Όσιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης, ο νέος ασκητής της ερήμου

Μέσα στο σπήλαιο όπου κατά την παράδοση προσευχόταν η Αγία Άννα, ένας Ρουμάνος μοναχός παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό μετά από οκτώ χρόνια σκληρής άσκησης. Είκοσι χρόνια αργότερα το λείψανό του βρέθηκε άφθορο και ευωδιάζον, επιβεβαιώνοντας τη μεγάλη του αγιότητα ενώπιον της Εκκλησίας. Ο Όσιος Ιωάννης γεννήθηκε στις είκοσι τρεις Ιουλίου του χιλίων εννιακοσίων δεκατριών στο χωριό Χωροντίστεα της Ρουμανίας.

Οι γονείς του τον ονόμασαν Ηλία, προς τιμήν του μεγάλου προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης. Η ζωή του σημαδεύτηκε νωρίς από την ορφάνια, καθώς ο πατέρας του σκοτώθηκε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Λίγο αργότερα έφυγε και η μητέρα του από βαριά αρρώστια, αφήνοντας τον μικρό Ηλία τελείως μόνο.

Η ευσεβής γιαγιά του Μαρία ανέλαβε την ανατροφή του μέχρι τα έντεκα του χρόνια. Ήταν μοναχή και έτσι μπόρεσε να σπείρει στην ψυχή του τον πλούσιο σπόρο της πίστης. Του διάβαζε πνευματικά βιβλία και του μετέδιδε τη θερμή αγάπη της προς τον Χριστό και την Εκκλησία.

Όταν η γιαγιά του εκοιμήθη, ο μικρός Ηλίας πέρασε στην κηδεμονία συγγενών, που δεν στάθηκαν πάντα στοργικά απέναντί του. Παρά τη φτώχεια και τις στερήσεις, ολοκλήρωσε με άριστα τις σπουδές του στο Λύκειο το χιλιοστό εννιακοσιοστό τριακοστό δεύτερο έτος. Μέσα του όμως έκαιγε ένας άλλος πόθος, εκείνος της μοναχικής ζωής και της ολοκληρωτικής αφιέρωσης στον Θεό.

Στις δεκαπέντε Αυγούστου του χιλίων εννιακοσίων τριάντα τρία, σε ηλικία είκοσι ετών, εισήλθε στη Μονή Νεάμτς της Ρουμανίας. Εκεί η ψυχή του τρεφόταν από τη λαμπρότητα των ακολουθιών και τη σιωπή των βουνών. Αγαπούσε την προσευχή, τις αγρυπνίες, την πνευματική μελέτη και την ησυχία της μοναξιάς.

Σύντομα ξεπέρασε σε υπακοή, ταπείνωση και υπομονή πολλούς έμπειρους πατέρες της μονής. Ο ηγούμενος, βλέποντας τη βαθιά αγάπη του για τα πνευματικά βιβλία, τον τοποθέτησε υπεύθυνο της βιβλιοθήκης. Παρηγορούσε τους αδελφούς, προτείνοντας στον καθένα κατάλληλα αναγνώσματα και ωφέλιμη πνευματική καθοδήγηση.

Τους συμβούλευε να μελετούν με προσοχή, να εξομολογούνται τακτικά και να μη λείπουν ποτέ από τις θείες ακολουθίες. Οι πνευματικοί του αγώνες δεν άργησαν να γίνουν αντιληπτοί από τον Αρχιμανδρίτη Βαλέριο Μογκλάν, που εισηγήθηκε την κουρά του. Στις οκτώ Απριλίου του χιλίων εννιακοσίων τριάντα έξι έλαβε το μοναχικό σχήμα με το όνομα Ιωάννης.

Από εκείνη τη στιγμή εντατικοποίησε τους πνευματικούς του αγώνες και νικούσε με γενναιότητα τους πειρασμούς των δαιμόνων. Τον ίδιο χρόνο πραγματοποίησε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους μαζί με άλλους δύο μοναχούς. Όταν ένας από αυτούς αρρώστησε βαριά, επέστρεψε στη Ρουμανία, ενώ ο Ιωάννης αποφάσισε να μείνει για πάντα στους Αγίους Τόπους.

