Ο στρατιώτης Ταξιώτης και η φοβερή εμπειρία του άδη

Ένας στρατιώτης πέθανε από δάγκωμα φιδιού και τάφηκε, όμως έξι ώρες αργότερα ακούστηκαν φωνές μέσα από τον τάφο του. Όταν οι μοναχοί άνοιξαν το μνήμα, βρήκαν τον Ταξιώτη ζωντανό, να ικετεύει με λυγμούς να τον λυπηθούν. Στην Καρχηδόνα ζούσε ο άνθρωπος αυτός, στρατιώτης το επάγγελμα, βυθισμένος για χρόνια σε βαριές αμαρτίες.

Όταν όμως έπεσε στην πόλη φοβερή θανατηφόρα αρρώστια και πέθαιναν καθημερινά πολλοί κάτοικοι, ο Ταξιώτης κυριεύτηκε από φόβο και στράφηκε ολόψυχα προς τον Θεό. Μετανόησε ειλικρινά για όσα είχε πράξει και αποφάσισε να αλλάξει τελείως τρόπο ζωής. Άφησε λοιπόν την πόλη μαζί με τη γυναίκα του και τράβηξε σε ένα ήσυχο χωριό.

Εκεί περνούσε τις μέρες του προσευχόμενος και μελετώντας τα θεία, μακριά από τους πειρασμούς και τους θορύβους της πόλης. Όμως ο διάβολος δεν ξέχασε τον άνθρωπο που του είχε ξεφύγει και άρχισε να στήνει την παγίδα του. Με την επήρειά του ο Ταξιώτης παρασύρθηκε και έπεσε σε μοιχεία με τη γυναίκα ενός γεωργού της γειτονιάς.

Λίγες ημέρες μετά από εκείνο το αμάρτημα, ενώ βρισκόταν στους αγρούς, τον δάγκωσε ξαφνικά ένα φαρμακερό φίδι και ξεψύχησε επιτόπου. Σε απόσταση ενός μιλίου από τον τόπο βρισκόταν ένα μοναστήρι, όπου έτρεξε αμέσως η σύζυγός του. Παρακάλεσε θερμά τους μοναχούς να έρθουν να παραλάβουν τον νεκρό και να τον θάψουν με τιμές μέσα στον ναό.

Ο ενταφιασμός έγινε την τρίτη ώρα της ημέρας, μέσα σε προσευχές και ψαλμωδίες. Όταν όμως έφτασε η ενάτη ώρα, ακούστηκε από το μνήμα δυνατή φωνή που ζητούσε έλεος. Οι μοναχοί έσπευσαν τρομαγμένοι, άνοιξαν τον τάφο και αντίκρισαν τον Ταξιώτη ζωντανό μπροστά τους.

Τον ρωτούσαν με αγωνία τι του είχε συμβεί και πώς γύρισε ξανά στη ζωή. Εκείνος όμως δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη από το κλάμα και τους αναστεναγμούς που έβγαιναν από μέσα του. Ζήτησε μόνο να τον οδηγήσουν αμέσως στον επίσκοπο Ταράσιο, για να του εξομολογηθεί όσα είχε δει.

Τον μετέφεραν λοιπόν στον άγιο ιεράρχη, ο οποίος για τρεις ολόκληρες ημέρες προσπαθούσε να του πάρει συνέντευξη. Μόνο την τέταρτη ημέρα ο Ταξιώτης βρήκε δύναμη να μιλήσει, χύνοντας ποτάμια δάκρυα. Άρχισε να διηγείται με συντριβή ψυχής όσα φοβερά είχε αντικρίσει η ψυχή του στον άλλο κόσμο.

Τα λόγια του προκαλούσαν δέος σε όσους τον άκουγαν. Όταν ξεψυχούσε, είδε γύρω του Αιθίοπες με φοβερή και τρομακτική όψη και η ψυχή του ταράχτηκε βαθύτατα από εκείνη τη θέα. Έπειτα παρουσιάστηκαν δύο νέοι ολόλαμπροι και πανέμορφοι, στους οποίους η ψυχή του προσκολλήθηκε με εμπιστοσύνη.

Άρχισαν τότε να ανεβαίνουν προς τον ουρανό, συναντώντας στην πορεία τα φοβερά τελώνια του αέρα. Σε κάθε τελώνιο εξέταζαν την ψυχή για κάποια συγκεκριμένη αμαρτία, άλλο για το ψέμα, άλλο για τον φθόνο και άλλο για την υπερηφάνεια. Οι άγγελοι κρατούσαν μια θήκη με τις καλές πράξεις και τις συνέκριναν με τις πονηρές.

