Shën Ignatius the Mrekullibërës Episkop Rostov

Kur trupi i Shën Ignatit po transportohej në kishë, ai vetë u ngrit nga arkivoli dhe fluturoi lart mbi kishë. Një arkimandrit me një gisht të kthyer nga lindja në pëllëmbë u shërua sapo preku reliktin e shenjtë. Shën Ignati lindi nga prindër të devotshëm, të cilët e rritën me çdo virtyt të krishterë dhe frikë ndaj Zotit. Që në moshë të re ai e kuptoi kotësinë e botës dhe vendosi t'i përkushtohej plotësisht jetës së vetmuar. Ai mori formën e një engjëlli dhe jetoi me aq virtyt sa shpejt u emërua arkimandrit i manastirit ku ishte asket. Më vonë Kisha e zgjodhi atë peshkop të qytetit të Rostovit, për të kullotur kopenë racionale të Krishtit. Ai mori drejtimin e krahinës me shumë kujdes dhe u bë një baba i dashur për të gjithë besimtarët e asaj krahine. Ai qëndroi në fronin e lartë priftëror për plot njëzet e gjashtë vjet, duke mësuar dhe mbështetur popullin e Perëndisë çdo ditë. Ai e zuri gjumi në Zotin më njëzet e tetë maj të vitit njëmijë e dyqind e tetëdhjetë e tetë, të premten pas darkës. Fama e gjumit të tij në kostum u përhap si flakë në të gjithë qytetin dhe zgjoi banorët. I gjithë qyteti i Rostovit vrapoi në tabernakullin e bariut të shenjtë me lot dhe vajtime të pandërprera. Populli vajtoi bariun e tij të përbashkët, mësuesin, mbrojtësin e tij në hidhërimet dhe vështirësitë e jetës. Qanë të vejat dhe jetimët, të cilët humbën ndërmjetësin dhe avokatin e tyre para princave. Të varfërit dhe të dobëtit vajtonin, sepse ai që i ushqente dhe i mbante me dashuri po largohej. Priftërinjtë dhe murgjit vajtuan, sepse u privuan nga udhërrëfyesi shpirtëror dhe këshilltari i sigurt. Edhe zotërit e qytetit u pikëlluan, pasi po humbnin këshilltarin e tyre të mençur në çështje të vështira. Ata ngritën me nder tabernakullin e shenjtë dhe nisën marshimin drejt kishës ipeshkvore të qytetit. Megjithatë, për shkak të turmës së madhe që ishte mbledhur, ata nuk mundën të hynin lehtësisht në tempull. Kështu ata e vendosën reliken e shenjtë përpara kishës dhe filluan të këndojnë eksodin. Ajri u mbush me brohoritje dhe temjan, ndërsa lotët e njerëzve binin pandërprerë përtokë. Të gjithë ndjenin se po i thonë lamtumirë një shenjtori të vërtetë të Zotit dhe po përgatiteshin për momentin e madh. Në atë kohë, rrugës po kalonin dy murgesha të devotshme, të cilat po shkonin për në vendin e procesionit të eksodit. Njëra quhej Theodosia dhe ishte gruaja e protodiakonit Pal, një bashkëpunëtor i ngushtë i Shën Ignatit. Menjëherë pas martesës, dy bashkëshortët i ishin përkushtuar jetës së virgjër dhe lutjes. Ata e kaluan tërë jetën e tyre në agjërime dhe vigjilje dhe shumë dëshmuan për pastërtinë e jetës së tyre. Kur të bekuarin Pal e zuri gjumi, Teodosia mori formën e murgut dhe vazhdoi përpjekjet e saj shpirtërore. Bashkë me të ecte edhe një murgeshë tjetër, Ksenia, e cila gjithashtu kishte një jetë të virtytshme dhe të bukur. Ndërsa vazhduan të adhuronin lipsane, ata pretenduan se kishin parë me disa njerëz të devotshëm një mrekulli paradoksale. Shën Ignati u ngrit nga arkivoli me petkun e tij priftëror dhe doli në ajër. Ai qëndroi lart mbi kishë dhe bekoi gjithë popullin dhe gjithë qytetin. Pastaj zbriti dhe hyri në shpellën që kishin hapur pranë shkallës së shenjtë. Aty ishte gati varri i tij dhe në të u preh përsëri shpirti i tij i ndershëm. Kjo shfaqje e fshehtë iu zbulua nga Zoti dy murgeshave dhe njerëzve të tjerë të devotshëm që ishin të pranishëm. Kështu Perëndia e përlëvdoi njeriun e shenjtë dhe ia zbuloi gjithë shenjtërinë dhe lavdinë e tij në qiej. Ajo tregoi se peshkopi Ignatius meritonte mëshirën hyjnore dhe u rendit në mesin e shenjtorëve. Në të njëjtën kohë ka ndodhur një tjetër gjë paradoksale që ka tronditur të pranishmit në procesion. Një arkimandrit Stefanos kishte që nga lindja një gisht të përkulur përgjithmonë brenda pëllëmbës së tij. Sapo ai me besim preku lëkurën e bardhë, gishti i shtrembër u drejtua menjëherë dhe u bë i shëndetshëm si të tjerët. Më pas besimtarët e bartën reliken e shenjtë brenda tempullit për depozitimin përfundimtar. Të nesërmen në mëngjes ata u mblodhën përsëri për të kryer shërbimin e zakonshëm dhe për të kënduar tropet e eksodit. Pasi vendosën tabernakullin mbi varr, i dhanë rrotulla me emrat e klerit të tij. Shenjtori shtriu dorën si i gjallë dhe i mori ato rrotulla para syve të habitur të të gjithëve. Të gjithë u pushtuan nga frika dhe gëzimi i madh dhe lavdëruan Perëndinë për shenjat e mrekullueshme. Tani më lejoni ta ruaj këtë dhe ta vërtetoj. Më lejoni ta shkruaj në një skedar: