Shën Andrea, nëpërmjet Krishtit, salla e Kostandinopojës

Një fëmijë një herë e pa atë të hapte portat e tempullit vetëm me shenjën e Kryqit. Pak më vonë e pa duke u lutur në ajër, para foltores së kishës. Shën Andrea erdhi nga Scythia dhe jetoi gjatë sundimit të perandorit Leo të Urtë, në kryeqytetin e perandorisë. Si fëmijë i vogël ai ishte shitur si skllav te një pionier dhe rekrut i devotshëm i Lindjes, Theognostus. Ai burrë i virtytshëm e donte aq shumë Andreain e vogël, sa e trajtoi si fëmijën e tij dhe i dha një edukim të zellshëm dhe të perëndishëm. Studenti i ri ishte tërhequr më shumë se çdo gjë nga letrat e shenjta dhe veçanërisht nga jeta e martirëve të besimit të krishterë. Zelli i tij ishte aq i madh, saqë më vonë u quajt lajkatar për hir të Krishtit. Jeta e tij u përpilua nga plaku i Shën Sofisë në Kostandinopojë, rreth mesit të shekullit të dhjetë. Dëshira e tij e zjarrtë për Krishtin e bëri atë të duronte talljet, poshtërimet dhe fyerjet e rënda nga njerëzit që e njihnin. Ai shpesh kryente veprime që dukeshin të çuditshme dhe të çekuilibruara në sytë e botës që e rrethonte. Por ai vetë i duronte me gëzim poshtërimet, sepse në këtë mënyrë shpeshherë arrinte të kthente në rrugën e drejtë shpirtrat e humbur. Bashkë me maturinë e tij, Shën shquhej për bamirësinë dhe dashamirësinë e madhe ndaj të gjithëve. Ai nuk ndante vetëm pasurinë e tij me të varfërit e qytetit, ai ofronte gjithçka që kishte dhe ai vetë ishte agjërues dhe lakuriq. Atyre që e vëzhgonin për dashamirësinë e tij të tepruar, ai u përgjigj me fjalët e vetë Zotit. Ai u kujtoi atyre se çdo gjë që dikush bën për vëllezërit më të vegjël të Krishtit, ia ofron vetë Krishtit. Përballë çdo njeriu dhe në të vërtetë të vëllait të vuajtur, Shën Andrea pa vërtet vetë Shpëtimtarin Krisht. Në një shërbim gjatë gjithë natës në tempullin e famshëm të Blachernës, Shën ishte merita që pa një vegim madhështor. Ai e pa Hyjlindësen duke qëndruar në qiell dhe duke u falur, ndërsa me shpatullën e saj të ndershme mbulonte të gjithë njerëzit. Kujtimi i kësaj ngjarjeje të mrekullueshme kremtohet nga Kisha në datën e parë dhe njëzet e tetë tetor. Një tjetër ngjarje paradoksale i ndodhi shëruesit të Zotit në kryeqytet. Sipas zakonit të tij marshoi fshehurazi në tempullin e Hyjlindës, që të mos i vihej re vepra e lutjes. Një fëmijë ndodhi që në atë kohë të kalonte rrugën, duke zbatuar një urdhër të zotit të tij. Ai shpejtoi hapin dhe arriti në Osios, pa e vënë re praninë e tij pas tij. Sapo Andrea arriti para portave të tempullit, zgjati dorën e djathtë. Ai vulosi portat me shenjën e Kryqit të Shenjtë dhe ata u tërhoqën menjëherë me dëshirën e tyre. Oshënar hyri në tempull dhe filloi lutjet e tij, pa e ditur se dikush po e shikonte nga larg. Fëmija e dinte mirë se të gjithë e konsideronin këtë njeri një bezdi nëpër rrugët e qytetit. Por, kur e pa duke hapur automatikisht portat e tempullit, e pushtoi një frikë dhe tmerr i madh. Ai po mendonte me vete se cilin shërbëtor të Perëndisë e quajnë budallenjtë e vërtetë në qytet. Ai reflektoi se sa një shenjt i madh ishte ky njeri dhe sa shumë shërbëtorë të fshehur të Perëndisë ka kudo. Kështu ai u afrua me guxim, për të mësuar se çfarë po bënte Shën brenda hapësirës së shenjtë të tempullit. Më pas ai pa Osiosin përpara foltores të varur në ajër dhe duke u lutur me lot. Ai u mahnit nga pamja paradoksale dhe u largua shpejt për të zbatuar urdhrin e zotërisë së tij. Oshënar mbaroi lutjen e tij dhe dalja siguroi përsëri dyert me shenjën e Kryqit të Shenjtë. Më pas ai u bë i vetëdijshëm për praninë e fëmijës dhe i kërkoi që ta ruante sekretin deri në fund. Një ditë, në fund të festës së Rrëshajëve, populli i Kostandinopojës lavdëroi Krishtin me këngë dhe himne. Më pas, i bekuari Andrea pa një plak me pamje të bukur duke hyrë në tempullin e Shën Sofisë. Turma njerëzish e ndiqnin me kryqe dhe kryqe, të cilat vezulluan si rrufe brenda tempullit. Të gjithë së bashku kënduan një himn vajtues, të ëmbël dhe shpëtues, ndërsa vazhduan drejt foltores. Ai plak mbante një kitarë dhe këputte telat e saj, duke shoqëruar melodinë e këngëtarëve. Shën e bekuar u gëzua nga pamja dhe këndimi dhe njohu profetin Davidi me profetët e tjerë. Kështu jetoi me anë të Krishtit dhe fjeti i qetë në moshën gjashtëdhjetë e gjashtë vjeçare, Shën Andrea i dashuruar nga Zoti. Menjëherë ata aromatizuan mirrën dhe temjanin në atë vend, ku i la shpirtin Shënja e mrekullueshme e Zotit. Zoti më pas zhvendosi reliktin e tij të ndershëm, duke ditur veprat dhe krimet e fshehta të çdo njeriu të drejtë. Teksti është hartuar në 5 seksione duke ndjekur të gjitha rregullat.