Η Αγία Σίρα η Παρθενομάρτυς της Περσίας

Μέσα στο σκοτάδι της περσικής μαγείας, μια νεαρή ιέρισσα της φωτιάς γκρέμισε τον βωμό των ειδώλων και φώναξε δημόσια το όνομα του Χριστού. Η Σίρα, κόρη ενός από τους πιο σεβαστούς μάγους του βασιλιά Χοσρόη του Πρεσβύτερου, έγινε μάρτυρας μέσα σε μια χώρα όπου η πίστη στον Χριστό πληρωνόταν με αίμα. Καταγόταν από την πόλη Κερχ Σελεύκεια και ανατράφηκε σε οικογένεια ειδωλολατρών, βαθιά συνδεδεμένη με τη λατρεία του Ζωροάστρη.

Ο πατέρας της υπηρετούσε για χρόνια ως δικαστής και αρχηγός των μάγων, γνωρίζοντας καλά τα μυστικά της αστρολογίας και των αρχαίων περσικών δοξασιών. Όταν πέθανε η μητέρα της, εκείνος φοβήθηκε μήπως το παιδί έρθει σε επαφή με χριστιανούς και την έστειλε στην πόλη Φαρσώ. Εκεί την παρέδωσε σε μια συγγενή του, γυναίκα μάγισσα, για να την αναθρέψει στα ειδωλολατρικά έθιμα.

Η μικρή έμαθε τη μαγεία και μυήθηκε στις σκοτεινές τελετές, προσφέροντας τις θυσίες που οι Πέρσες θεωρούσαν καθαρές. Μέσα σε αυτό το βαθύ σκοτάδι μεγάλωσε η Σίρα και έφτασε να υπηρετεί ως ιέρισσα στους ψεύτικους θεούς, χωρίς να γνωρίζει τίποτε για τον αληθινό Θεό. Η αλλαγή ήρθε όταν γνώρισε κάποιες φτωχές χριστιανές γυναίκες και τις άκουσε να μιλούν για τον Χριστό.

Με μεγάλη προσοχή ζητούσε να μάθει για τα δόγματα, για τη ζωή των πιστών και για όλη τη διδασκαλία της Εκκλησίας. Σύγκρινε όσα άκουγε με όσα ήξερε από την περσική θρησκεία και διέκρινε καθαρά τη μεγάλη διαφορά ανάμεσά τους. Άρχισε να επισκέπτεται κρυφά τους χριστιανικούς ναούς, παρακολουθούσε τις ακολουθίες και άκουγε με προσοχή τις αναγνώσεις και τους ύμνους.

Λίγο λίγο αγάπησε βαθιά την πίστη και άρχισε να μιμείται τη ζωή των χριστιανών με νηστεία και άσκηση. Ήταν δεκαοκτώ ετών και φοβόταν μήπως την παντρέψουν και την απομακρύνουν από τον δρόμο που είχε διαλέξει στην καρδιά της. Απέφευγε λοιπόν τις πλούσιες κοπέλες της Περσίας και προτιμούσε τις χριστιανές, μαζί με τις οποίες μιλούσε για την ενανθρώπηση και τα θαύματα του Κυρίου.

Κλεινόταν στο δωμάτιό της, διάβαζε χριστιανικά βιβλία και προσευχόταν στον αληθινό Θεό. Έριχνε στάχτη στο κεφάλι της και έκλαιγε με κατάνυξη, κρατώντας όμως μυστική την πίστη της από φόβο μήπως φανεί στον πατέρα της. Κάποτε αρρώστησε βαριά και αντί να καταφύγει στα μάγια, στράφηκε στον Χριστό με όλη της την ψυχή.

Πήγε στον ναό και παρακάλεσε τον πρεσβύτερο να της δώσει λίγη στάχτη από το θυμιατό, ελπίζοντας πως θα γιάτρευε την αρρώστια της. Εκείνος όμως αρνήθηκε, λέγοντας πως δεν υπάρχει κοινωνία ανάμεσα στην ειδωλολάτρισσα και στον ναό των πιστών. Η Σίρα δεν θύμωσε, αλλά αναγνώρισε την αναξιότητά της και άγγιξε με πίστη το ένδυμα του ιερέα, όπως η αιμορροούσα γυναίκα του Ευαγγελίου.

