Όσιος Στέφανος ο Ομολογητής της Τριγλίας

Μέσα στο σκοτεινό κελί της φυλακής, εξαντλημένος από βασανιστήρια και αρρώστια, ο ηγούμενος της Τριγλίας παρέδωσε την ψυχή του στον Χριστό για χάρη των αγίων εικόνων. Λίγο πριν, είχε σταθεί όρθιος μπροστά στον αυτοκράτορα Λέοντα τον Αρμένιο και τον είχε ελέγξει κατάματα για την ασέβειά του. Η ζωή του Οσίου Στεφάνου υπήρξε μια συνεχής πορεία αφιέρωσης στον Θεό από τα πρώτα νεανικά του χρόνια.

Αγάπησε την ασκητική ζωή και την κόσμησε με κάθε αρετή, ζώντας με νηστεία, προσευχή και αδιάλειπτη μνήμη του Κυρίου. Στη συνέχεια εκάρη μοναχός και πολιτεύτηκε με τέτοια ταπείνωση, ώστε η φήμη του απλώθηκε σε όλη την περιοχή της Βιθυνίας. Όταν χήρευσε η ηγουμενία στη μονή της Τριγλίας, κοντά στην Κωνσταντινούπολη, οι αδελφοί τον παρακάλεσαν θερμά να αναλάβει την πνευματική τους καθοδήγηση.

Εκείνος αρχικά αρνήθηκε από βαθιά ταπεινοφροσύνη, αλλά τελικά υποχώρησε στις επίμονες παρακλήσεις τους και δέχτηκε το βαρύ φορτίο. Με τη διδασκαλία και το ζωντανό παράδειγμά του, παρακινούσε πολλούς πιστούς να ζουν με καθαρότητα και θεάρεστο τρόπο. Η μονή του έγινε φάρος πνευματικής ζωής μέσα σε μια εποχή ταραχής και διωγμού της Εκκλησίας.

Στα χρόνια εκείνα, ο αυτοκράτορας Λέων ο Αρμένιος ανέβηκε στον θρόνο του Βυζαντίου και ξεσήκωσε νέο και άγριο διωγμό εναντίον των Ορθοδόξων Χριστιανών. Με μανία στράφηκε ενάντια στις άγιες εικόνες, διέταξε την καταστροφή τους και επιχείρησε να ξεριζώσει την αρχαία παράδοση της Εκκλησίας. Πολλοί επίσκοποι, ιερείς και μοναχοί σύρθηκαν σε δίκες και φυλακίσεις, ενώ άλλοι λύγισαν από τον φόβο των βασανιστηρίων.

Ο αυτοκράτορας έμαθε για τον φωτισμένο ηγούμενο της Τριγλίας και έστειλε στρατιώτες να τον φέρουν μπροστά του. Πίστευε ότι, υποτάσσοντας έναν τόσο σεβαστό πνευματικό άνδρα, θα παρέσυρε ευκολότερα και το υπόλοιπο πλήρωμα της Εκκλησίας. Άρχισε λοιπόν να τον πιέζει με κολακείες και απειλές να εγκαταλείψει την Ορθοδοξία και να αρνηθεί την προσκύνηση των ιερών εικόνων.

Ζήτησε μάλιστα από τον Όσιο να υπογράψει με το ίδιο του το χέρι έγγραφο αποκήρυξης της πατροπαράδοτης πίστης. Ο Στέφανος όμως όχι μόνο αρνήθηκε με σταθερότητα την υπογραφή αυτή, αλλά ύψωσε με παρρησία τη φωνή του. Έλεγξε τον βασιλιά για την ασέβεια και τη βλασφημία του εναντίον του Χριστού και της Παναγίας.

Η απάντησή του ήταν φωτιά συνείδησης μπροστά σε έναν θρόνο που είχε χάσει τον φόβο του Θεού. Η παρρησία του Οσίου εξόργισε τον αυτοκράτορα και η οργή του ξέσπασε σε αμείλικτη τιμωρία πάνω στο γερασμένο σώμα του ομολογητή. Διέταξε να τον υποβάλουν σε σκληρά και απάνθρωπα βασανιστήρια, ελπίζοντας ότι ο πόνος θα κάμψει την ακλόνητη πίστη του.

Ο Στέφανος όμως δεχόταν τις πληγές με ευχαριστία, σαν να τις πρόσφερε δώρο στον αγαπημένο του Χριστό. Στη συνέχεια, οι διώκτες τον έριξαν δεμένο στη φυλακή και τον εξόρισαν μακριά από τη μονή και τα πνευματικά του τέκνα. Εκεί έζησε μέσα σε στερήσεις, πείνα, κρύο και βαριά αρρώστια, χωρίς ποτέ να γογγύσει εναντίον των τυράννων του.

Το σώμα του εξαντλήθηκε από τα βασανιστήρια και τις κακουχίες, όμως η ψυχή του παρέμενε στραμμένη στον ουρανό με χαρά. Σύντομα, μέσα στη σκοτεινή φυλακή, ο όσιος ομολογητής παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο. Πέθανε για Εκείνον, για τον οποίο είχε υπομείνει τόσες θλίψεις, βασανιστήρια και τελικά τον ίδιο τον θάνατο.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις είκοσι οκτώ Μαρτίου, αναγνωρίζοντάς τον ως γνήσιο μάρτυρα της αλήθειας. Το παράδειγμά του φωτίζει κάθε γενιά πιστών που καλείται να ομολογήσει τον Χριστό μέσα σε δύσκολους καιρούς. Παραδίδω το κείμενο ως αρχείο `.

**Αρχείο: `03_28_Όσιος_Στέφανος_Ομολογητής_Τριγλίας.