Η Εικόνα της Παναγίας της Συνομιλήτριας

Η Παναγία και ο άγιος Νικόλαος Μύρων εμφανίστηκαν και συνομίλησαν με τον νεωκόρο Γεώργιο, τον επονομαζόμενο Γιούρις, λίγο μετά την εμφάνιση της εικόνας του Τίχβιν. Από εκείνη τη ζωντανή συνομιλία πήρε το όνομά της η θαυματουργή εικόνα, που οι πιστοί ονομάζουν Συνομιλήτρια ή Συνομιλούσα. Η εμφάνιση συνέβη το έτος χίλια τριακόσια ογδόντα τρία, αμέσως μετά τη θαυμαστή εύρεση της εικόνας του Τίχβιν στη ρωσική γη.

Η ίδια η Θεοτόκος έδωσε στον Γεώργιο σαφή εντολή, να μεταφέρει στους κατοίκους ένα συγκεκριμένο μήνυμα. Ο μεταλλικός σταυρός, που είχε τοποθετηθεί στον νεόκτιστο ναό του Τίχβιν, έπρεπε να αντικατασταθεί από έναν ξύλινο σταυρό. Στο σημείο όπου έγινε η ουράνια οπτασία ανεγέρθηκε ένα μικρό παρεκκλήσι, αφιερωμένο στον άγιο Νικόλαο τον θαυματουργό.

Το παρεκκλήσι αυτό κάηκε πολλές φορές, με την πρώτη πυρκαγιά να συμβαίνει το χίλια τριακόσια ενενήντα, ταυτόχρονα με τον ναό της εικόνας του Τίχβιν. Πολλά χρόνια αργότερα, το έτος χίλια πεντακόσια δεκαπέντε, στον ίδιο ευλογημένο τόπο ανεγέρθηκε ένας ξύλινος ναός. Λίγο αργότερα ιδρύθηκε εκεί και μοναστήρι, προς τιμήν αυτής της θαυματουργής και πολυσέβαστης εικόνας της Θεοτόκου.

Έτσι, ο τόπος μεταμορφώθηκε σε ζωντανό κέντρο προσευχής και ευλάβειας. Μία από τις πιο σεβάσμιες εικόνες της Συνομιλήτριας βρισκόταν στην πόλη Παβλόφσκ, στην περιφέρεια Ζβενιγκορόντ της Μόσχας. Εκεί ζούσε μια νεαρή χωρική, η Θεοδοσία Βασίλιεβα, η οποία υπέφερε από μια βαριά και επώδυνη αρρώστια.

Την κατέκλυζαν φοβεροί πόνοι στο κεφάλι και στα άκρα, που της εξαντλούσαν τις δυνάμεις και την ανάγκαζαν να μένει καθηλωμένη στο κρεβάτι. Το έτος χίλια οκτακόσια σαράντα οκτώ, μέσα σε μια ιδιαίτερα μακρόχρονη και σκληρή κρίση της αρρώστιας, είδε ένα ασυνήθιστο όνειρο. Στο όνειρο αυτό κρατούσε στα χέρια της μια παλιά εικόνα της Θεοτόκου, χτυπημένη από τον χρόνο και μαυρισμένη από την εγκατάλειψη.

Από την εικόνα άκουσε καθαρά μια φωνή, που της ζητούσε να την αποκαταστήσει και υποσχόταν βοήθεια στους χριστιανούς. Της είπε ακόμη πως πολλά χρόνια κείτεται σε έναν τόπο ξεχασμένο, χωρίς κανείς να φροντίσει για την εύρεση και την ανακαίνισή της. Η Θεοδοσία τότε ρώτησε με αγωνία πώς θα μπορούσε να βρει αυτήν την εικόνα.

Η φωνή αποκρίθηκε με λόγια αινιγματικά, λέγοντας πως όταν θα έχει νου, τότε θα τη βρει. Το όνειρο αυτό άφησε στην ψυχή της μια βαθιά εντύπωση και μια κρυφή προσδοκία. Τρεις ημέρες αργότερα η Θεοδοσία ένιωσε αρκετή δύναμη και ξεκίνησε σιγά σιγά για τον τοπικό ναό.

Μόλις πέρασε το κατώφλι και μπήκε στον νάρθηκα, αντίκρισε στον τοίχο την ίδια εικόνα της Συνομιλήτριας που είδε στο όνειρό της. Η παλιά αυτή εικόνα είχε παραμεριστεί στο υπόγειο του ναού, όπου έμενε ξεχασμένη και παραμελημένη για πολλά χρόνια. Το έτος χίλια οκτακόσια σαράντα έξι, ένας ευλαβής νεωκόρος τη βρήκε, την έσωσε από τη λήθη και την τοποθέτησε με σεβασμό στον νάρθηκα.

Η Θεοδοσία συγκέντρωσε τα απαραίτητα χρήματα και η εικόνα μεταφέρθηκε στη Μόσχα για να γίνει η σωστή αποκατάσταση και συντήρησή της. Τη νύχτα πριν επιστρέψει η εικόνα στο Παβλόφσκ, η Θεοδοσία είδε ξανά όνειρο, όπου εμφανίστηκε ολοκαίνουργια και λαμπρή η εικόνα. Άκουσε τότε μια φωνή να της παραγγέλνει να πάρει την εικόνα στο σπίτι και να τελέσει μπροστά της Παράκληση.

Η ευλαβής γυναίκα υπάκουσε αμέσως και έκανε όλα όσα ζήτησε από αυτήν η φωνή της Παναγίας. Στην αρχή της Παρακλήσεως όμως την κατέλαβε μια ξαφνική κρίση, που τη συντάραξε μπροστά στους παρόντες πιστούς. Όταν την ράντισαν με αγιασμό, η Θεοδοσία συνήλθε αμέσως και ένιωσε μια ανακούφιση που τη γέμισε δάκρυα ευγνωμοσύνης.

Ήπιε ακόμη λίγο αγιασμό και απέκτησε τέτοια δύναμη, ώστε μπόρεσε μόνη της να μεταφέρει την εικόνα πίσω στον ναό. Σύντομα έφτασε σε πλήρη αποθεραπεία και απαλλάχθηκε από κάθε ίχνος της σκληρής αρρώστιας που τη βασάνιζε για χρόνια. Όταν ο μητροπολίτης Φιλάρετος της Μόσχας πληροφορήθηκε το θαυμαστό αυτό γεγονός, έδωσε σαφείς οδηγίες στους ιερείς της περιοχής.

Τους ζήτησε να συντάσσουν εβδομαδιαία αναφορά για κάθε νέο θαύμα που θα συνέβαινε μπροστά στη θαυματουργή εικόνα. Ανάμεσα στα θαύματα που καταγράφηκαν ήταν η θεραπεία μιας άλλης νεαρής χωρικής, της Ναταλίας, και ενός χωρικού ονόματι Παύλου. Και οι δύο αυτοί άνθρωποι υπέφεραν από φοβερές επιληπτικές κρίσεις και βρήκαν την υγεία τους μπροστά στην εικόνα της Παναγίας.

Οι πιστοί προσεύχονται μπροστά στη Συνομιλήτρια εικόνα της Θεοτόκου για την επιτυχία σε κάθε οικοδομικό έργο και προσπάθεια. Ζητούν τη βοήθειά της σε κάθε κατασκευή, καθώς και στην αποκατάσταση και τη διαφύλαξη των ορθοδόξων ναών και μοναστηριών. Η ευλογία της Παναγίας συνοδεύει όσους εργάζονται με πίστη και αγάπη για τους ιερούς αυτούς τόπους της ορθόδοξης παράδοσης.