Οι Αγίες Καλλίνικη και Βασίλισσα της Γαλατίας

Μια πλούσια γυναίκα της Γαλατίας έδινε κρυφά τον χρυσό της για να τραφούν οι φυλακισμένοι Χριστιανοί μέσα στα σκοτεινά μπουντρούμια. Μια άλλη γυναίκα, η πιστή της σύντροφος, έμπαινε καθημερινά στις φυλακές για να τους στηρίξει λίγο πριν οδηγηθούν στο μαρτύριο. Οι δύο αυτές μορφές της πρώτης Εκκλησίας ήταν η Αγία Βασίλισσα και η Αγία Καλλίνικη, που κατάγονταν από τη Γαλατία της Μικράς Ασίας.

Η Βασίλισσα προερχόταν από εύπορη οικογένεια και διέθετε σημαντική περιουσία, την οποία επέλεξε να βάλει στην υπηρεσία των αδελφών της εν Χριστώ. Η Καλλίνικη, με τη σειρά της, αναλάμβανε τον επικίνδυνο ρόλο της μεσάζουσας, καθώς μετέφερε τα χρήματα και τα απαραίτητα στους κρατούμενους πιστούς. Όλα αυτά συνέβαιναν σε χρόνια διωγμών, όταν το όνομα του Χριστού στοίχιζε φυλάκιση, βασανιστήρια και αποκεφαλισμό.

Η Βασίλισσα ζητούσε από τους φυλακισμένους μόνο ένα αντάλλαγμα, την προσευχή τους. Ήθελε να σταθεί δίπλα τους με όποιον τρόπο μπορούσε, ώστε να μη λυγίσει κανείς από τον φόβο και την οδύνη. Στην πραγματικότητα, προετοίμαζε ψυχικά τους μάρτυρες της Εκκλησίας για την ώρα της μεγάλης δοκιμασίας.

Η αγάπη της δεν ήταν θεωρητική, αλλά πρακτική, καθημερινή και θυσιαστική προς όλους τους αδελφούς. Κάποια ημέρα οι ειδωλολάτρες αξιωματούχοι συνέλαβαν την Καλλίνικη την ώρα που μοίραζε χρήματα στους φυλακισμένους Χριστιανούς. Την ανέκριναν αυστηρά και απαίτησαν να μάθουν ποιος της έδινε τόσα χρυσά νομίσματα και για ποιον σκοπό.

Η Αγία δεν γνώριζε να λέει ψέματα, ούτε ήθελε να καλύψει την αλήθεια της πίστης της με ψεύτικα λόγια. Ομολόγησε με θάρρος ότι ανήκε στη μικρή κοινότητα των Χριστιανών και ότι υπηρετούσε τους αδελφούς της. Οι στρατιώτες την έδεσαν σφιχτά και την οδήγησαν αμέσως μπροστά στον τοπικό άρχοντα της περιοχής.

Λίγο αργότερα συνέλαβαν και τη Βασίλισσα, η οποία οδηγήθηκε με τη σειρά της στο ειδωλολατρικό δικαστήριο. Οι δύο γυναίκες στάθηκαν όρθιες απέναντι στον δικαστή, χωρίς να δείξουν φόβο μπροστά στις απειλές του. Ομολόγησαν με παρρησία ότι πιστεύουν στον Χριστό και ότι αρνούνται να προσκυνήσουν τα άψυχα είδωλα.

Ο άρχοντας διέταξε να υποβληθούν σε διάφορα και φρικτά βασανιστήρια, ώστε να καμφθεί η αντοχή τους. Οι δήμιοι προσπάθησαν με κάθε τρόπο να τις πείσουν να θυσιάσουν στους ψεύτικους θεούς της αυτοκρατορίας. Όμως η πίστη τους έμενε ακλόνητη και η ομολογία τους γινόταν ολοένα πιο σταθερή και πιο δυνατή.

Όταν ο άρχοντας κατάλαβε ότι καμία δύναμη δεν μπορούσε να λυγίσει τη θέληση των δύο γενναίων γυναικών, έδωσε την τελική του εντολή. Οι δήμιοι ύψωσαν τα ξίφη τους και απέκοψαν τις ιερές κεφαλές της Βασίλισσας και της Καλλίνικης. Έτσι οι δύο Αγίες ολοκλήρωσαν τον αγώνα τους και πέρασαν στην αιώνια χαρά της Βασιλείας των Ουρανών.

Με το αίμα τους νίκησαν τον διάβολο και κάθε δύναμη που εναντιωνόταν στην αγάπη του Χριστού. Το μαρτύριό τους έγινε στα μέσα του τρίτου αιώνα μετά τη γέννηση του Χριστού, σε χρόνια μεγάλων διωγμών. Συγκεκριμένα, η Εκκλησία τοποθετεί την τελείωσή τους στο έτος διακόσια πενήντα δύο, επί της βασιλείας του αυτοκράτορα Γάλλου.

Ο Γάλλος κυβέρνησε τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία από το διακόσια πενήντα ένα έως το διακόσια πενήντα τρία και κίνησε σκληρές διώξεις εναντίον των Χριστιανών. Μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, οι δύο φίλες έδωσαν την υπέρτατη μαρτυρία τους. Η πλούσια Βασίλισσα και η πιστή της συνεργάτιδα Καλλίνικη ένωσαν την προσφορά τους με το αίμα τους.

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους κάθε χρόνο στις είκοσι δύο Μαρτίου με ευλάβεια και βαθιά πνευματική αγαλλίαση. Η ζωή τους παραμένει φωτεινό παράδειγμα έμπρακτης αγάπης και ακλόνητης ομολογίας μέσα στους αιώνες της πίστης.