Oshenar Amfilochios Makris i Patmosit

Kur plaku Amfilochios u njoftua nga Hyjlindëse dhe Theologos se do të festonte Pashkët e ardhshme në parajsë, ai e mori lajmin me paqe të thellë. Ai vetë dëgjoi një herë në qelinë e tij zërin e një të veje të dëshpëruar nga Ikaria dhe menjëherë vrapoi për ta shpëtuar nga mbytja e sigurt. Ai lindi më 13 shkurt 1889 në Patmos, me emrin laik Athanasi. Më njëzet e shtatë gusht të njëzetë e nëntëqind e gjashtë mori urdhërin e manastirit në Manastirin e Shenjtë të Theologos dhe u emërua Amfilochios. Në moshën njëzet e katër vjeç ai u shugurua murg i madh në Selinë e Apollonit nga asketi Makarios Antoniadis i Samios. Në janar 1919 shugurohet dhjak në Kos nga Mitropoliti Agathangjelos dhe të dielën e Thomait të po atij viti u bë plak në Vathi të Samosit. Sinodi i Shën dhe i Shenjtë i Patriarkanës Ekumenike e renditi zyrtarisht ndër figurat e shenjta të Kishës më njëzet e nëntë gusht të vitit dy mijë e tetëmbëdhjetë. Nga viti 1920 deri në vitin 1926 shërbeu si famullitar i Manastirit të Shenjtë të Patmosit me zell dhe përkushtim. Më pas ai u emërua kryetar i Shpellës së Shenjtë të Zbulesës dhe qëndroi atje deri në vitin 1932. Në nëntor 1935 u zgjodh igumen i Manastirit të Shenjtë të Patmosit dhe mori drejtimin shpirtëror të vëllazërisë. Dy vjet më vonë ai themeloi Manastirin e Shenjtë të Ungjillit, i cili u bë një çerdhe për murgjit dhe një strehë shpirtërore për shumë shpirtra. Gjatë viteve nëntëmbëdhjetë e tridhjetë e nëntë dhe nëntëmbëdhjetë e dyzet ai ofroi shërbimet e tij si famullitar në pelegrinazhin e shenjtë të Hyjlindës të Diasozousës. Ai ishte mik dhe fëmijë shpirtëror i Shën Nektarit, me të cilin e lidhën lidhje të shenjta dashurie dhe rrugë të përbashkët. Oshënar u bë nismëtari i misionit në Afrikë, pasi fëmijët e tij shpirtërorë ishin babai i ndjerë Chrysostomos Papasarandopoulos dhe Mitropoliti i Ganou dhe Chora Amfilochios Tsoukos. Nëpër duart e tij kaluan shumë figura të mëdha të kishës, grekë dhe të huaj, të cilët gjetën pranë tij mbështetje shpirtërore. Mitropoliti i Diokleisë me famë botërore Callistos Ware rrëfeu se ishte pikërisht njohja e tij me plakun që e çoi në përqafimin e Ortodoksisë. Në librin e tij “Fillimi i ditës” ai kujton fjalët e Amfilochios, kur ai vetë shërbente si dhjak në Manastirin e Theologos në vitet gjashtëdhjetë. Plaku u përsëriste nxënësëve të tij se Zoti na dha një urdhërim shtesë, i cili nuk përmendet shprehimisht në Shkrimet e Shenjta. Bëhej fjalë për urdhërimin për të dashur pemët dhe gjithë krijimin si një dhuratë nga qielli. Në këtë mënyrë ai mësoi se kriza ekologjike nuk mund të zgjidhet kurrë pa dashuri të vërtetë dhe praktike. Gjatë gjithë jetës së tij, ai u godit nga sëmundja dhe çdo vit vizitohej vazhdimisht nga gripi i dimrit. Në fund të marsit 1970 ai u sëmur nga pneumonia e rëndë gjatë ditëve të Kreshmës së Madhe. Me vështirësi pranoi të merrte pak qumësht dhe u dha të gjithëve këshillat e vlefshme që secilit i nevojiteshin veç e veç. Kur fëmijët e tij shpirtërorë u përpoqën ta mbanin gjallë me serume, ai