Στην αρχή εγκαταστάθηκε κοντά στη Βηθλεέμ, στη μεγάλη Λαύρα του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου. Εκεί ζούσαν Ρουμάνοι μοναχοί από τον δέκατο έκτο αιώνα και ο Ιωάννης αγωνίστηκε δίπλα τους περίπου δέκα χρόνια. Του ανατέθηκε και πάλι η φροντίδα της βιβλιοθήκης, διακόνημα που εκπλήρωσε με ζήλο για εφτά χρόνια.

Το χιλιοστό εννιακοσιοστό τεσσαρακοστό πέμπτο έτος ο Όσιος αναζήτησε μεγαλύτερη ησυχία και αποφάσισε να ζήσει ως ερημίτης. Δύο χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και έγινε ηγούμενος στη Ρουμανική Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου κοντά στον Ιορδάνη ποταμό. Πλήθος προσκυνητών έρχονταν συνεχώς σε αυτόν για εξομολόγηση, για θεία Κοινωνία και για πνευματική παρηγοριά.

Στις ελάχιστες ελεύθερες ώρες του συνέθετε θρησκευτικά ποιήματα και ύμνους, γεμάτους κατάνυξη και αγάπη προς τον Χριστό. Μετά από πέντε χρόνια, μαζί με τον μαθητή του, αποσύρθηκε στην έρημο του Χοζεβά κοντά στην Ιεριχώ. Εγκαταστάθηκαν σε ένα μικρό σπήλαιο, εκεί όπου σύμφωνα με την παράδοση είχε προσευχηθεί η Αγία Άννα, μητέρα της Θεοτόκου.

Σε εκείνο το ιερό σπήλαιο έζησαν με αυστηρή άσκηση και αδιάλειπτη προσευχή για οκτώ ολόκληρα χρόνια. Οι καιρικές συνθήκες ήταν σκληρές, αλλά ο Ιωάννης βρήκε μέσα στην απομόνωση τη βαθύτερη κοινωνία με τον Θεό. Η φήμη της αγιότητάς του προσέλκυσε πλήθος πιστών που ζητούσαν την ευχή και τη φωτισμένη συμβουλή του.

Ο Όσιος Ιωάννης Ιακώβ εκοιμήθη οσιακά στις πέντε Αυγούστου του χιλίων εννιακοσίων εξήντα, σε ηλικία σαράντα επτά ετών. Τον ενταφίασαν μέσα στο ίδιο σπήλαιο όπου είχε ασκητεύσει τα τελευταία χρόνια της επίγειας ζωής του. Στις οκτώ Αυγούστου του χιλίων εννιακοσίων ογδόντα έγινε η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του από το ταπεινό σπήλαιο.

Βρέθηκαν άφθαρτα και ευωδιάζοντα, σημείο ολοφάνερο της θείας χάριτος που είχε σκηνώσει μέσα του. Σήμερα τα ιερά λείψανά του φυλάσσονται με ευλάβεια στη Μονή του Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτη. Τα έτη χιλιοστό εννιακοσιοστό εξηκοστό όγδοο και χιλιοστό εννιακοσιοστό εβδομηκοστό εκδόθηκε σε δύο τόμους το βιβλίο του με τίτλο Πνευματική Τροφή.

Η έκδοση πραγματοποιήθηκε με την ευλογία του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Βενεδίκτου, που τιμούσε ιδιαίτερα τον ασκητή πατέρα. Το χιλιοστό εννιακοσιοστό ενενηκοστό δεύτερο έτος η Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία τον κατέταξε επίσημα στο αγιολόγιό της. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις πέντε Αυγούστου από όλη την Ορθόδοξη Εκκλησία με βαθιά ευλάβεια.