Ο Συμεών στον Στύλο της Ουράνιας Ανάβασης

Ένα παιδί που έβοσκε πρόβατα στην Καππαδοκία άκουσε μια χιονισμένη ημέρα τους Μακαρισμούς και αποφάσισε να αλλάξει εντελώς την πορεία της ζωής του. Έπειτα από χρόνια, ο ίδιος ασκητής έζησε σαράντα επτά ολόκληρα χρόνια όρθιος επάνω σε έναν στύλο ύψους περίπου δεκαοκτώ μέτρων. Καταγόταν από το χωριό Σισάν, στα σύνορα Συρίας και Κιλικίας, και γεννήθηκε γύρω στα τριακόσια ενενήντα.

Οι γονείς του ήταν απλοί και ευλαβείς βοσκοί, που του εμπιστεύτηκαν νωρίς το ποίμνιο της οικογένειας. Όταν εκείνη τη χιονισμένη ημέρα μπήκε σε μια κοντινή εκκλησία, άκουσε τα λόγια του Χριστού για τους πραείς και τους καθαρούς στην καρδιά. Ένας έμπειρος γέροντας στάθηκε δίπλα του και του εξήγησε με υπομονή το νόημα των μακαρισμών.

Η ψυχή του παιδιού άναψε αμέσως από έναν πόθο που δεν θα έσβηνε ποτέ ξανά. Αποφάσισε να αφήσει σπίτι, οικογένεια και κοπάδι, για να ακολουθήσει τη στενή οδό. Έτσι ξεκίνησε ένα οδοιπορικό προς την έρημο, που θα γινόταν παράδειγμα για αμέτρητους πιστούς στους αιώνες.

Έφυγε λοιπόν χωρίς να γυρίσει πίσω και εισήλθε σε ένα κοντινό μοναστήρι της πατρίδας του. Έμεινε εκεί δύο ολόκληρα χρόνια, μαθαίνοντας τα πρώτα βήματα της μοναχικής υπακοής και ταπείνωσης. Έπειτα μετέβη στη μονή της Τελέδας, κοντά στην Αντιόχεια, όπου ηγουμένευε ο σοφός μοναχός Ηλιόδωρος με ογδόντα αδελφούς.

Ο Συμεών έζησε εκεί δέκα χρόνια και ξεπέρασε όλους τους άλλους στη σκληρότητα της άσκησής του. Ενώ οι υπόλοιποι έτρωγαν κάθε δύο ημέρες, εκείνος γευόταν μια απλή τροφή μόνο μία φορά την εβδομάδα. Έδεσε γύρω από το γυμνό σώμα του σχοινί από φύλλα φοίνικα, που μπήκε βαθιά μέσα στη σάρκα του.

Όταν αποκαλύφθηκαν οι πληγές και τα σκουλήκια, ο ηγούμενος έμεινε άναυδος μπροστά στην αντοχή και την ταπείνωσή του. Οι γεροντότεροι, φοβούμενοι μήπως άλλοι αδελφοί ζημιωθούν προσπαθώντας να μιμηθούν τέτοιους αγώνες, του ζήτησαν να αναχωρήσει. Ο Συμεών υπάκουσε αμέσως και κατέφυγε στο πιο άγριο σημείο του βουνού, όπου βρήκε ένα ξεροπήγαδο και κατέβηκε μέσα.

Εκεί έψαλλε μέρα και νύχτα δοξολογίες, μέχρι που οι αδελφοί ξαναβρήκαν τα ίχνη του. Επέστρεψε για λίγο στη μονή από υπακοή, αλλά γρήγορα τράβηξε προς το χωριό Τελανισό. Βρήκε εκεί ένα μικρό κελί σε ερημικό τόπο και έμεινε σε πλήρη απομόνωση τρία ολόκληρα χρόνια.

Θέλησε να μιμηθεί τον Μωυσή, τον Ηλία και τον ίδιο τον Κύριο, περνώντας τη Μεγάλη Σαρακοστή χωρίς καμία τροφή. Ζήτησε από τον φίλο του Βλάσιο να σφραγίσει την είσοδο του κελιού του με πέτρες. Εκείνος δέχθηκε με την προϋπόθεση να αφήσει μέσα ψωμί και νερό για κάθε ενδεχόμενο.

Όταν συμπληρώθηκαν οι σαράντα ημέρες, ο Βλάσιος μπήκε στο κελί και βρήκε τα τρόφιμα ανέγγιχτα. Ο ασκητής κειτόταν ακίνητος στο χώμα και δεν μπορούσε να αρθρώσει ούτε λέξη. Συνήλθε μόνο όταν κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων από τα χέρια του φίλου του.

Από εκείνη τη στιγμή και ύστερα, πέρναγε κάθε Μεγάλη Σαρακοστή χωρίς τροφή, στηριζόμενος αποκλειστικά στη θεία χάρη. Στεκόταν όρθιος με μια πνευματική ζωντάνια που υπερέβαινε κάθε φυσική εξήγηση. Αργότερα ανέβηκε στην κορυφή του βουνού και έδεσε το σώμα του με μια βαριά αλυσίδα.