iu lut ta linin të ikte paqësisht. Arkimandritit Pavli Nikitaras, i cili iu lut të qëndronte për Pashkë, ai i zbuloi me hezitim sekretin e tij qiellor. Së fundmi ka parë Hyjlindësen dhe Teologun dhe i ka lutur që t'ia zgjasin sadopak jetën pranë fëmijëve. Por ata u përgjigjën se vendimi ishte marrë tashmë dhe se Pashkët do të festoheshin me ta në parajsë. Ai u largua nga bota e kotësisë, pasi sakrifikoi gjithë jetën e tij për dashurinë dhe shpëtimin e njerëzve të tjerë. E zuri gjumi më gjashtëmbëdhjetë prill të nëntëmbëdhjetë e shtatëdhjetë, me qartësi të plotë të shqisave, në orën dy e çerek të pasdites. Eshtrat e tij morën një aspekt qiellor dhe të gëzueshëm, me paqen e pafundme që mbretëronte në fytyrën e tij asketike. Ai u varros të nesërmen në varrezat e Manastirit të Shenjtë të Evangelismos, të cilin ai vetë e kishte themeluar me shumë përpjekje dhe lutje. Tronditëse ishte mrekullia e Helenës nga Ikaria, e cila zbulon hirin që kishte marrë Oshënari. Ndërsa ishte në qelinë e tij në Manastirin e Patmosit, papritmas dëgjoi zërin e një gruaje të panjohur që e thërriste të nxitonte. Ai nuk humbi kohë, zbriti menjëherë në port dhe gjeti për mrekulli një anije me vela që nisej për në ishullin Ikaria. I sëmurë nga deti, ai mbërriti në destinacionin e tij dhe pyeti nëse kishte një Helen të ve, e cila sapo kishte humbur burrin e saj. Teksa po shkonte në shtëpi, ajo pa një grua të tërbuar që vraponte dëshpërimisht drejt detit për t'u mbytur. E thirri me emër dhe i tha se kishte ardhur ekskluzivisht për të dhe shpëtimin e saj. Gruaja e përvuajtur u shërua, rrëfeu qëllimin e saj dhe kështu u shpëtua nga vdekja e sigurt. Një tjetër fëmijë i tij shpirtëror tregon se si në vitin 1954 plaku insistoi të ndryshonte dhomën e saj në kullën e Manastirit të Ungjillit. Po atë natë rrufeja goditi shtratin ku ai kishte fjetur ditët e fundit, duke zbuluar kështu dhuratën e tij parashikuese. Në ditët e fundit, plaku besnik u jepte fëmijëve të tij hipoteka të pandërprera shpirtërore, me zë të qetë dhe shikim të ndritur. Ai u theksoi atyre se në mbretërinë e qiejve mbretëron paqja dhe gëzimi i vërtetë i pranisë hyjnore. Ai iu lut atyre që të kishin dashuri të pashqipshme për njëri-tjetrin dhe t'i kërkonin Zotit që ta falte për dobësitë e tij. Ai mësoi se ata duhet të bëhen fëmijë të dashurisë, në mënyrë që të mos kenë frikë kurrë nga djalli dhe metodat e tij. Ai i këshilloi të gjithë të kenë durim, përulësi dhe dashuri, këto tri virtyte thelbësore të jetës së krishterë. Ai tha se ku ka egoizëm, atje Fryma e Perëndisë nuk mund të banojë kurrë me të vërtetë. Ai shtoi më tej se kushdo që nuk ka dashuri vetëm pretendon të jetë i krishterë pa qenë realisht i tillë. Ai ka uruar që mjeku i Patmosit të bëhet mjek misionar, sepse prania e shëruesit të krishterë tek i sëmuri luan një rol të rëndësishëm. Ai i urdhëroi fëmijët e tij të bënin një jetë të qetë dhe të shenjtë, duke mbajtur me besnikëri traditat e etërve dhe besimin ortodoks. Kujtimi i tij përkujtohet çdo vit më gjashtëmbëdhjetë prill me nderim të veçantë.