Oshënar Joanii Josevit, asketi i ri i shkretëtirës

Brenda shpellës ku falej tradicionalisht Shën Anna, një murg rumun ia dorëzoi shpirtin Zotit pas tetë vitesh stërvitje të vështirë. Njëzet vjet më vonë eshtrat e tij u gjetën të pakorruptueshme dhe aromatike, duke konfirmuar shenjtërinë e tij të madhe para Kishës. Oshënar Joani lindi më 23 korrik 1913 në fshatin Horontistea, Rumani. Prindërit e quajtën Elija, për nder të profetit të madh të Dhiatës së Vjetër. Jeta e tij u shënua herët nga jetimi, pasi babai i tij u vra në Luftën e Parë Botërore. Pak më vonë nga një sëmundje e rëndë ndërroi jetë edhe e ëma, e cila e la krejt vetëm Iliasin e vogël. Gjyshja e tij e devotshme Maria mori përsipër rritjen e tij deri në moshën njëmbëdhjetë vjeç. Ajo ishte një murgeshë dhe kështu mundi të mbillte në shpirtin e tij farën e pasur të besimit. Ajo i lexoi libra shpirtërore dhe i përcolli dashurinë e saj të ngrohtë për Krishtin dhe Kishën. Kur gjyshja e zuri gjumi, Ilia i vogël kaloi në kujdestarinë e të afërmve, të cilët nuk ishin gjithmonë të dashur ndaj tij. Pavarësisht varfërisë dhe skamjes, ai përfundoi studimet në Liceun me nderime në vitin e nëntëmbëdhjetë e tridhjetë e dy. Por brenda tij digjej një dëshirë tjetër, ajo e jetës së vetmuar dhe e përkushtimit total ndaj Zotit. Më pesëmbëdhjetë gusht 1933, në moshën njëzet vjeçare, ai hyri në Manastirin Neamc në Rumani. Aty shpirti i tij ushqehej nga shkëlqimi i shërbimeve dhe heshtja e maleve. Ai e donte lutjen, vigjiljet, studimin shpirtëror dhe qetësinë e vetmisë. Shumë shpejt ai tejkaloi në bindje, përulësi dhe durim shumë baballarë me përvojë të manastirit. Igumeni, duke parë dashurinë e tij të thellë për librat shpirtërorë, e vendosi në krye të bibliotekës. Ai i ngushëlloi vëllezërit, duke i rekomanduar secilit prej tyre lexime të përshtatshme dhe udhëheqje frymore të dobishme. Ai i këshilloi ata të studionin me kujdes, të shkonin rregullisht në rrëfim dhe të mos humbisnin kurrë shërbimet hyjnore. Përpjekjet e tij shpirtërore u vunë re shpejt nga Arkimandriti Valerio Moglan, i cili rekomandoi prerjen e tij të flokëve. Më tetë prill të nëntëmbëdhjetë e tridhjetë e gjashtë, ai mori formën monastike me emrin e Joaniit. Që nga ai moment ai i intensifikoi përpjekjet e tij shpirtërore dhe mposhti me guxim tundimet e demonëve. Në të njëjtin vit ai bëri një pelegrinazh në Tokën e Shenjtë së bashku me dy murgj të tjerë. Kur njëri prej tyre u sëmur rëndë, u kthye në Rumani, ndërsa Joanii vendosi të qëndronte përgjithmonë në Tokën e Shenjtë. Fillimisht u vendos pranë Betlehemit, në Lavrën e madhe të Shën Sabasit të Shenjtëruar. Murgjit rumunë jetuan aty që nga shekulli i gjashtëmbëdhjetë dhe Joanii luftoi përkrah tyre për rreth dhjetë vjet. Atij iu besua sërish kujdesi për bibliotekën, shërbesë të cilën e mbushi me zell për shtatë vjet. Në vitin e nëntëmbëdhjetë, dyzet e pesë, Oshënar kërkoi një qetësi më të madhe dhe vendosi të jetonte si një vetmitar. Dy vjet më vonë ai u shugurua plak dhe u bë abat në Sketën rumune të Pararendësit të Shenjtë pranë lumit Jordan. Një mori pelegrinësh vinin vazhdimisht tek ai për rrëfim, për Kungimin e Shenjtë dhe për ngushëllim shpirtëror. Në pak orët e lira ai kompozoi poezi dhe himne fetare, plot pasion dhe dashuri për Krishtin. Pas pesë vjetësh, së bashku me dishepullin e tij, ai u tërhoq në shkretëtirën e Josevës afër Jerikos. Ata u vendosën në një shpellë të vogël, ku sipas traditës ishte falur Shën Anna, nëna e Virgjëreshës. Në atë shpellë të shenjtë ata jetuan në ushtrime të rrepta dhe lutje të pandërprerë për tetë vjet të tërë. Kushtet e motit ishin të ashpra, por Joanii gjeti i izoluar bashkësinë më të thellë me Perëndinë. Fama e shenjtërisë së tij tërhoqi një mori besimtarësh që kërkuan bekimin dhe këshillën e tij të ndritur. Oshënar Joani Jacob e zuri gjumi më pesë gusht të nëntëmbëdhjetë e gjashtëdhjetë, në moshën dyzet e shtatë vjeç. Ai u varros në të njëjtën shpellë ku kishte kaluar vitet e fundit të jetës së tij tokësore si asket. Më tetë gusht të nëntëmbëdhjetë e tetëdhjetë, reliket e tij të shenjta u nxorën nga shpella e përulur. Ata u gjetën të pakorruptueshëm dhe aromatik, një shenjë e qartë e hirit hyjnor që ajo kishte vendosur tek ai. Sot reliket e tij të shenjta ruhen me nderim në Manastirin e Agios Gjergji Chozevitis. Në vitet njëmijë e nëntëqind e gjashtëdhjetë e tetë e një mijë e nëntëqind e shtatëdhjetë, libri i tij me titull Ushqimi shpirtëror u botua në dy vëllime. Botimi u bë me bekimin e Patriarkut të Jeruzalemit Benediktus, i cili nderoi veçanërisht atin asket. Në vitin e nëntëmbëdhjetë nëntëdhjetë e dy, Kisha Orthodhokse Rumune e përfshiu zyrtarisht atë në kanunin e saj. Kujtimi i tij përkujtohet çdo vit më 5 gusht nga e gjithë Kisha Orthodhokse me nderim të thellë.