Η Αγία Δροσίδα και οι πέντε Παρθένες Μάρτυρες

Κόρη του αυτοκράτορα Τραϊανού, η Δροσίδα έφυγε κρυφά τα μεσάνυχτα από τα ανάκτορα, για να θάψει μαζί με πέντε παρθένες τα σώματα των μαρτύρων. Όταν συνελήφθη, βαφτίστηκε μόνη της σε ένα ρυάκι και ρίχτηκε με τη θέλησή της στη φωτιά για τον Χριστό. Έζησε στα χρόνια του σκληρού διώκτη Τραϊανού, ο οποίος ανανέωσε παλιό νόμο που απαγόρευε τις κρυφές συνάξεις και τον στράφηκε εναντίον των χριστιανών.

Από εκείνα τα χρόνια οι διωγμοί συνεχίστηκαν αδιάκοπα μέχρι το τέλος της βασιλείας του αυτοκράτορα. Τα σώματα των μαρτύρων έμεναν συχνά άταφα στους δρόμους, για να τρομοκρατούν όσους πίστευαν στον Χριστό. Πέντε χριστιανές παρθένες όμως, η Αγλαΐδα, η Απολλιναρία, η Δαρεία, η Μαμούσα και η Θαΐς, ανέλαβαν το ιερό αυτό έργο με θαυμαστή τόλμη.

Έβγαιναν κρυφά τη νύχτα, σήκωναν τα τίμια λείψανα, τα άλειφαν με αρώματα και τα τύλιγαν σε καθαρά σεντόνια. Ύστερα τα έθαβαν με σεβασμό μέσα στο ίδιο τους το ασκητήριο. Η νεαρή Δροσίδα, κρυφή χριστιανή και αβάφτιστη ακόμη, παρακολουθούσε με θαυμασμό τη ζωή των μοναχών και την ιερή τους διακονία.

Παρακάλεσε λοιπόν τις παρθένες να την πάρουν μαζί τους και να συμμετάσχει στην επικίνδυνη αυτή νυχτερινή αποστολή. Ο Αδριανός όμως, μνηστήρας της Δροσίδας και έμπιστος σύμβουλος του αυτοκράτορα, ανακάλυψε όσα έκαναν οι παρθένες μέσα στη νύχτα. Συμβούλεψε τον Τραϊανό να τοποθετήσει στρατιώτες δίπλα στα σώματα των μαρτύρων, ώστε να συλλάβουν όσους τα έπαιρναν.

Την πρώτη κιόλας νύχτα οι φύλακες έπιασαν τις πέντε παρθένες και μαζί τους τη Δροσίδα. Όταν ο Τραϊανός αντίκρισε ανάμεσα στους κρατουμένους τη θυγατέρα του, ταράχθηκε βαθιά και έδωσε αυστηρές εντολές. Διέταξε να την κλείσουν χωριστά σε καλά φυλαγμένο δωμάτιο, ελπίζοντας πως θα μετανιώσει και θα αλλάξει γνώμη.

Για τις πέντε γενναίες παρθένες όμως αποφάσισε σκληρότατο θάνατο μέσα σε ένα τεράστιο καμίνι από χαλκό. Πρόσταξε να ρίξουν μαζί τους πολύ μέταλλο, ώστε ο χαλκός να λιώσει μαζί με τα τίμια σώματά τους. Εκείνες πορεύτηκαν προς τον θάνατο γενναία και έλαβαν τον άφθαρτο στέφανο του μαρτυρίου από τον Χριστό.

Από τον λιωμένο εκείνο χαλκό κατασκευάστηκαν θυσιαστικοί τρίποδες, που στήθηκαν στο νέο λουτρό του Τραϊανού. Στη γιορτή του Απόλλωνα έπρεπε να ανοίξει το λουτρό για όλους τους ειδωλολάτρες πιστούς του αυτοκράτορα. Όταν φώναξαν τον λαό να εισέλθει για πρώτη φορά στο λουτρό, ο πρώτος που πάτησε το κατώφλι έπεσε αμέσως νεκρός στο έδαφος.

Το ίδιο συνέβη και με όλους τους άλλους που τόλμησαν να πλησιάσουν την είσοδο του πολυτελούς αυτού λουτρού. Κανένας δεν μπορούσε πια να περάσει ούτε καν την πρώτη πόρτα του οικοδομήματος. Ο Τραϊανός κάλεσε τους ιερείς του και ρώτησε αν επρόκειτο για μαγεία των χριστιανών.

