Οι Απόστολοι Ηρωδίων, Άγαβος, Ρούφος, Ασύγκριτος και Φλέγων

Ένας προφήτης πήρε κάποτε τη ζώνη του Αποστόλου Παύλου, έδεσε με αυτήν τα χέρια και τα πόδια του και προφήτευσε τη φυλάκισή του στην Ιερουσαλήμ. Ένας άλλος απόστολος, συγγενής του ίδιου του Παύλου, χειροτονήθηκε επίσκοπος και τελικά σφαγιάστηκε με μαχαίρι από εκείνους που μισούσαν το κήρυγμά του. Πρόκειται για τους Αγίους Άγαβο και Ηρωδίωνα, που ανήκαν στον κύκλο των Εβδομήκοντα Αποστόλων του Κυρίου μαζί με τους Ρούφο, Ασύγκριτο, Φλέγοντα και Ερμή.

Η μνήμη τους τιμάται την όγδοη ημέρα του Απριλίου και η φωνή τους έφτασε σε όλα τα πέρατα της οικουμένης. Οι άγιοι αυτοί ακολούθησαν τους κορυφαίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο σε πολλά οδοιπορικά και βοήθησαν στη διάδοση του Ευαγγελίου ανάμεσα σε Ιουδαίους και ειδωλολάτρες. Πολλοί από αυτούς χειροτονήθηκαν επίσκοποι σε διάφορες πόλεις της Ανατολής και της Δύσης.

Άλλοι κήρυξαν με τον λόγο και άλλοι σφράγισαν την ομολογία τους με το αίμα τους. Όλοι τους όμως δούλεψαν με την ίδια φλόγα στην καρδιά και έγιναν στύλοι ακλόνητοι της πρώτης Εκκλησίας. Έτσι παρέδωσαν στις επόμενες γενιές μια πίστη ζυμωμένη με κόπο, αγρύπνια και θυσία.

Ο Άγιος Ηρωδίων καταγόταν από την Ταρσό της Κιλικίας και ήταν συγγενής κατά σάρκα του Αποστόλου Παύλου. Οι κορυφαίοι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος τον αγάπησαν ως πιστό συνοδοιπόρο και τον χειροτόνησαν επίσκοπο στην πόλη των Νέων Πατρών. Εκεί ο άγιος εργάστηκε με ζήλο μεγάλο, οδηγώντας πλήθος Ελλήνων και Ιουδαίων στην αλήθεια του Ευαγγελίου.

Οι ειδωλολάτρες όμως και οι Ιουδαίοι, γεμάτοι φθόνο, συνεννοήθηκαν μεταξύ τους και έπεσαν με μανία επάνω του. Άλλοι τον χτυπούσαν με ξύλα, άλλοι τον λιθοβολούσαν, ενώ κάποιος τον τραυμάτισε βαριά με μαχαίρι. Ο άγιος έπεσε αναίσθητος και οι βασανιστές τον άφησαν εκεί νομίζοντας πως είχε ξεψυχήσει.

Με τη χάρη όμως του Θεού σηκώθηκε πάλι όρθιος και συνέχισε να συνοδεύει τον Απόστολο Παύλο για πολλά ακόμη χρόνια. Όταν ο Απόστολος Πέτρος σταυρώθηκε στη Ρώμη, ο Ηρωδίων μαζί με τον Άγιο Όλυμπο και άλλους πιστούς συνελήφθη από τους διώκτες. Του συνέτριψαν το στόμα με πέτρες και του χτύπησαν το κεφάλι πάνω σε ξύλα.

Στο τέλος τον αποκεφάλισαν με μαχαίρι, χαρίζοντάς του τον στέφανο του μαρτυρίου που τόσο επιθυμούσε. Ο Άγιος Άγαβος ήταν προικισμένος από τον Θεό με το χάρισμα της προφητείας και ξεχώριζε ανάμεσα στους Εβδομήκοντα. Ο ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει στις Πράξεις των Αποστόλων πως ανέβηκε από την Αντιόχεια στην Ιερουσαλήμ και προφήτευσε τον μεγάλο λιμό.

Η πείνα εκείνη πλήγωσε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επί τέσσερα ολόκληρα χρόνια, στα χρόνια του αυτοκράτορα Κλαυδίου. Αργότερα ο Άγαβος επισκέφθηκε τον Απόστολο Παύλο στην Καισάρεια, στο σπίτι του διακόνου Φιλίππου, και του προανήγγειλε τα δεινά που θα συναντούσε στην Ιερουσαλήμ. Πήρε τη ζώνη του Παύλου, έδεσε με αυτήν τα χέρια και τα πόδια του και είπε πως έτσι θα τον έδεναν οι Ιουδαίοι και θα τον παρέδιδαν στα έθνη.

Η προφητεία πραγματοποιήθηκε πιστά, καθώς οι Ιουδαίοι όχι μόνο τον φυλάκισαν αλλά ζητούσαν και τον θάνατό του. Ο Άγαβος ταξίδεψε σε πολλούς τόπους και κήρυξε το Ευαγγέλιο με παρρησία μεγάλη, οδηγώντας στην πίστη πλήθος ειδωλολατρών. Εργάστηκε ακούραστα μέχρι την τελευταία του πνοή και τελικά εκοιμήθη ειρηνικά μέσα στην αγάπη του Κυρίου.

Η μνήμη του παρέμεινε ζωντανή ως μνήμη ενός αληθινού προφήτη και αποστόλου της πρώτης Εκκλησίας. Ο Άγιος Ρούφος, σύμφωνα με την παράδοση, ήταν γιος του Σίμωνα του Κυρηναίου, που σήκωσε τον Σταυρό του Κυρίου στον δρόμο προς τον Γολγοθά. Ο Απόστολος Παύλος τον μνημονεύει στην Προς Ρωμαίους επιστολή με τρυφερά λόγια, ονομάζοντάς τον εκλεκτό εν Κυρίω και προσφωνώντας τη μητέρα του ως μητέρα δική του.

Αργότερα ο Ρούφος χειροτονήθηκε επίσκοπος της πόλεως των Θηβών στην Ελλάδα και ποίμανε με σύνεση το ποίμνιό του. Ο Άγιος Ασύγκριτος, που αναφέρεται στην ίδια επιστολή του Παύλου, ανέλαβε τον ευαγγελισμό της Υρκανίας, μιας περιοχής της Μικράς Ασίας. Ο Άγιος Φλέγων κήρυξε τον λόγο του Θεού στη Θράκη και έγινε επίσκοπος της πόλεως Μαραθώνος.

Ο Άγιος Ερμής εκλέχθηκε επίσκοπος Δαλματίας και κήρυξε το Ευαγγέλιο στους κατοίκους εκείνων των δυτικών περιοχών. Οι δύο τελευταίοι, ο Ασύγκριτος και ο Φλέγων, υπέφεραν φοβερά βασανιστήρια από Ιουδαίους και Έλληνες ειδωλολάτρες. Παρέδωσαν την ψυχή τους στον Κύριο την ίδια ακριβώς ημέρα και κέρδισαν μαζί τον στέφανο του μαρτυρίου.

Όλοι αυτοί οι μαθητές της πρώτης ώρας έδειξαν με τη ζωή τους ότι η αληθινή αγάπη προς τον Χριστό φτάνει μέχρι την προσφορά του αίματος. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους με βαθιά ευγνωμοσύνη.