Ο Άγιος Μάρτυς Μύρων ο Πρεσβύτερος της Κυζίκου

Μέσα στον ναό, την ώρα της Θείας Λειτουργίας των Χριστουγέννων, ένας ιερέας στάθηκε μπροστά στους στρατιώτες του ηγεμόνα για να σώσει το ποίμνιό του. Λίγο αργότερα, εκατόν πενήντα ειδωλολάτρες υπηρέτες έπεσαν νεκροί από τη φλόγα ενός καμινιού που δεν άγγιξε τον δεμένο μάρτυρα. Ο Άγιος Μύρων έζησε στην Αχαΐα της Ελλάδος τον τρίτο αιώνα, στα χρόνια του ασεβούς αυτοκράτορα Δεκίου, και άθλησε γύρω στα διακόσια πενήντα μετά Χριστόν.

Καταγόταν από επιφανή και πλούσια οικογένεια, όμως διακρινόταν για την πραότητα, την καλοσύνη και τη θερμή του αγάπη προς τον Θεό και τους ανθρώπους. Έλαβε το αξίωμα του πρεσβυτέρου και ποίμαινε με στοργή τα πνευματικά του τέκνα, χωρίς να φοβάται τους διωγμούς της εποχής. Ηγεμόνας της περιοχής ήταν τότε ο σκληρός και αιμοβόρος Αντίπατρος, που κυνηγούσε με μανία τους πιστούς του Χριστού.

Παρά τους κινδύνους, ο άγιος συνέχιζε να τελεί απρόσκοπτα τη Θεία Λειτουργία και να στηρίζει τους Χριστιανούς στην ομολογία τους. Η ζωή του ήταν θεάρεστη, γεμάτη προσευχή, ελεημοσύνη και απέραντη φροντίδα για όσους τον πλησίαζαν. Όλοι έβλεπαν σε αυτόν έναν πραγματικό πατέρα, που μοιραζόταν μαζί τους κάθε χαρά και κάθε δοκιμασία της δύσκολης εκείνης εποχής.

Την ημέρα της εορτής της Γεννήσεως του Χριστού, ενώ ο άγιος τελούσε τη Θεία Λειτουργία, εισέβαλε στον ναό ο Αντίπατρος με στρατιώτες, για να συλλάβει τους πιστούς που προσεύχονταν. Ο Μύρων, γεμάτος ιερό ζήλο, στάθηκε μπροστά τους και άρχισε να ικετεύει για το ποίμνιό του και να ελέγχει με παρρησία τη σκληρότητα του ηγεμόνα. Ο Αντίπατρος, εξοργισμένος από τους λόγους του ιερέως, διέταξε αμέσως τη σύλληψη και τα φρικτά βασανιστήριά του.

Τον κρέμασαν σε ξύλο και άρχισαν να ξεσχίζουν τις σάρκες του με σιδερένιες χτένες. Έπειτα έκαψαν τις πληγές του με αναμμένες λαμπάδες και τέλος τον έριξαν σε ένα καμίνι που έβγαζε τρομερές φλόγες. Η φωτιά όμως δεν τον άγγιξε καθόλου, αλλά πετάχτηκε έξω και κατέκαψε εκατόν πενήντα ειδωλολάτρες υπηρέτες που στέκονταν τριγύρω.

Ο άγιος έμεινε αβλαβής μέσα στις φλόγες και δοξολογούσε τον Θεό. Γύρω του φαίνονταν φωτεινοί άγγελοι, που δρόσιζαν το καμίνι και προστάτευαν τον πιστό δούλο του Κυρίου από κάθε βλάβη. Όταν έσβησε το καμίνι και ο άγιος βγήκε αλώβητος, ο Αντίπατρος τον πίεζε ξανά να θυσιάσει στα είδωλα.

Ο Μύρων αρνήθηκε με σταθερότητα, και τότε ο ηγεμόνας πρόσταξε να γδάρουν το δέρμα του και να το κόψουν σε λεπτές λωρίδες, από τους ώμους ώς τα πόδια. Ο γενναίος μάρτυς, πήρε μία από τις λωρίδες και την πέταξε με δύναμη στο πρόσωπο του τυράννου, δείχνοντας την περιφρόνησή του προς τη μανία του. Μετά από αυτό, ξανάρχισαν να τον ξεσχίζουν με σιδερένια νύχια στο γυμνωμένο του σώμα και έπειτα τον έριξαν στα άγρια θηρία για να τον κατασπαράξουν.

Τα θηρία όμως, με τη χάρη του Χριστού, δεν άγγιξαν καθόλου τον μάρτυρα, αλλά στάθηκαν ήμερα μπροστά του. Ο Αντίπατρος, βλέποντας τον εαυτό του ντροπιασμένο από τη γενναιότητα και τα θαύματα του αγίου, κυριεύτηκε από λύσσα και απελπισία. Με τα ίδια του τα χέρια έβαλε τέλος στη ζωή του, παραδίδοντας τη μιαρή ψυχή του στους δαίμονες και στην αιώνια κόλαση.

Έτσι έσβησε άδοξα ο διώκτης του Χριστού. Μετά τον θάνατο του Αντιπάτρου, οδήγησαν τον άγιο Μύρωνα στην πόλη της Κυζίκου, όπου τελείωσε το μαρτυρικό του δρόμο. Εκεί τον αποκεφάλισαν με το ξίφος και παρέδωσε την αγία ψυχή του στα χέρια του Θεού, λαμβάνοντας τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου.

Έτσι ο γενναίος πρεσβύτερος εισήλθε στη χαρά του Κυρίου του, νικητής μέσα από φωτιά, μαστίγια, θηρία και ξίφος. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις δεκαεπτά Αυγούστου, υμνώντας την ανδρεία, την υπομονή και τη φλογερή του αγάπη προς τον Χριστό. Η ζωή του παραμένει φωτεινό παράδειγμα για κάθε ιερέα και για κάθε πιστό, που καλείται να υπερασπιστεί την αλήθεια και να σταθεί δίπλα στο ποίμνιό του.

Οι ιεροί υμνογράφοι ψάλλουν πως από τη νεότητά του αγάπησε τον Χριστό και τήρησε πιστά τις θείες εντολές του Κυρίου. Μαζί με τους αγγέλους πρεσβεύει αδιάκοπα για όσους τιμούν τη μνήμη του και ζητούν την άφεση των αμαρτιών τους.