Αμέσως θεραπεύτηκε και επέστρεψε υγιής στο σπίτι της, αφήνοντας όλους να θαυμάζουν το γρήγορο τέλος της αρρώστιας. Από εκείνη τη στιγμή σκέφτηκε με βαθιά πεποίθηση τη δύναμη του Χριστού και ποθούσε να αξιωθεί το άγιο βάπτισμα. Ο διάβολος όμως φθόνησε τη μεταστροφή της και της εμφανίστηκε νύχτα με μορφή απειλητική, ελέγχοντάς την για την επαφή της με τους χριστιανούς.

Εκείνη έκανε το σημείο του σταυρού και διάβασε ολόκληρο τον ενενηκοστό ψαλμό του Δαβίδ. Ο πειραστής εξαφανίστηκε για λίγο, επέστρεψε όμως και τόλμησε να της πει πως αυτός ήταν ο αληθινός Θεός που κατοικεί στα ύψη. Η Σίρα έπεσε στα γόνατα και παρακάλεσε τον Κύριο να διώξει κάθε πλάνη και να της φανερώσει την αλήθεια.

Αμέσως ο πειραστής έφυγε νικημένος, και η νέα στράφηκε με δάκρυα στον Θεό, εξομολογούμενη την αδυναμία της. Την επόμενη νύχτα είδε σε όραμα τον εαυτό της να στέκεται σε υψηλό τόπο, ψηλότερα από τους ιερείς, κρατώντας στα χέρια το άγιο ποτήριο γεμάτο με το αίμα του Χριστού. Δύο διάκονοι θυμίαζαν δίπλα της, ενώ εκείνη έδειχνε το ποτήριο στον λαό.

Το όραμα φανέρωνε τη μελλοντική της μαρτυρία και την τιμή που την περίμενε ανάμεσα στους αγίους. Μετά από αυτό άρχισε αυστηρότερη άσκηση, ώσπου τα αδέρφια και οι συγγενείς της κατάλαβαν τη συμπάθειά της προς τη χριστιανική πίστη. Η μητριά της, υποκρινόμενη πως ήταν και η ίδια κρυφή χριστιανή, τη συμβούλεψε να κρατήσει μυστική την πίστη και να συνεχίσει να προσφέρει εξωτερικά τις θυσίες στους θεούς.

Της είπε πως έτσι δεν θα οργίσει τον Χριστό και θα γλιτώσει από τα φοβερά βασανιστήρια που οπωσδήποτε θα την έβρισκαν. Η Σίρα παρασύρθηκε για λίγο, μα ο Κύριος δεν την άφησε να χαθεί μέσα σε εκείνη την πονηρή συμβουλή της μητριάς. Πέρασαν τέσσερις μήνες και έφτασε η Αγία Τεσσαρακοστή, οπότε η Σίρα ποθούσε να αγωνιστεί με νηστεία και προσευχή.

Είδε τότε σε όραμα τα αδέρφια της βυθισμένα στη λάσπη και τον πατέρα της σε ακάθαρτο κρεβάτι, ενώ από την άλλη πλευρά λαμπρά πρόσωπα την προσκαλούσαν σε φωτεινό παλάτι. Πήγε αμέσως στον επίσκοπο Ιωάννη και του διηγήθηκε όλα όσα της είχαν συμβεί, ζητώντας με δάκρυα το άγιο βάπτισμα. Εκείνος χάρηκε για τη μεταστροφή της, όμως φοβήθηκε την οργή των μάγων και τη νεαρή της ηλικία.

Της συμβούλεψε να ομολογήσει πρώτα τον Χριστό μπροστά στους δικούς της, ώστε να φανεί αν θα αντέξει τη δοκιμασία. Η Σίρα αναχώρησε λυπημένη, καθώς η καρδιά της φλεγόταν από αγάπη, μα ο φόβος τη συγκρατούσε. Λίγο αργότερα είδε άγγελο Κυρίου να την χτυπά με σιδερένια ράβδο και να της θυμίζει την υπόσχεσή της προς τον αληθινό Θεό.

Όταν την κάλεσε η μητριά να προσφέρει την πρωινή θυσία, εκείνη πλησίασε τον βωμό, μα ξαφνικά την περιέλαμψε θείο φως. Έσπασε τα ιερατικά της σκεύη, έφτυσε τη φωτιά και γκρέμισε τον βωμό, φωνάζοντας πως είναι χριστιανή και αρνείται κάθε ειδωλολατρική λατρεία. Τα αδέρφια και η μητριά την έκλεισαν σε ένα δωμάτιο και έβαλαν φύλακες να τη φυλάνε.

