Όσιος Μέμνων ο Θαυματουργός

Στην έρημο της Αιγύπτου, ένας ασκητής πρόσταξε με την προσευχή του και ξεπήδησε πηγή νερού μέσα από την άνυδρη γη. Ο ίδιος γέροντας έδιωχνε σμήνη ακρίδων που κατέστρεφαν τις σοδειές και έσωζε ναυαγούς που τον επικαλούνταν μέσα στην τρικυμία. Ο Όσιος Μέμνων αφιέρωσε τον εαυτό του στον Θεό από τα νεανικά του χρόνια και έγινε καθαρό κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος.

Υπέταξε τη σάρκα στο πνεύμα και νέκρωσε τα σωματικά πάθη με πολλούς και βαρείς ασκητικούς κόπους μέσα στην έρημο. Η αρετή του τον ανέδειξε ηγούμενο σε ένα από τα μοναστήρια της αιγυπτιακής ερήμου, όπου καθοδηγούσε με σύνεση τους αδελφούς. Φρόντιζε τους μοναχούς με προσευχή και πατρικές συμβουλές και δεν χαλάρωνε ποτέ τον δικό του αγώνα ενάντια στους πειρασμούς.

Με την αδιάλειπτη προσευχή και τον σκληρό κόπο έλαβε από τον Θεό το χάρισμα της διοράσεως και της θαυματουργίας. Λόγω του ισάγγελου βίου του δέχτηκε πλούσια δωρεά θαυμάτων και θεράπευε αρρώστους που οι γιατροί τους είχαν εγκαταλείψει. Έτσι αποκαλούνταν με πολλή ευλάβεια από τους πιστούς ως ο μεγάλος θαυματουργός της ερήμου.

Η φήμη των θαυμάτων του ξεπέρασε γρήγορα τα όρια του μοναστηριού του και έφτασε σε μακρινούς τόπους. Σε ένα ξερό σημείο, όπου δεν υπήρχε ίχνος υγρασίας, ανέβλυσε πηγή δροσερού νερού μετά από τη δέηση του οσίου. Πολλές φορές γλίτωσε καράβια από βέβαιο πνιγμό, όταν τα κύματα τα χτυπούσαν άγρια και οι ναυτικοί έχαναν κάθε ελπίδα.

Έδιωχνε επίσης τα σμήνη των ακρίδων που έπεφταν στη χώρα και κατάστρεφαν τους καρπούς και τα χορτάρια των αγρών. Πολλά άλλα παράδοξα σημεία τέλεσε με τη χάρη του Θεού και πάντοτε απέδιδε τη δύναμη στον δωρεοδότη Κύριο. Για όλα αυτά οι σύγχρονοί του τον ονόμασαν με μία λέξη γεμάτη ευγνωμοσύνη, τον αποκάλεσαν δηλαδή θαυματουργό.

Επί πολλά χρόνια αγωνίστηκε στη νηστεία, στην αγρυπνία και σε κάθε μορφή εγκράτειας μέσα στο ερημικό κελί του. Ευαρέστησε τον Θεό με την ενάρετη πολιτεία του και έγινε φωτεινό παράδειγμα για τους συμμοναστές και τους προσκυνητές. Όταν ήρθε η ώρα, αναχώρησε για τον Κύριο με χαρά πνευματική, αφού τον είχε αγαπήσει με όλη του την καρδιά και την ψυχή.

Όμως η χάρη του Θεού δεν περιορίστηκε στην επίγεια ζωή του οσίου, παρά συνέχισε να ενεργεί και μετά την κοίμησή του. Από τον τάφο του πήγαζαν θεραπείες και ανακούφιση για όσους κατέφευγαν σε αυτόν με πίστη και ταπείνωση. Πολλοί ασθενείς, που είχαν χάσει κάθε ελπίδα, έφευγαν από εκεί υγιείς και δοξάζοντας τον Θεό για το θαύμα τους.

Ακόμη και μόνη η επίκληση του ονόματός του έδιωχνε τις ακρίδες, που απειλούσαν να καταστρέψουν τις σοδειές των αγροτών. Παρόμοια διέλυε τις πανουργίες και τις δολοπλοκίες του πονηρού πνεύματος, που πολεμούσε τους πιστούς. Έτσι ο Θεός δόξασε τον δούλο του και φανέρωσε ότι όντως δοξάζεται στους αγίους του στους αιώνες των αιώνων.

Την ίδια ημέρα η Εκκλησία τιμά επίσης τη μνήμη των αγίων μαρτύρων Διοδώρου και Ροδοπιανού του διακόνου. Οι δύο αυτοί μάρτυρες άθλησαν στην Αφροδισιάδα της Καρίας επί της φοβερής βασιλείας του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Η ζωή του οσίου Μέμνονος μας διδάσκει ότι η ταπεινή άσκηση και η αδιάλειπτη προσευχή φέρνουν στον άνθρωπο πλούσια χαρίσματα.

Ας έχουμε όλοι μας τις πρεσβείες του οσίου πατρός και των αγίων μαρτύρων στη ζωή μας. Αμήν.