Η Αγία Μελιτίνη και η σιωπηλή νίκη της πίστης

Μέσα στο παλάτι του ηγεμόνα της Θράκης, εκείνη που ανέλαβε να λυγίσει τη Μελιτίνη βαφτίστηκε τελικά η ίδια χριστιανή. Λίγο πριν, τα είδωλα του Απόλλωνα και του Ηρακλή είχαν γκρεμιστεί και γίνει σκόνη μπροστά στην προσευχή της νεαρής μάρτυρος. Η Αγία καταγόταν από τη Μαρκιανούπολη της Θράκης και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Αντωνίνου του ευσεβούς, γύρω στο εκατό εξήντα μετά Χριστόν.

Ο τοπικός ηγεμόνας Αντίοχος, σκληρός διώκτης της Εκκλησίας, έμαθε για τη φλογερή νέα που οδηγούσε πλήθος ειδωλολατρών στη χριστιανική πίστη. Έδωσε αμέσως διαταγή να τη συλλάβουν και να την οδηγήσουν μπροστά του για ανάκριση. Οι απειλές, τα βασανιστήρια και οι υποσχέσεις δεν μπόρεσαν να κάμψουν τη γενναία ψυχή της κόρης.

Ο Θεός της χάρισε επιπλέον το χάρισμα της θαυματουργίας, ώστε με την προσευχή της να συντρίψει τα αγάλματα των ψεύτικων θεών. Πολλοί ειδωλολάτρες, βλέποντας τα σημεία αυτά, εγκατέλειπαν τη λατρεία των ειδώλων και ζητούσαν να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό. Ο Αντίοχος βρισκόταν σε αδιέξοδο, καθώς καμιά ποινή και κανένα τέχνασμα δεν λύγιζε την πίστη της κοπέλας από τη Μαρκιανούπολη.

Επειδή ο ηγεμόνας απέτυχε με τη βία, σκέφτηκε να δοκιμάσει την τέχνη της κολακείας και της γυναικείας πειθούς. Παρέδωσε λοιπόν τη Μελιτίνη στη σύζυγό του και σε άλλες έμπειρες γυναίκες του παλατιού, για να την κερδίσουν με γλυκά λόγια. Εκείνες τη δέχτηκαν στο σπίτι τους και χρησιμοποίησαν κάθε επιδέξιο και ύπουλο μέσο, ώστε να τη στρέψουν στη λατρεία των ειδώλων.

Όμως η Αγία έμεινε σταθερή σαν βράχος, χωρίς να παρασυρθεί από τις υποσχέσεις και τις φιλοφρονήσεις των γυναικών. Αντί να υποχωρήσει, άρχισε η ίδια να μιλάει για τον Χριστό με τόση δύναμη, ώστε η σύζυγος του ηγεμόνα συγκλονίστηκε βαθιά. Έτσι η γυναίκα που είχε αναλάβει να νικήσει, νικήθηκε από τη χάρη του Ευαγγελίου.

Δέχτηκε τον Χριστό και έγινε κρυφά μαθήτρια της νεαρής μάρτυρος, χωρίς να γνωρίζει τίποτε ο σκληρός Αντίοχος. Οι δύο γυναίκες ένωσαν τις προσπάθειές τους και έφεραν πολλούς ειδωλολάτρες στη χριστιανική πίστη, μυώντας τους κρυφά στα μυστήρια της Εκκλησίας. Η ήττα της συζύγου του ηγεμόνα έγινε τελικά μια ένδοξη πνευματική νίκη, που στόλισε για πάντα την ψυχή της με τη χάρη του Θεού.

Όταν ο Αντίοχος έμαθε την αλήθεια για τη γυναίκα του και τη συνεργασία της με την κρατούμενη, κυριεύτηκε από φοβερή μανία. Διέταξε αμέσως τον αποκεφαλισμό και των δύο γυναικών, μη αντέχοντας την ταπείνωση και την αποκάλυψη της πίστης μέσα στο ίδιο του το παλάτι. Η Αγία Μελιτίνη βάδισε προς τον τόπο του μαρτυρίου με γαλήνη και θάρρος, ευχαριστώντας τον Κύριο για το τέλος που της χάριζε.

Δέχτηκε το ξίφος στον αυχένα της και πέρασε στην αιώνια δόξα, προσφέροντας το αίμα της σαν γλυκό μέλι στον αγαπημένο της Χριστό. Το τίμιο σώμα της έμεινε άταφο, σύμφωνα με τη συνήθεια των διωκτών απέναντι στους μάρτυρες της Εκκλησίας. Εκείνη την εποχή περνούσε από τη Μαρκιανούπολη ένας ευσεβής χριστιανός από τη Μακεδονία, ονόματι Ακάκιος, που επέστρεφε στην πατρίδα του.

Μόλις άκουσε για το μαρτύριο της Αγίας, ζήτησε από τον ηγεμόνα την άδεια να παραλάβει το ιερό λείψανο. Ο Αντίοχος, χωρίς να υποψιαστεί την ευλαβική του πρόθεση, του παρέδωσε το σώμα της μάρτυρος δίχως καμιά αντίρρηση. Ο Ακάκιος τοποθέτησε με πολλή ευλάβεια τα ιερά λείψανα μέσα σε μια ξύλινη λάρνακα και ξεκίνησε βιαστικά για τη μακρινή του πατρίδα.

Επιβιβάστηκε σε πλοίο και άρχισε το ταξίδι του στη θάλασσα, κρατώντας τον πολύτιμο θησαυρό κοντά του σαν τη μεγαλύτερη ευλογία της ζωής του. Στη διάρκεια όμως του πλου αρρώστησε βαριά και, παρά τις φροντίδες των ναυτών, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο. Το καράβι αναγκάστηκε να αράξει σε ένα ακρωτήριο του νησιού της Λήμνου, ώστε να γίνει η ταφή του μακαριστού Ακακίου.

Οι χριστιανοί του νησιού υποδέχτηκαν με μεγάλη τιμή το ιερό λείψανο της Αγίας Μελιτίνης και το ενταφίασαν σε σεβαστό τόπο. Δίπλα στον τάφο της μάρτυρος έθαψαν επίσης τον ευλαβή Ακάκιο, που αγάπησε τόσο πολύ τους αθλητές της πίστης. Έτσι το νησί της Λήμνου έγινε για αιώνες τόπος προσκυνήματος και ευλογίας για τους πιστούς της περιοχής.

Η μνήμη της Αγίας Μελιτίνης τιμάται από την Εκκλησία στις δεκαέξι Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο. Η ζωή της φανερώνει πως η αληθινή πίστη νικάει και τη βία και την κολακεία με την ίδια δύναμη.