Εκείνη όμως ζητούσε να έρθει ο πατέρας της, για να ομολογήσει και ενώπιόν του την πίστη της. Όταν επέστρεψε και είδε σβησμένη τη φωτιά και γκρεμισμένο τον βωμό, έπεσε σε φοβερή οργή και χτύπησε την κόρη του με τα χέρια του ώσπου εξαντλήθηκε. Στη συνέχεια δοκίμαζε με κολακείες και απειλές, αλλά η Σίρα έμενε αμετακίνητη σαν αδάμας στην ομολογία της.

Τη φυλάκισε, της στέρησε τροφή και νερό και της προκάλεσε πολλά βασανιστήρια, χωρίς αποτέλεσμα. Τότε ανέφερε όλα τα γεγονότα στον Μαβίπτη, τον αρχηγό των μάγων, που συγκάλεσε δικαστήριο. Η Σίρα στάθηκε ενώπιόν του γενναία και απάντησε πως κανείς συνετός άνθρωπος δεν ακολουθεί τους προγόνους του στην πλάνη και την απώλεια.

Όταν εκείνος της απείλησε με μαρτύρια, η αγία έβαλε το χέρι στον λαιμό της και του είπε να τον κόψει αμέσως, αν αυτό εξαρτάται από εκείνον. Έπειτα διάβαζε χαμηλόφωνα τους ψαλμούς του Δαβίδ, χωρίς να απαντά τίποτε στις επόμενες ερωτήσεις του. Ο Μαβίπτης κάλεσε τον χριστιανό επίσκοπο για να επιβεβαιώσει αν τα λόγια της ήταν χριστιανικά.

Εκείνος ήρθε με φόβο, μα η μάρτυς τον στήριξε λέγοντας πως δεν πρέπει να φοβάται όσους σκοτώνουν μόνο το σώμα. Ο επίσκοπος βεβαίωσε την αλήθεια και τότε η Σίρα δέχτηκε χτυπήματα στο πρόσωπο, χωρίς όμως να λυγίσει. Επέστρεψε στο σπίτι του πατέρα της δοξάζοντας τον Θεό, και ο Κύριος της παρουσίαζε αγγέλους και αγίους που τη δίδασκαν πώς να απαντά στους δικαστές.

Έφτασε στην πόλη ένας μεγάλος αξιωματούχος ονόματι Δαρ, που έστειλε ανθρώπους να την ανακρίνουν. Η αγία απάντησε με παρρησία πως αναγνώρισε την αλήθεια της χριστιανικής πίστης και μίσησε τη μαγεία και την προσκύνηση των άψυχων ειδώλων. Τότε ο Δαρ διέταξε να την κλείσουν στη φυλακή με σιδερένιες αλυσίδες, χωρίς τροφή και νερό.

Παρέμεινε εκεί τρεις ημέρες και τρεις νύχτες, ακίνητη από το βάρος των δεσμών και τη στενότητα του χώρου. Όταν τη ρώτησαν αν είχε αλλάξει γνώμη, εκείνη απάντησε με αταραξία πως μένει ακλόνητη στην ομολογία του Χριστού, χωρίς δισταγμό. Οι ειδωλολάτρες διέταξαν τότε να την ρίξουν σε ένα βαθύ, σκοτεινό και δύσοσμο λάκκο, δένοντάς την με βαρύτατα δεσμά.

Όταν προσπάθησαν να καρφώσουν τα σιδερικά, τα καρφιά δεν εισχωρούσαν, μέχρι που η αγία έκανε το σημείο του σταυρού και μπήκαν μόνα τους στις θέσεις τους. Μέσα στον λάκκο όμως φωτίστηκε με ουράνιο φως, οι αλυσίδες λύθηκαν μόνες τους και η δυσωδία μεταβλήθηκε σε ευωδία. Έμεινε εκεί δεκαπέντε ημέρες, ενώ οι χριστιανοί προσεύχονταν για εκείνη στον ναό μαζί με τον επίσκοπό τους.

