Oshënar Avramios Mrekullibërësi e Smolenskut

Dymbëdhjetë vajza u ishin dhënë prindërve të tij të pasur, por ata iu lutën Zotit që t'u jepte edhe një djalë. Kur u rrit, shpërndau gjithë pasurinë e tij dhe ecte me lecka nëpër rrugët e Smolenskut. Ai lindi në mesin e shekullit XII dhe që në fëmijëri u rrit me frikën ndaj Zotit në shpirt. Ai shkonte shpesh në kishë dhe e donte me pasion studimin e librave të shenjtë që në fëmijëri. Prindërit e tij ëndërronin ta shihnin të martuar në mënyrë që ai të mund të vazhdonte prejardhjen e tyre të shquar. Por zemra i kërkonte një rrugë tjetër, krejt ndryshe nga pritshmëritë e familjes. Pas vdekjes së prindërve të tij, ai ua dha të gjithë pasurinë manastireve, tempujve dhe të varfërve të qytetit. Ai iu lut Zotit që t'i tregonte rrugën e shpëtimit përmes varfërisë dhe poshtërimit. Së shpejti ai mbërriti në manastirin e Hyjlindëses së Shenjtë, që ndodhet disa kilometra jashtë Smolensk, në Selitsa. Atje u bë murg dhe filloi të jetojë me stërvitje të palodhur dhe me dashuri të ngrohtë për jetën monastike. Në manastir, shenjtori kaloi nëpër shërbesa të ndryshme dhe iu përkushtua me pasion kopjimit të librave të shenjtë. Nga ato faqe ai nxori thesare të pasura shpirtërore për shpirtin e tij. Princi i Smolenskut, Romanos Rostislavich, kishte krijuar një shkollë në qytet, ku mësoheshin shkronjat sllave, greke dhe latine. Vetë princi kishte një bibliotekë të madhe, të cilën edhe shenjtori Abramio e përdorte shpesh për studimin e tij. Ai kishte më shumë se tridhjetë vjet që po luftonte në manastir, kur igumeni e bindi të pranonte detyrën e presbiterit. Kjo ndodhi në fund të shekullit XII dhe që nga ajo kohë liturgji Hyjnore ka kryer çdo ditë. Ai kujdesej me përkushtim jo vetëm për vëllezërit e manastirit, por edhe për laikët që vinin tek ai. Fama e tij u përhap shpejt në të gjithë rajonin dhe turma besimtarësh kërkuan këshillën dhe lutjen e tij. Ky rrezatim, megjithatë, shkaktoi zilinë e vëllezërve dhe më pas edhe të igumenit të manastirit. Pesë vjet më vonë ai u detyrua me hidhërim të transferohej në Manastirin e Lartësimit të Kryqit të Shenjtë në Smolensk. Në manastirin e varfër, shenjtori e zbukuroi katedralen me ikona, me perde dhe me qirinj, falë ofertave të të krishterëve të devotshëm. Ai pikturoi vetë dy piktura me tema që e shqetësonin thellësisht dhe e mbanin zemrën zgjuar. Në njërën ai përshkruante Ardhjen e Dytë të Madhe dhe në tjetrën vuajtjet e dhimbshme të jetës njerëzore në botë. Nga mundimi dhe agjërimi ishte bërë i hollë dhe i zbehtë dhe dukej si Vasili i Madh. Ai ishte i rreptë me veten dhe po aq i rreptë me fëmijët e tij shpirtërorë, por plot dashuri. Ai predikonte pa pushim brenda tempullit dhe fliste me të gjithë ata që vinin në qelinë e tij për mbështetje shpirtërore. Bisedonte me të njëjtën ngrohtësi me të pasurit dhe me të varfërit, pa bërë as më të voglin dallim mes tyre. Por zotërit e qytetit dhe një pjesë e klerit i kërkuan peshkopit Ignatius që ta çonte në gjyq. Ai u akuzua gabimisht për joshjen e grave dhe dëmtimin mendor të fëmijëve të tij shpirtërorë me mësimet e tij. Akoma më të rënda ishin akuzat për herezi dhe për leximin e librave të ndaluar për besimtarët. Disa madje sugjeruan ta mbytej ose ta digjnin të gjallë për të zhdukur ndikimin e tij. Në gjyqin përpara princit dhe peshkopit, shenjtori iu përgjigj me qetësi të gjitha akuzave të rreme. Përkundër kësaj, atij iu ndalua të shërbejë dhe u kthye në manastirin e vjetër të Hyjlindëses së Shenjtë. Pastaj një thatësirë ​​e madhe ra në rajon, të cilën njerëzit e interpretuan si zemërim i Zotit për dënimin e padrejtë. Vetëm kur peshkopi Ignatius e restauroi atë dhe e lejoi të funksiononte përsëri, ra përsëri shi në Smolensk. Pastaj Shën Ignatius ndërtoi një manastir të ri për nder të Deponimit të Nënës së Shenjtë të Zotit. Ai ia besoi drejtimin e tij Shën Abramit dhe ai vetë doli në pension atje, pasi dha dorëheqjen nga peshkopata për shkak të pleqërisë. Shumë kërkuan të bashkoheshin me manastirin, por shenjtori i ekzaminoi rreptësisht kandidatët përpara se t'i pranonte. Kështu, vetëm shtatëmbëdhjetë vëllezër jetuan në manastir nën drejtimin e kujdesshëm të tij shpirtëror. Pas vdekjes së Shën Ignatit, i cili ishte bërë miku i tij shpirtëror, shenjtori vazhdoi veprën e tij me entuziazëm edhe më të madh. Ai i nxiti vëllezërit që të mendonin vazhdimisht për vdekjen dhe të luteshin natë e ditë. Ai donte që ata të mos dënoheshin në kohën e Gjykimit të Madh përpara Zotit dhe shenjtorëve të tij. Shën Abramiun e zuri gjumi pas vitit njëmijë e dyqind e njëzet e katër, pasi kaloi pesëdhjetë vjet në jetën monastike. Tashmë në fund të shekullit të trembëdhjetë, ishte hartuar një sekuencë për nder të tij, së bashku me dishepullin e tij Shën Efraimin. Pushtimi i tmerrshëm i mongol-tatarëve u pa nga njerëzit si zemërimi i Zotit për mëkatet e kombit. Por ajo fatkeqësi e madhe nuk e fshiu kujtimin e Shën Abrahamit mrekullibërës në Smolensk. Përkundrazi, ai shërbeu si një kujtesë e predikimit të tij rreth pendimit dhe një kujtim i qëndrueshëm i Ardhjes së Dytë. Imazhi i tij mbeti i gjallë në zemrat e besimtarëve si një zë që bën thirrje për vigjilencë dhe pendim të vërtetë. Kështu, Kisha e nderon kujtimin e tij më njëzet e një gusht me nderim të thellë dhe rrëmbim shpirtëror.