Apostull Matthias dhe fati që i ndryshoi jetën

Kur shorti ra mbi të në oborrin e Jeruzalemit, Matia zuri vendin e Judës midis dymbëdhjetë dishepujve të Krishtit. Më vonë, në një vend të largët, ai piu helm që i verboi ata që e pinin dhe jo vetëm mbeti i padëmtuar, por edhe shëroi dyqind e pesëdhjetë të verbër. Ai vinte nga fisi i Judës dhe lindi në Betlehem, në vite plot pritje për ardhjen e Mesisë. Që në fëmijëri, ai studioi Shkrimet e Shenjta pranë të drejtit Simeon Theodochos në Jerusalem. Atje ai mësoi ligjin e Perëndisë dhe praktikoi jetën e virtytshme me bindje dhe butësi. Kur Zoti u shfaq në botë dhe shpalli mbretërinë e qiejve, Matia e ndoqi me gjithë zemër. Ai la pas vetes hallet e botës dhe u bë dëshmitar okular i mrekullive dhe mësimeve të tij. Në fillim ai u numërua në mesin e shtatëdhjetë apostujve, ata që Zoti i dërgoi dy nga dy para tij. Krishti e njohu pastërtinë e shpirtit të tij dhe e përgatiti në heshtje për një shërbesë më të madhe në Kishë. Pas tradhtisë së Judës dhe Ngjitjes së Zotit, të njëmbëdhjetë dishepujt u mblodhën së bashku me Hyjlindësen në oborrin e Jeruzalemit. Atëherë apostulli Pjetër u ngrit mes besimtarëve dhe propozoi që dikush të zgjidhej në vend të dishepullit të humbur. Të zgjedhurit e rinj duhej të vinin nga ata që ndoqën Krishtin që nga fillimi i veprimtarisë së tij publike. Propozimi u pranua me kënaqësi dhe para kuvendit u vendosën dy kandidatë të denjë. Njëri ishte Jozefi, i quajtur Barsaba dhe Justus, dhe tjetri ishte Matia. Të gjithë së bashku iu lutën Zotit zemërnjohës që të zbulonte atë që kishte zgjedhur për punën e misionit. Më pas ata hodhën short, duke ia lënë Perëndisë vendimin përfundimtar të zgjedhjes së tyre. Shorti i ra Matias dhe kështu ai iu shtua të njëmbëdhjetëve si apostulli i dymbëdhjetë i Zotit. Zgjedhja e tij u konfirmua pak më vonë me zbritjen e Shpirtit të Shenjtë në ditën e Rrëshajëve. Gjuhët e zjarrit pushuan gjithashtu mbi të, duke i dhënë të njëjtin hir si pjesa tjetër e dishepujve. Pas pagëzimit të botës me gjuhë zjarri, apostujt hodhën short për vendet ku secili do të predikonte ungjillin. Judea ra në duart e Matias, ku ai udhëtoi qytete dhe fshatra duke shpallur shpëtimin nëpërmjet Krishtit. Prej andej ai udhëtoi me Pjetrin dhe Andrean në Antioki të Sirisë dhe Tyana në Kapadoki. Më vonë ai mbërriti në Sinope, ku u burgos dhe u lirua për mrekulli nga Andrea Protokletos. Ai vazhdoi shërbimin e tij në Amasia, Edesa dhe Sebastia, duke duruar rreziqe dhe vështirësi. Tradita e vendos atë edhe si predikues në Etiopinë Pontike dhe Maqedoni, midis popujve paganë. Aty e detyruan të pinte helm vdekjeprurës, i cili verbonte këdo që e pinte, për të vënë në provë fuqinë e emrit të Krishtit. Apostulli mbeti i padëmtuar dhe shëroi dyqind e pesëdhjetë njerëz që ishin verbuar nga i njëjti ilaç. Kur paganët deshën ta arrestonin, ai u bë i padukshëm mes tyre për tre ditë të tëra. Një herë tjetër paganët zemërgur iu vërsulën me tërbim, duke dashur ta vrisnin me duart e tyre. Atëherë toka u hap papritur dhe përpiu persekutuesit më të egër, ndërsa pjesa tjetër besoi në Krishtin dhe u pagëzua. Më pas apostulli u kthye në Jude dhe vazhdoi t'i ndriçonte bashkatdhetarët e tij me dritën e mësimit të Zotit. Ai u dha shikim të verbërve, dëgjim të shurdhërve dhe jetë për të vdekurit, madje duke dëbuar demonët. Ai interpretoi profecitë e vjetra duke treguar se të gjitha ato i referoheshin Jisuit, Mesias së pritur dhe Birit të vërtetë të Perëndisë. Kryeprifti Anania, një armik i hidhur i besimit, urdhëroi arrestimin dhe nxjerrjen e tij para këshillit. Ai e kishte hedhur më parë apostullin Jakob, vëlla perëndinë e Zotit, nga lartësia e tempullit. Në konferencë ai hodhi fjalë blasfemuese kundër Krishtit, duke e akuzuar atë si një mësues dhe mashtrues të rremë. Matias iu përgjigj me guxim, duke shpalosur profecitë dhe modelet e vjetra të Shpëtimtarit nëpërmjet Shkrimeve. Me vendosmëri ai rrëfeu se Jisui i Nazaretit është Biri konsubstancial dhe konsubstancial i Atit. Ky rrëfim tërboi Ananias, i cili i mbylli veshët dhe e akuzoi apostullin për blasfemi përpara këshillit. Më pas ata lexuan fragmentin e ligjit që përcaktonte vdekjen me gurë për këdo që blasfemonte emrin e Zotit. Anania e dënoi Matian me këtë dënim dhe e çuan në vendin e quajtur Vethlaskyla, domethënë në vendin e të vrarëve me gurë. Gjatë rrugës, apostulli kontrolloi me fjalët e Davidiit hipokritët që dënuan me vdekje gjakun e pafajshëm. Dy dëshmorët e akuzuar, sipas zakonit, vunë duart në kokë dhe ishin të parët që i hodhën gurin. Matia kërkoi që këta dy gurë të varroseshin me të si martirë të martirizimit të tij për hir të Krishtit. Pastaj pjesa tjetër filloi të gjuante me gurë, derisa ai ngriti duart dhe ia dorëzoi shpirtin Zotit. Judenjtë e paligjshëm, për të kënaqur romakët, i prenë me shpatë kokën apostullit tashmë të vdekur. Besimtarët e morën trupin e tij me nder dhe e dorëzuan në varrim me himne dhe lavdërime për Krishtin Shpëtimtar.