Εκείνες τις ημέρες έπεσε μεγάλη ξηρασία στη χώρα και ο λαός έλεγε πως είναι οργή του Θεού για την άδικη ταλαιπωρία της παρθένου. Όταν τη μετέφεραν από τον λάκκο στη δημόσια φυλακή, ξέσπασε αμέσως πλούσια βροχή που πότισε τη γη. Ο Κύριος της χάρισε ακόμη και το χάρισμα της θαυματουργίας, ώστε να θεραπεύει αρρώστιες και να διώχνει δαιμόνια από όσους άγγιζαν τα ρούχα ή τα δεσμά της.

Σε μια γιορτή των μαρτύρων αφέθηκε για λίγο ελεύθερη με εξαγορά, παρακολούθησε τη θεία λειτουργία και επέστρεψε ταπεινά πίσω στη φυλακή. Σε μια από τις επόμενες νύχτες αξιώθηκε να λάβει το άγιο βάπτισμα από τον επίσκοπο μέσα στον ναό της πόλης. Επειδή οι δικαστές δεν κατάφεραν με κανέναν τρόπο να την αποσπάσουν από την πίστη, αποφάσισαν να την στείλουν στον βασιλιά.

Στον λαιμό της έθεσαν σφραγίδα που μόνο μαζί με το κεφάλι μπορούσε να αφαιρεθεί. Οι στρατιώτες τη μετέφεραν στην πόλη Αλιακό, όπου ο έπαρχος προσπάθησε πάλι με κολακείες και απειλές να την μεταπείσει. Όταν απέτυχε, την παρέδωσε στους Ιουδαίους, οι οποίοι την έκλεισαν σε στενό χώρο και την έβριζαν καθημερινά, βλασφημώντας και τον Χριστό.

Της έλεγαν ειρωνικά να δείξει πώς πέφτουν μόνα τους τα δεσμά της, και τότε η αγία προσευχήθηκε σιωπηλά, και αμέσως μπροστά στα μάτια τους τα σιδερικά έπεσαν από τον λαιμό, τα χέρια και τα πόδια της. Έμεινε εκεί ένδεκα ημέρες και στη συνέχεια οδηγήθηκε στον αρχηγό των μάγων του παλατιού. Εκείνος τη ρώτησε γιατί άφησε την ένδοξη πίστη των πατέρων της και διάλεξε τους χριστιανούς, ανθρώπους περιφρονημένους και φτωχούς ανάμεσα στους λαούς.

Η αγία απάντησε με γενναιότητα πως οι δόξες των βασιλιάδων και των αρχόντων μαράθηκαν σαν χορτάρι, επειδή λάτρευσαν την κτίση αντί για τον Δημιουργό. Οι χριστιανοί όμως κερδίζουν την αιώνια ζωή για όσα υπομένουν στην πρόσκαιρη ταλαιπωρία τους. Ο αρχιμάγος οργίστηκε και την παρέδωσε ξανά στους Ιουδαίους, που τη βασάνισαν με ωμότητα για τρεις ημέρες.

Έπειτα ένας αξιωματούχος του βασιλιά την έβαλε στη δική του φυλακή, με σκοπό το κέρδος από τους χριστιανούς που πλήρωναν για να την επισκέπτονται. Όταν ήρθαν κάποιοι πιστοί και της έστρωσαν κρεβάτι, ένας φύλακας την έσπρωξε στο χώμα προκαλώντας της δυνατό πόνο από το βάρος των αλυσίδων. Αμέσως όμως τα δεσμά λύθηκαν μόνα τους και έπεσαν από πάνω της, ενώ όλοι έμειναν έκπληκτοι.

Όταν ο βασιλιάς αναχώρησε για άλλη πόλη, μετέφεραν δεμένη και την αγία μαζί με τους άλλους κρατουμένους. Καθ’ όλη τη διαδρομή έψαλλε τους ψαλμούς του Δαβίδ, και οι στρατιώτες, για να τη σταματήσουν, της φόρτωσαν ακόμη βαρύτερες αλυσίδες. Εκείνη όμως δεν σταμάτησε ποτέ να ευχαριστεί τον Θεό με δοξολογίες.

Στον τόπο που λεγόταν Κάρς ο αρχιμάγος τη ρώτησε ξανά αν προτιμά τη ζωή με την επιστροφή στους θεούς ή τον θάνατο μέσα στη χριστιανική πίστη. Η αγία απάντησε πως είναι δούλη του Κυρίου Ιησού Χριστού και θέλει να πεθάνει για εκείνον. Όταν εκείνος διέταξε να της σχίσουν τα ρούχα και να την παρουσιάσουν γυμνή, εκείνη απάντησε πως δεν ντρέπεται, αφού έχει ένδυμα ουράνιο και αιώνιο.

