Ο Άγιος Θεόδωρος ο Σικεώτης

Όταν η μητέρα του τον κυοφορούσε, είδε στον ύπνο της ένα φωτεινό αστέρι να κατεβαίνει μέσα στην κοιλιά της και να λάμπει με ουράνια δύναμη. Λίγα χρόνια αργότερα, ο μικρός Θεόδωρος έτρεχε κρυφά τις νύχτες στον ναό του Αγίου Γεωργίου, οδηγημένος από τον ίδιο τον μεγαλομάρτυρα. Η Μαρία ανησύχησε για το παράξενο όραμα και πήγε σε έναν διορατικό γέροντα που ασκήτευε κοντά στο χωριό Σικεά της Γαλατίας.

Εκείνος της είπε πως το παιδί θα γίνει μεγάλος άνθρωπος του Θεού και πως η χάρη Του ήδη το αγιάζει μέσα στην κοιλιά της. Ο πατέρας του Κοσμάς υπηρετούσε ως αγγελιαφόρος στην αυλή του Ιουστινιανού του Μεγάλου, αλλά πέθανε νέος, και το αγόρι έμεινε με τη μητέρα του, τη γιαγιά του Ελπιδία, τη θεία του Δισπενία και τη μικρή αδελφή του Βλάττα. Όταν ο επίσκοπος Αναστασιουπόλεως Θεοδόσιος έμαθε το όραμα, χάρηκε και είπε πως το παιδί θα γίνει φως του κόσμου.

Στο σχολείο ο μικρός ξεχώριζε για τη σύνεση και την πραότητά του, ενώ συμφιλίωνε τους συμμαθητές του και απέφευγε κάθε όρκο και ύβρη. Η ψυχή του φαινόταν ήδη φωτισμένη από τη θεία χάρη. Όταν έγινε έξι ετών, η μητέρα του ετοίμασε χρυσή ζώνη και πολυτελή ρούχα, γιατί ήθελε να τον στείλει στρατιωτικό στην αυλή του αυτοκράτορα.

Εκείνη τη νύχτα όμως της παρουσιάστηκε ο μεγαλομάρτυς Γεώργιος και της είπε πως ο ουράνιος Βασιλιάς ζητάει τον γιο της για δική Του υπηρεσία. Στο σπίτι έμενε ένας ευλαβής γέροντας, ο Στέφανος, που νήστευε αυστηρά τη Σαρακοστή και έτρωγε μόνο λίγο ψωμί το βράδυ. Ο Θεόδωρος, μόλις οκτώ χρονών, άρχισε να τον μιμείται και απέφευγε το μεσημεριανό τραπέζι.

Αντί να γυρίζει σπίτι, ανέβαινε στον λόφο όπου βρισκόταν ο ναός του Αγίου Γεωργίου, και ο μάρτυρας τού φανερωνόταν ως ωραίος νέος και τον οδηγούσε μέσα στον ναό. Σε ηλικία δέκα ετών αρρώστησε βαριά από φοβερή επιδημία και τον μετέφεραν ημιθανή στον ναό του Τιμίου Προδρόμου. Εκεί, δύο σταγόνες δροσιάς έπεσαν πάνω του από την εικόνα του Σωτήρα και τον γιάτρεψαν αμέσως.

Από τότε ο Άγιος Γεώργιος τον ξυπνούσε κάθε νύχτα και τον συνόδευε στον ναό, διώχνοντας τους δαίμονες που του παρουσιάζονταν ως άγρια θηρία. Η μητέρα του φοβόταν τα ζώα του δάσους και τον έδεσε μια φορά στο κρεβάτι του, αλλά ο μάρτυρας της παρουσιάστηκε με σπαθί και την απείλησε αυστηρά. Όταν έγινε δώδεκα ετών, είδε σε όραμα τον Χριστό καθισμένο σε θρόνο δόξας, που τον προέτρεψε να αγωνιστεί για να λάβει τέλειο μισθό στη Βασιλεία των ουρανών.

Από εκείνη τη στιγμή έκλεινε τον εαυτό του σε ένα δωμάτιο από τα Θεοφάνεια ως την Κυριακή των Βαΐων, μένοντας σε νηστεία, προσευχή και απόλυτη σιωπή. Ο διάβολος προσπάθησε να τον σπρώξει σε γκρεμό με τη μορφή του συμμαθητή του Γερόντιου, αλλά ο Άγιος Γεώργιος τον άρπαξε από το χέρι και τον έσωσε. Αργότερα ο Θεόδωρος πήγε στον διορατικό γέροντα Γλυκέριο, σε καιρό μεγάλης ανομβρίας, και προσευχήθηκαν μαζί γονατιστοί έξω από τον ναό του Προδρόμου.

Αμέσως ο ουρανός σκεπάστηκε από σύννεφα και έπεσε πλούσια βροχή που πότισε όλη τη στεγνωμένη γη. Ο γέροντας κατάλαβε πως η χάρη του Θεού αναπαυόταν στο παιδί και τον ευλόγησε να μπει στο μοναχικό τάγμα όταν έρθει ο καιρός. Στα δεκατέσσερά του χρόνια ο Θεόδωρος άφησε οριστικά το σπίτι και έσκαψε σπηλιά στον λόφο του Αγίου Γεωργίου, ζώντας με μία μόνο προσφορά την ημέρα.