Εκείνοι του απάντησαν πως φταίνε οι τρίποδες, οι οποίοι ήταν χυμένοι μαζί με τις στάχτες των αγίων παρθένων. Πρότειναν να αφαιρεθούν αμέσως οι τρίποδες και να λιώσουν ξανά για άλλη χρήση. Τότε ο Αδριανός σκέφτηκε μια νέα ύβρη εναντίον της μνήμης των μαρτύρων.

Συμβούλεψε τον αυτοκράτορα να κατασκευαστούν πέντε χάλκινα αγάλματα γυμνών παρθένων, που θα θύμιζαν τις μάρτυρες. Τα είχαν τοποθετήσει μπροστά στην είσοδο του λουτρού για περιφρόνηση και χλεύη της μνήμης τους. Όταν στήθηκαν τα αγάλματα στις θέσεις τους, ο Τραϊανός είδε στον ύπνο του ένα φοβερό όραμα.

Είδε πέντε αγνά αρνιά να βόσκουν μέσα στον Παράδεισο και να τα φυλάει ένας μεγαλοπρεπής ποιμένας. Ο ποιμένας εκείνος του είπε αυστηρά πως ο καλός και εύσπλαχνος Ποιμένας πήρε κοντά του εκείνες που εκείνος εξευτέλισε. Του προανήγγειλε ακόμη πως με τον καιρό θα έρθει στον τόπο εκείνο και η Δροσίδα, η καθαρή του θυγατέρα.

Ξυπνώντας ο Τραϊανός κυριεύτηκε από φοβερή οργή και διέταξε να ανάψουν δύο τεράστια καμίνια κοντά στην πόλη. Δίπλα τους ανήρτησε αυτοκρατορικό διάταγμα, που καλούσε τους χριστιανούς να θυσιάσουν στους θεούς ή να πέσουν μόνοι τους στις φλόγες. Πολλοί πιστοί επέλεξαν με γενναιότητα τον δρόμο του μαρτυρίου και ρίχτηκαν αυτόβουλα στη φωτιά.

Όταν η νεαρή Δροσίδα έμαθε για το τολμηρό αυτό κίνημα των αδελφών της, αποφάσισε να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο. Προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο και ζήτησε να κοιμηθούν για λίγο οι φύλακές της. Ο Θεός άκουσε αμέσως τη δέηση της κόρης και έπεσαν όλοι σε βαθύ ύπνο.

Έβγαλε τότε από πάνω της τα βασιλικά διάσημα και βγήκε αθόρυβα από το δωμάτιο της φυλακής. Καθώς προχωρούσε προς το καμίνι, σκεφτόταν με αγωνία τη δική της πνευματική κατάσταση μπροστά στον Χριστό. Αναρωτήθηκε πώς θα παρουσιαζόταν στον Θεό χωρίς το ένδυμα του βαπτίσματος, αφού δεν είχε ακόμη φωτιστεί με το άγιο μυστήριο.

Παρακάλεσε όμως τον Κύριο να γίνει εκείνος ο ίδιος ο βαπτιστής της με το Πνεύμα το Άγιο. Έβγαλε τότε το μύρο που είχε πάρει μαζί της και άλειψε όλα τα μέλη του σώματός της. Έπειτα μπήκε στα νερά ενός μικρού ρυακιού, που έτυχε να περνά από τον δρόμο της.

Βούτηξε τρεις φορές μέσα στο νερό λέγοντας πως βαφτίζεται η δούλη του Θεού Δροσίδα στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Έπειτα από το αυτοβάπτισμα κρύφτηκε επτά ολόκληρες ημέρες σε απόμερο μέρος μακριά από τους ανθρώπους. Πέρασε όλο αυτό το διάστημα σε αυστηρή νηστεία και αδιάλειπτη προσευχή προς τον ουράνιο νυμφίο της.

Κάποιοι χριστιανοί τη βρήκαν τυχαία και άκουσαν από το ίδιο της το στόμα όλη την παράξενη ιστορία της. Την όγδοη ημέρα μετά τη βάπτιση η αγία προσευχήθηκε για τελευταία φορά με βαθιά συγκίνηση. Πραγματοποίησε τότε όσα είχε σκεφτεί από την αρχή και ρίχτηκε με τόλμη μέσα στις φλόγες του καμινιού.

Έτσι παρέδωσε την ψυχή της στον Χριστό, τον νυμφίο της ψυχής της.