Νικήτας ο Γότθος, ο μάρτυρας του Δούναβη

Ένας Γότθος ευγενής έγινε ο πρώτος που έγραψε τη γλώσσα του λαού του και μετέφρασε για εκείνον την Αγία Γραφή. Ο ίδιος άνθρωπος ρίχτηκε αργότερα στη φωτιά, όμως το σώμα του έμεινε άθικτο μέσα στις φλόγες. Πρόκειται για τον άγιο Νικήτα, που γεννήθηκε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου, κοντά στις εκβολές του Δούναβη ποταμού.

Καταγόταν από το έθνος των Γότθων και ανατράφηκε από γονείς ευσεβείς, οι οποίοι του μετέδωσαν την αγάπη προς τον Χριστό. Δάσκαλός του υπήρξε ο επίσκοπος Θεόφιλος, που είχε λάβει μέρος στην Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας. Ο επίσκοπος αυτός υπερασπίστηκε με δύναμη τα δόγματα της Ορθοδοξίας και υπέγραψε τους όρους της Συνόδου.

Κοντά του ο νεαρός Νικήτας ρίζωσε στην πίστη και απέκτησε φλογερό ζήλο για το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Σπούδασε ελληνικά γράμματα και απέκτησε βαθιά μόρφωση, ασυνήθιστη για τον τόπο του. Με αυτά τα εφόδια θέλησε να φέρει τους ομοεθνείς του στο φως της αλήθειας του Χριστού.

Έγινε έτσι ο πρώτος που κατέγραψε γραπτώς τη γοτθική γλώσσα και μετέφρασε σε αυτήν τα ιερά κείμενα. Εκείνη την εποχή ο λαός των Γότθων ήταν χωρισμένος σε δύο αντίπαλες παρατάξεις, που συγκρούονταν με σφοδρότητα μεταξύ τους. Επικεφαλής της μιας πλευράς βρισκόταν ο Φριτιγέρνης, ενώ της άλλης ο σκληρός και άπιστος Αθανάριχος.

Ο Φριτιγέρνης δεν κατάφερε αρχικά να επικρατήσει και ζήτησε τη βοήθεια του ρωμαίου αυτοκράτορα Ουάλη. Εκείνος του έστειλε ολόκληρη λεγεώνα, η οποία ξεκίνησε για τη μάχη φέροντας στα λάβαρά της το σημείο του τιμίου Σταυρού. Με αυτό το σύμβολο νίκης οι στρατιώτες έτρεψαν σε φυγή τα στρατεύματα του Αθαναρίχου.

Πολλοί Γότθοι, βλέποντας τη δύναμη του Σταυρού, πίστεψαν στον Εσταυρωμένο Κύριο. Όταν πέθανε ο επίσκοπος Θεόφιλος, ανέλαβε τη θέση του ο Ουρφίλας, άνθρωπος συνετός και αφοσιωμένος στο έργο της Εκκλησίας. Δίπλα του ο άγιος Νικήτας συνέχισε με νέα ορμή το κήρυγμα ανάμεσα στους συμπατριώτες του.

Με τον ενάρετο βίο και τα θεόπνευστα λόγια του οδήγησε πλήθος ειδωλολατρών στην πίστη του Χριστού. Όμως η ειρήνη δεν κράτησε για πολύ μέσα στη γοτθική γη. Μετά από κάποιο διάστημα ο Αθανάριχος επέστρεψε στην πατρίδα του και ανέκτησε με σκληρό αγώνα την παλιά εξουσία του.

Γεμάτος μνησικακία και θυμό για την ταπείνωσή του, εξαπέλυσε άγριο διωγμό εναντίον των χριστιανών της περιοχής του. Ο άγιος Νικήτας ήταν ανάμεσα στους πρώτους που συνελήφθησαν, καθώς η φήμη του ως ακαταπόνητου κήρυκα είχε φτάσει παντού. Οδηγήθηκε μπροστά στον ηγεμόνα και ομολόγησε με θάρρος την πίστη του στον Χριστό.

Ο τύραννος εξαγριώθηκε και διέταξε να τον υποβάλουν σε φοβερά βασανιστήρια, ώστε να αρνηθεί τον Κύριο. Όμως ο μάρτυρας έμενε ακλόνητος και ομολογούσε με μεγαλύτερη δύναμη την αγάπη του προς τον Σωτήρα. Τέλος τον έριξαν μέσα στη φωτιά και εκεί παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό, λαμβάνοντας το στεφάνι της νίκης.

Το ιερό λείψανό του έμεινε άθικτο από τις φλόγες, σαν θαύμα φανερό προς τους πιστούς. Ένας ευσεβής χριστιανός ονόματι Μαριανός, από τη Μοψουεστία της Κιλικίας, πήρε τη νύχτα κρυφά το άγιο σώμα. Καθώς το σκοτάδι ήταν πυκνό και η βροχή έπεφτε ασταμάτητη, φάνηκε από τον ουρανό ένα φωτεινό αστέρι.

Το ουράνιο εκείνο σημείο οδήγησε τον Μαριανό μέχρι το τίμιο λείψανο του μάρτυρα. Ο Μαριανός σήκωσε το άγιο σώμα μέσα σε καθαρό σεντόνι και το μετέφερε στο σπίτι του με μεγάλη ευλάβεια. Έπειτα από καιρό επέστρεψε στην πατρίδα του και έφερε μαζί του αυτόν τον πολύτιμο θησαυρό.

Όταν έφτασε στη Μοψουεστία, τον ενταφίασε με τιμές μέσα στην ίδια του την κατοικία. Από εκείνη τη στιγμή ο οίκος του Μαριανού γέμισε ευλογίες πνευματικές και υλικές, καθώς από τον τάφο του μάρτυρα πήγαζαν θεραπείες για κάθε αρρώστια. Όλη η πόλη συνέρρεε στον τόπο εκείνο, ώστε το σπίτι δεν χωρούσε πλέον το πλήθος των πιστών.

Έτσι αποφασίστηκε να οικοδομηθεί ναός στο όνομα του αγίου Νικήτα και να τοποθετηθούν εκεί τα ιερά του λείψανα. Όταν ολοκληρώθηκε το έργο, μετέφεραν με μεγάλη πομπή τη λάρνακα μέσα στον νέο ναό. Μόνο ο Μαριανός κράτησε για ευλογία ένα μικρό δάχτυλο από τα οστά του αγίου, το οποίο φύλαγε με βαθύ σεβασμό.

Αργότερα μέρος των λειψάνων μεταφέρθηκε στη Βενετία και σε άλλους τόπους της Ορθοδοξίας. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του μεγαλομάρτυρα Νικήτα στις δεκαπέντε Σεπτεμβρίου, ευχαριστώντας τον Θεό για τους αγώνες του.