Η Αγία Ευλαλία της Βαρκελώνης και ο Μάρτυς Φήλιξ

Μέσα στη νύχτα, μια δεκατετράχρονη κόρη βγήκε κρυφά από το πατρικό της, για να σταθεί μπροστά στον φοβερότερο διώκτη της Ισπανίας. Λίγες ώρες αργότερα, η Ευλαλία ήλεγχε δημόσια τον ηγεμόνα Δακιανό μέσα στην πλατεία της Βαρκελώνης, χωρίς ίχνος φόβου στην ψυχή της. Καταγόταν από ευσεβή χριστιανική οικογένεια και ζούσε κοντά στην πόλη Βαρκινώνα, τη σημερινή Βαρκελώνη της Ισπανίας.

Οι γονείς της την είχαν αναθρέψει με τις αρχές της πίστεως, της προσευχής και της φιλανθρωπίας. Από μικρή αγάπησε με όλη της την καρδιά τον Κύριο και αφιέρωσε στην παρθενία της ζωή της. Περνούσε τις μέρες της μελετώντας τις Άγιες Γραφές, υμνώντας τον Θεό και ασχολούμενη με τα εργόχειρα μαζί με άλλες κόρες της ηλικίας της.

Όταν ξέσπασε ο μεγάλος διωγμός των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού, έφτασε στη Βαρκελώνη ο ηγεμόνας Δακιανός με σκοπό να εξοντώσει τους χριστιανούς της περιοχής. Άνθρωποι σύρονταν βίαια από τα σπίτια τους και πιέζονταν με βασανιστήρια να θυσιάσουν στα είδωλα. Η νεαρή Ευλαλία, μόλις άκουσε τα γεγονότα, γέμισε πνευματική χαρά και ευχαρίστησε τον Χριστό, επειδή ερχόταν η ώρα να ομολογήσει το άγιο όνομά Του.

Όταν νύχτωσε και όλοι κοιμόνταν, η νεαρή κόρη έφυγε κρυφά από το σπίτι, χωρίς να γίνει αντιληπτή από κανέναν. Βάδισε ξυπόλητη στον πετρώδη δρόμο προς την πόλη, χωρίς να φοβάται το σκοτάδι, τα άγρια θηρία ή τους κινδύνους της νύχτας. Έφτασε στη Βαρκελώνη το πρωί και κατευθύνθηκε αμέσως προς τον τόπο της δίκης, όπου ο Δακιανός καθόταν σε υψηλό βήμα.

Η Ευλαλία διέσχισε το πλήθος και στάθηκε με τόλμη μπροστά του, ελέγχοντάς τον με δυνατή φωνή. Του είπε ότι κάθεται εκεί για να αφανίζει αθώους ανθρώπους, πλάσματα του Θεού, και να τους οδηγεί στη λατρεία του διαβόλου. Ο ηγεμόνας έμεινε έκπληκτος από την παρρησία της και τη ρώτησε ποια είναι και γιατί τολμά να μιλά έτσι.

Εκείνη απάντησε πως είναι δούλη του Ιησού Χριστού, του βασιλέως των βασιλευόντων, και πως δεν φοβάται καμία εξουσία ανθρώπινη. Τον προκάλεσε ανοιχτά για την τύφλωσή του και τον προειδοποίησε για την αιώνια κρίση του Θεού. Ο Δακιανός, γεμάτος οργή, διέταξε αμέσως να γυμνώσουν την κόρη και να τη χτυπήσουν με ξύλινα ραβδιά αλύπητα στην πλάτη της.

Καθώς εκείνη υπέμενε τα χτυπήματα με θαυμαστή υπομονή, ο ηγεμόνας τη χλεύαζε λέγοντας πως ο Θεός της δεν φαίνεται πουθενά να τη σώζει. Της πρότεινε να ομολογήσει ότι μίλησε από απειρία, ώστε να την ελευθερώσει από τα βασανιστήρια. Η Ευλαλία απάντησε με γαλήνη ότι η εξουσία κάθε τυράννου είναι πρόσκαιρη, ενώ η βασιλεία του Χριστού παραμένει αιώνια και ασάλευτη.