Καταδικάστηκε σε θάνατο και πάλι σφραγίστηκε ο λαιμός της, αλλά η εκτέλεση αναβλήθηκε για να μη δημιουργηθεί ταραχή ανάμεσα στους πολλούς χριστιανούς της περιοχής. Μεταφέρθηκε στην πόλη Βεφαρμαΐς, όπου αρρώστησε σοβαρά και παρακάλεσε τον Θεό να μην πεθάνει από αρρώστια, αλλά να αξιωθεί το στεφάνι του μαρτυρίου. Ο Κύριος την έκανε καλά, και τότε ένας φύλακας πειράστηκε να την προσβάλει σαρκικά, μα τυφλώθηκε και κωφάλαλος έπεσε στη γη.

Ο αρχιφύλακας δεν συγκρατήθηκε ούτε από αυτό και θέλησε ο ίδιος να την ατιμάσει. Άγγελος Κυρίου τον χτύπησε αμέσως και έπεσε σαν νεκρός, μέχρι που με κόπο συνήλθαν οι υπηρέτες του. Ο άρχοντας των φυλάκων, οργισμένος και αδιόρθωτος, αποφάσισε να την στραγγαλίσει με σχοινί αντί να τη θανατώσει με μαχαίρι.

Κάλεσε σιδερά να της βγάλει τα δεσμά, αλλά η αγία είπε πως δεν χρειάζεται και τα έλυσε μόνη της από τον λαιμό, τα χέρια και τα πόδια της. Όταν θέλησαν να της δέσουν τα χέρια για να μην αντισταθεί, εκείνη απάντησε πως η ίδια θα παραδώσει εκούσια τη ζωή της και δεν θα κουνήσει ούτε δάχτυλο. Τότε έδεσαν το σχοινί στον λαιμό της και άρχισαν να σφίγγουν τη θηλιά.

Λίγο πριν εκπνεύσει χαλάρωσαν λίγο και τη ρώτησαν αν θέλει να αρνηθεί τον Χριστό για να ζήσει. Εκείνη απάντησε με κουρασμένη φωνή να κάνουν αυτό που τους είχαν διατάξει. Επανέλαβαν την ερώτηση και πάλι, μα η μάρτυς πρόσταξε ξανά την εκτέλεση.

Τότε τράβηξαν δυνατά το σχοινί και από τις δύο πλευρές, μέχρι που η αγία παρέδωσε την ψυχή της στον Νυμφίο της. Έτσι ολοκλήρωσε τον αγώνα της η παρθενομάρτυς Σίρα, νικώντας τον κόσμο μέσα από την πίστη της στον Χριστό. Οι διώκτες αποφάσισαν να μην παραδώσουν το τίμιο σώμα της σε ταφή, αλλά να το ρίξουν στα σκυλιά για βορά.

Το μετέφεραν σε ένα σπίτι, μάζεψαν πολλά σκυλιά και έκλεισαν τις πόρτες, αφήνοντας μέσα το ιερό λείψανο. Τα ζώα όμως δεν άγγιξαν καθόλου το σώμα της μάρτυρος, και μέσα στη νύχτα οι ειδωλολάτρες αναγκάστηκαν να το πετάξουν έξω από το σπίτι. Οι χριστιανοί της πόλης παρακολουθούσαν προσεκτικά τις κινήσεις των διωκτών, περιμένοντας τη στιγμή για να ενεργήσουν.

Όταν είδαν το λείψανο εγκαταλειμμένο, το παρέλαβαν με ευλάβεια και το ενταφίασαν με τιμή σε τόπο πρέπει. Η αγία είχε διανύσει έναν δρόμο μοναδικό, από το βαθύ σκοτάδι της μαγείας ώς το λαμπρό φως της θείας ομολογίας. Ξεκίνησε ως ιέρισσα της φωτιάς και κατέληξε νύμφη του ουράνιου Βασιλιά, στεφανωμένη με το διπλό στεφάνι της παρθενίας και του μαρτυρίου.

Η ζωή της φανερώνει πως καμία ανθρώπινη δύναμη δεν μπορεί να εμποδίσει την ψυχή που ποθεί τον Χριστό. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της στις είκοσι τέσσερις Αυγούστου, δοξάζοντας τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα στους αιώνες.