Έτσι ο Ταξιώτης πέρασε τα περισσότερα τελώνια χωρίς να κρατηθεί από τους εχθρούς της ψυχής. Όταν όμως έφτασαν στο τελώνιο της πορνείας, οι σκοτεινοί φύλακες τον σταμάτησαν και έδειξαν όλα τα σαρκικά του παραπτώματα. Οι άγγελοι αποκρίθηκαν πως όσες αμαρτίες έπραξε μέσα στην πόλη του τις είχε συγχωρήσει ο Θεός λόγω της μετανοίας του.

Τα πονηρά πνεύματα όμως θύμισαν τη μοιχεία με τη γυναίκα του γεωργού, που είχε διαπράξει στους αγρούς. Οι άγγελοι δεν βρήκαν καλό έργο να αντιπαραθέσουν σε εκείνο το βαρύ αμάρτημα και τον άφησαν στα χέρια τους. Τότε οι δαίμονες τον άρπαξαν, τον χτυπούσαν ανελέητα και τον κατέβασαν στα βάθη του άδη.

Η γη σχίστηκε μπροστά του και οδηγήθηκε από στενά, σκοτεινά και δύσοσμα περάσματα ώς τα κατώτατα δεσμωτήρια του άδη. Εκεί είδε τις ψυχές των αμαρτωλών δεμένες στο αιώνιο σκοτάδι, χωρίς ζωή, χωρίς παρηγοριά, μέσα σε ατέλειωτο βρυγμό οδόντων. Παντού αντηχούσαν απελπισμένες κραυγές, στεναγμοί από τα βάθη της ψυχής και θρήνοι που δεν τους άκουγε κανείς.

Ο Ταξιώτης παρέμεινε σε εκείνους τους ζοφερούς τόπους από την τρίτη μέχρι την ενάτη ώρα, κλαίγοντας πικρά. Έπειτα φάνηκε ένα μικρό φως και κατέβηκαν δύο άγγελοι, τους οποίους ικέτευσε επίμονα να τον βγάλουν για να μετανοήσει. Εκείνοι του είπαν αρχικά πως κανείς δεν φεύγει από εκεί πριν από την κοινή ανάσταση.

Επειδή όμως παρακαλούσε επίμονα και υποσχόταν αληθινή μετάνοια, ο ένας άγγελος εγγυήθηκε για χάρη του στον άλλο. Τον έβγαλαν τότε ξανά στη γη και τον οδήγησαν μπροστά στον τάφο όπου βρισκόταν το σώμα του. Η ψυχή του έλαμπε σαν μαργαριτάρι, ενώ το νεκρό σώμα φαινόταν μαύρο σαν λάσπη και ανέδιδε δυσοσμία.

Αρνιόταν να μπει ξανά μέσα, μα οι άγγελοι του εξήγησαν πως μόνο με το σώμα μπορεί κανείς να μετανοήσει αληθινά. Έτσι επέστρεψε στη σάρκα του και άρχισε να φωνάζει με όλη του τη δύναμη ζητώντας έλεος. Ο άγιος Ταράσιος τον προέτρεψε να γευτεί λίγη τροφή, εκείνος όμως αρνιόταν να βάλει οτιδήποτε στο στόμα του.

Περπατούσε από ναό σε ναό, έπεφτε με το πρόσωπο στη γη και εξομολογούνταν δημόσια όλα τα αμαρτήματά του με δάκρυα. Φώναζε προς όλους πως αλίμονο στους αμαρτωλούς που τους περιμένει αιώνια κόλαση και ατελείωτο μαρτύριο. Αλίμονο, έλεγε, σε όσους αναβάλλουν τη μετάνοιά τους, ενώ έχουν ακόμη καιρό μπροστά τους.

Αλίμονο σε εκείνους που μολύνουν με αισχρές πράξεις το ίδιο τους το σώμα και το ναό του Αγίου Πνεύματος. Τα λόγια του συγκλόνιζαν τους ακροατές και πολλοί άλλαζαν ζωή ακούγοντας τη μαρτυρία του. Έζησε ακόμη σαράντα ημέρες μετά την επιστροφή του από τον άδη, καθαρίζοντας την ψυχή του με σκληρή μετάνοια.

Τρεις ημέρες πριν από το τέλος του προγνώρισε με σαφήνεια την ώρα της εκδημίας του. Έφυγε τότε ειρηνικά για να συναντήσει τον Πολυεύσπλαχνο και Φιλάνθρωπο Θεό, που κατεβαίνει ώς τον άδη για να σώσει τους πλανεμένους. Η συγκλονιστική του διήγηση παραδόθηκε από τον επίσκοπο Ταράσιο και έγινε διδασκαλία για όλους τους πιστούς.

Φανερώνει τη φοβερή πραγματικότητα των τελωνίων, τη δύναμη της μετανοίας και την απέραντη φιλανθρωπία του Κυρίου. Η μνήμη του τιμάται στις είκοσι οκτώ Μαρτίου.