Αργότερα κρύφτηκε δύο ολόκληρα χρόνια μέσα σε μικρή σπηλιά κάτω από βράχο, με μόνη βοήθεια έναν διάκονο που του έφερνε ψωμί και νερό από μικρό άνοιγμα. Όταν τον έβγαλαν από τη σπηλιά μισοπεθαμένο, η χάρη του Θεού τον αποκατέστησε σε λίγες μέρες, και ο επίσκοπος Θεοδόσιος τον χειροτόνησε πρεσβύτερο σε ηλικία μόλις δεκαεπτά ετών. Ταξίδεψε στα Ιεροσόλυμα, προσκύνησε τον Πανάγιο Τάφο και έλαβε το μοναχικό σχήμα στη λαύρα του Χοζεβά κοντά στον Ιορδάνη.

Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, θεράπευε ασθένειες και έδιωχνε δαίμονες με μόνο τον λόγο του. Παρακάλεσε έναν σιδερά να του φτιάξει σιδερένιο κλουβί χωρίς σκεπή, τόσο στενό που μόλις χωρούσε όρθιος, και μέσα σε αυτό στεκόταν φορώντας βαριές αλυσίδες, σιδερένιο θώρακα και κουμπωμένα παπούτσια. Φορούσε την αλυσίδα από το Πάσχα ως τα Χριστούγεννα, και από τα Θεοφάνεια ως το Πάσχα κλεινόταν στη σπηλιά του.

Άγριες αρκούδες και λύκοι έρχονταν και έτρωγαν από τα χέρια του χωρίς να βλάπτουν κανέναν. Λεπροί καθαρίζονταν μόλις άγγιζαν τα ρούχα του, και ολόκληρα χωριά απαλλάχθηκαν από δαιμονικές μάστιγες. Στο χωριό Μαζαμία οι ακρίδες απείλησαν τις σοδειές, αλλά ο Άγιος προσευχήθηκε στον αγρό κρατώντας τρεις από αυτές, και την ίδια νύχτα όλο το σμήνος βρέθηκε νεκρό.

Έτσι το όνομά του ακούστηκε σε ολόκληρη τη Γαλατία ως ονομα μεγάλου θαυματουργού. Στον στρατηγό Μαυρίκιο, που περνούσε από τη Γαλατία γυρίζοντας από τους Πέρσες, προφήτευσε ότι θα γινόταν αυτοκράτορας. Όταν η προφητεία βγήκε αληθινή, ο νέος βασιλιάς έστελνε κάθε χρόνο σιτάρι στο μοναστήρι για τους φτωχούς και πρόσφερε πολύτιμα σκεύη στον ναό.

Ο μικρός ναός του Αγίου Γεωργίου δεν χωρούσε πια το πλήθος, και ο Θεόδωρος έχτισε μεγαλύτερη εκκλησία, μετακινώντας ακόμα και έναν τεράστιο βράχο με την προσευχή του. Όταν εκοιμήθη ο επίσκοπος Αναστασιουπόλεως, ο μητροπολίτης Άγκυρας Παύλος και οι κάτοικοι της πόλης τον έσυραν με τη βία από το κελί του και τον χειροτόνησαν επίσκοπο, παρά τη θέλησή του. Ως ιεράρχης κοπίασε πολύ για το ποίμνιό του, αλλά η ψυχή του ζητούσε ησυχία.

Εχθροί τού έδωσαν δηλητήριο και έμεινε τρεις μέρες σαν νεκρός, ώσπου του εμφανίστηκε η Παναγία και του έδωσε τρεις κόκκους από το μαντίλι της, που τον γιάτρεψαν αμέσως. Μετά από έντεκα χρόνια στον θρόνο, ο πατριάρχης Κυριακός τον απέλυσε με προτροπή του αυτοκράτορα και επέστρεψε στη μονή του. Κατά τη Θεία Λειτουργία έβλεπε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος ως πορφυρό φως πάνω στα Τίμια Δώρα.

Μία φορά, την ημέρα της μνήμης του μάρτυρα Αντιόχου, καθώς ύψωνε τον Αμνό λέγοντας «Τα Άγια τοις Αγίοις», ο Άγιος Αμνός σηκώθηκε μόνος στον αέρα και κατέβηκε πάλι στον δίσκο, μπροστά στα δάκρυα όλων των ιερουργών. Ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος και ο πατριάρχης Κυριακός τον κάλεσαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου χάρισε το φως σε τυφλό παιδί, σήκωσε παράλυτη γυναίκα από το κρεβάτι, καθάρισε από τη λέπρα τον γιο του αυτοκράτορα και ελευθέρωσε πολλούς δαιμονισμένους.

Αργότερα, επί πατριάρχου Θωμά, σε μια πόλη της Γαλατίας οι ξύλινοι σταυροί κουνήθηκαν μόνοι τους κατά τη λιτανεία και συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Ο πατριάρχης τον κάλεσε και τον ικέτευσε να εξηγήσει το σημάδι, και ο Άγιος προφήτευσε μεγάλες θλίψεις για την Εκκλησία και επιδρομές βαρβάρων. Ο Θωμάς γονάτισε και τον παρακάλεσε να προσευχηθεί για να φύγει πριν δει τις συμφορές, και πράγματι λίγο μετά εκοιμήθη ειρηνικά.

Λίγο αργότερα ο Άγιος Θεόδωρος είδε τον μεγαλομάρτυρα Γεώργιο να του δίνει ραβδί και άλογο για μακρύ ταξίδι, και κατάλαβε ότι πλησίαζε το τέλος. Παρέδωσε με χαρά την ψυχή του στους αγγέλους τον τρίτο χρόνο της βασιλείας του Ηρακλείου, αφήνοντας πίσω του πλήθος μαθητών και θαυμάτων.