Διακήρυξε με δύναμη ότι δεν αισθάνεται πόνο από τα μαρτύρια, χάρη στη σκέπη του Δεσπότη της Χριστού. Ο Δακιανός θύμωσε περισσότερο και διέταξε να την κρεμάσουν σε σταυρόσχημο ξύλο και να ξεσχίσουν το αγνό σώμα της με σιδερένια νύχια, μέχρι να φύγει όλο το δέρμα της. Μέσα στους πόνους η μάρτυς προσευχόταν στον Κύριο και ζητούσε δύναμη να ντροπιάσει τον διάβολο και τους υπηρέτες του.

Ύστερα ο ηγεμόνας διέταξε να κάψουν τις πληγές της με αναμμένες λαμπάδες, ώσπου να ξεψυχήσει. Εκείνη όμως γέμισε χαρά πνευματική και έψαλλε μεγαλόφωνα τα λόγια του ψαλμωδού. Μια απρόσμενη φλόγα γύρισε τότε εναντίον των δημίων και έκαψε τα πρόσωπά τους, ώστε έπεσαν αμέσως κάτω στη γη τρομαγμένοι.

Τότε η Ευλαλία ύψωσε τα μάτια της στον ουρανό και παρακάλεσε τον Κύριο να τη συναριθμήσει με τους εκλεκτούς Του στην αιώνια ζωή. Με αυτή την προσευχή παρέδωσε το πνεύμα της στον Χριστό, μέσα σε ειρήνη και φως. Όλοι οι παρευρισκόμενοι είδαν τότε μια κατάλευκη περιστερά να εξέρχεται από το στόμα της και να ανεβαίνει με δόξα προς τον ουρανό.

Οι χριστιανοί που βρίσκονταν ανάμεσα στο πλήθος αγαλλίασαν, καθώς η πόλη τους αποκτούσε πια προστάτιδα και πρέσβειρα στον Θεό. Ο Δακιανός ντροπιάστηκε βαθιά, επειδή νικήθηκε από μια τρυφερή κόρη, και αναχώρησε οργισμένος για το ανάκτορό του. Διέταξε όμως να μείνει το σώμα κρεμασμένο στο ξύλο, ώστε να το κατασπαράξουν τα όρνεα.

Ξαφνικά κατέβηκε από ένα σύννεφο χιόνι και σκέπασε το τίμιο σώμα της μάρτυρος σαν ολόλευκο ένδυμα. Οι φύλακες τρόμαξαν και αποτραβήχτηκαν μακριά, παρακολουθώντας με δέος όλα όσα συνέβαιναν. Οι γονείς της, που την αναζητούσαν με αγωνία από το πρωί, έφτασαν με δάκρυα και έκλαψαν για την κόρη τους, χαίροντας όμως ταυτόχρονα για το ένδοξο μαρτυρικό της στεφάνι ενώπιον του ουράνιου Νυμφίου της Χριστού.

Την τρίτη ημέρα μερικοί ευσεβείς άνδρες πήραν κρυφά τη νύχτα το τίμιο σώμα της μάρτυρος, χωρίς να τους αντιληφθούν οι φύλακες της φρουράς. Το τύλιξαν με καθαρό σινδόνι και αρώματα, παρουσία των γονέων της, που με τα δάκρυά τους έλουζαν την αγαπημένη τους κόρη. Ανάμεσα σε εκείνους που τίμησαν το λείψανο βρισκόταν και ο Άγιος Φήλιξ, ο οποίος αργότερα μαρτύρησε για το όνομα του Χριστού.

Καθώς αντίκριζε το πρόσωπο της κεκοιμημένης παρθένου, είπε με δάκρυα χαράς ότι εκείνη αξιώθηκε πρώτη από όλους να λάβει τον μαρτυρικό στέφανο. Την ίδια εκείνη στιγμή, το πρόσωπο της Ευλαλίας, νεκρό ήδη τρεις ημέρες, χαμογέλασε σαν ζωντανό και τον κοίταξε με γλυκύτητα. Όλοι όσοι παραβρίσκονταν εκεί άρχισαν τότε να ψάλλουν τους ψαλμούς του Δαβίδ με συγκίνηση και ευχαριστία.

Ενταφίασαν στη συνέχεια το ιερό λείψανο με τιμή, δοξάζοντας τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιον Πνεύμα. Η μνήμη της Αγίας Ευλαλίας τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις είκοσι δύο Αυγούστου, ενώ στη Δύση εορτάζεται τη δεκάτη Δεκεμβρίου. Έγινε προστάτιδα της Βαρκελώνης και παραμένει ζωντανή πρέσβειρα των πιστών της προς τον Κύριο.