Ο Όσιος Λεύκιος του Βολοκολάμσκ

Σε ηλικία εξήντα δύο ετών ο γέροντας Λεύκιος ύψωσε στις όχθες του ποταμού Ρούζα μια νέα μοναστική κοιτίδα αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Δίπλα του στάθηκε για δύο ολόκληρα χρόνια ένας νεαρός υποτακτικός, ο μετέπειτα όσιος Δανιήλ του Περεγιάσλαβλ, που αργότερα έγινε φωτεινός αστέρας της ρωσικής ερήμου. Η μονή που θεμελίωσε βρισκόταν τριάντα δύο βέρστια μακριά από την πόλη του Βολοκολάμσκ και δύο μόλις βέρστια από το χωριό Σερέδο Στρατιλάτσκ.

Ο Λεύκιος υπήρξε γνήσιος μαθητής του οσίου Παφνουτίου του Μπόροφ, του οποίου η μνήμη τιμάται την πρώτη Μαΐου από την Εκκλησία μας. Παράλληλα συνδέθηκε στενά με τον μεγάλο οργανωτή του ρωσικού μοναχισμού, τον όσιο Ιωσήφ του Βολοκολάμσκ, που εορτάζεται την ένατη Σεπτεμβρίου. Μέσα στη μονή του Μπόροφ ο Λεύκιος είχε ήδη αποκτήσει φήμη έμπειρου ασκητή, βαθιά γνώστη των μυστικών μονοπατιών της πνευματικής ζωής.

Σε αυτόν εμπιστεύτηκε ο όσιος Παφνούτιος τον νεοφερμένο Δανιήλ, όταν εκείνος έφτασε στη μονή το έτος χίλια τετρακόσια εξήντα έξι μετά Χριστόν. Έτσι ένας πεπειραμένος γέροντας πήρε στα χέρια του την ψυχή ενός νέου αγωνιστή, για να τη διαπλάσει μέσα στην υπακοή. Για δέκα ολόκληρα χρόνια οι δύο μοναχοί έζησαν μαζί στη μονή του Μπόροφ, δεμένοι με ιερό δεσμό πνευματικής πατρότητας και τέκνωσης.

Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, γύρω στο έτος χίλια τετρακόσια εβδομήντα έξι μετά Χριστόν, ο γέροντας με τον υποτακτικό του πήραν τον δρόμο για τη γη του Βολοκολάμσκ. Εκεί, μέσα στα δάση και κοντά στα νερά του ποταμού Ρούζα, βρήκαν τον τόπο που είχε προετοιμάσει για αυτούς η θεία πρόνοια. Επί δύο χρόνια κοπίασαν από κοινού για να στηθούν τα πρώτα κελιά και ο μικρός ναός της Κοιμήσεως.

Έπειτα ο όσιος Δανιήλ πήρε την ευχή του γέροντα και αναχώρησε για το Περεγιάσλαβλ, όπου επρόκειτο να ιδρύσει τη δική του μονή. Ο Λεύκιος όμως παρέμεινε στον τόπο που αγάπησε, συνεχίζοντας τον αόρατο πόλεμο της προσευχής και της εγκράτειας. Σύντομα η φήμη της ασκητικής του πολιτείας ξεπέρασε τα όρια του δάσους και απλώθηκε σε όλη τη γύρω περιοχή.

Άνθρωποι ταπεινοί και άρχοντες έρχονταν να ζητήσουν τη συμβουλή του, να γευτούν τη γαλήνη της παρουσίας του. Έτσι το ταπεινό κοινόβιο μεταμορφώθηκε σε φάρο πνευματικό για όλη τη ρωσική ύπαιθρο. Σύμφωνα με την ιερή παράδοση, ο όσιος Λεύκιος έφτασε σε βαθύτατο γήρας, ζώντας μέχρι τα τέλη του δέκατου πέμπτου αιώνα μετά Χριστόν.

Όταν εκοιμήθη ειρηνικά, οι αδελφοί τον ενταφίασαν με δάκρυα και ευλάβεια μέσα στη μονή που ο ίδιος είχε ανεγείρει με τόσο κόπο. Ο τάφος του έγινε αμέσως τόπος προσκυνήματος για τους πιστούς που γνώριζαν την αγιότητα της ζωής του. Στα παλαιά εγχειρίδια της αγιογραφίας ο όσιος καταγράφεται στις είκοσι επτά Ιουλίου, με λεπτομερή περιγραφή της μορφής του.

Εκεί παρουσιάζεται γκριζομάλλης, με γενειάδα όμοια με εκείνη του οσίου Σεργίου του Ραντονέζ, χωρίς κάλυμμα στο κεφάλι. Στους ώμους του φέρει το μέγα και αγγελικό σχήμα, στα χέρια του κρατά ράβδο γεροντική και είναι ντυμένος με τα ταπεινά μοναχικά ενδύματα. Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία δύο φορές μέσα στον χρόνο, δίνοντας ευκαιρία στους πιστούς να τον επικαλούνται.

Εορτάζεται τη δέκατη τέταρτη Δεκεμβρίου και επίσης τη δέκατη έβδομη Αυγούστου, μαζί με τον άγιο μάρτυρα Λεύκιο. Έτσι ο ταπεινός θεμελιωτής της μονής της Κοιμήσεως κατατάσσεται για πάντα στη χορεία των οσίων της Ρωσίας.