Ο επίσκοπος Αντιοχείας Μελέτιος τον επισκέφθηκε και του εξήγησε πως η θέληση ενός φωτισμένου ανθρώπου είναι πιο ισχυρή από κάθε αλυσίδα. Ο Συμεών έλυσε αμέσως τα δεσμά, και από τις πληγές που είχαν δημιουργηθεί ξεπήδησαν μεγάλα σκουλήκια. Η φήμη της αγιότητάς του εξαπλώθηκε ώς την Περσία, την Αρμενία, τη Γεωργία, την Ιταλία και τη μακρινή Βρετανία.

Πιστοί από κάθε γωνιά της τότε γνωστής γης έσπευδαν για ευλογία και θεραπεία ψυχής και σώματος. Όμως ο ασκητής αναζητούσε διαρκώς τη μοναξιά και την καθαρή θεωρία του ουρανού. Έτσι σκέφτηκε κάτι εντελώς πρωτόγνωρο, να κατασκευάσει έναν στύλο με μικρή πλατφόρμα στην κορυφή.

Ανέβηκε επάνω για να αποφεύγει την ενοχλητική τιμή των ανθρώπων και να εκπαιδεύεται στην προσευχή. Αρχικά ο στύλος ήταν χαμηλός, ύστερα όμως ύψωσε σταδιακά την κολώνα του στα δεκαοκτώ περίπου μέτρα. Έμεινε εκεί πάνω από τέσσερις δεκαετίες, ζώντας πιο κοντά στον ουρανό παρά στη γη.

Πάνω στον στύλο του ο Συμεών έγινε όργανο της θείας ευσπλαχνίας με τρόπο μοναδικό στην ιστορία της Εκκλησίας. Επιτέλεσε αμέτρητα θαύματα και θεραπείες, ενώ προείπε φυσικές καταστροφές, πείνες και επιδρομές βαρβαρικών λαών. Σαρακηνοί αρχηγοί, Πέρσες πρίγκιπες και απλοί χωρικοί ανέβαιναν να ζητήσουν τη βοήθεια και την ευλογία του.

Πολλοί ειδωλολάτρες βαπτίζονταν στους πρόποδες της κολώνας, αφού πρώτα συνέτριβαν τα ξόανα των πατέρων τους. Διόρθωσε με γράμματα ακόμα και αυτοκράτορες, όπως τον Θεοδόσιο τον Νεότερο, για άδικες αποφάσεις του απέναντι στους χριστιανούς. Η μητέρα του Μάρθα έφτασε μέχρι τον στύλο, αλλά εκείνος δεν δέχθηκε να τη δει στην παρούσα ζωή.

Όταν εκείνη κοιμήθηκε στους πρόποδες του στύλου, ζήτησε να φέρουν το σκήνωμά της κοντά του. Ένα χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπο της κεκοιμημένης, ως σημάδι της θείας παρηγοριάς. Παρά τα τόσα χαρίσματα, παρέμενε ταπεινός σαν να ήταν ο τελευταίος όλων των ανθρώπων.

Ήταν αυστηρός μόνο απέναντι στους αιρετικούς, από ζήλο για τη διόρθωσή τους και την ενότητα της Εκκλησίας. Κοιμήθηκε εν Κυρίω βυθισμένος βαθιά μέσα στην προσευχή το έτος τετρακόσια πενήντα εννέα, σε ηλικία περίπου εξήντα εννέα ετών. Ο μαθητής του Αντώνιος ανέβηκε στον στύλο, ύστερα από τρεις ημέρες σιωπής, και τον βρήκε σκυμμένο σαν να προσευχόταν ακόμη.

Ευωδία θαυμαστή ξεχυνόταν από το ιερό λείψανο και πλημμύριζε όλη την περιοχή των ασκητικών αγώνων του. Ο πατριάρχης Μαρτύριος της Αντιόχειας έφτασε μαζί με τρεις επισκόπους, τον έπαρχο και πλήθος κληρικών και πιστών. Πουλιά πετούσαν με κραυγές γύρω από τον στύλο, σαν να θρηνούσαν την αναχώρηση του μεγάλου φωτιστή της οικουμένης.

Το ιερό σκήνωμα μεταφέρθηκε με μεγάλη τιμή στην Αντιόχεια, όπου συνέχισε να επιτελεί θαύματα στους πιστούς. Το έτος τετρακόσια εξήντα επτά, με αίτημα του αγίου Δανιήλ του Στυλίτη, ο αυτοκράτορας Λέων ο Πρώτος μετέφερε τα λείψανα στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί χτίστηκε ναός κοντά στον στύλο του Δανιήλ, για την τιμή και την προσκύνησή τους.

Η μονή της Μάνδρας, γύρω από τον αρχικό στύλο, λουλούδιασε πνευματικά και έγινε φημισμένος τόπος προσκυνήματος. Καταστράφηκε από τους Άραβες το έτος εννιακόσια ογδόντα πέντε, αλλά η μνήμη του οσίου παραμένει αιώνια ζωντανή.