Άγιος Οσιομάρτυς Ευθύμιος ο εν Κωνσταντινουπόλει

%$ Άγιος Οσιομάρτυς Ευθύμιος ο εν Κωνσταντινουπόλει $% Στα είκοσι δύο χρόνια του, ένας νέος από τη Δημητσάνα έπεσε στην άρνηση του Χριστού και πήρε το όνομα Ρεσίτης από τους Τούρκους. Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος στεκόταν μπροστά στον βεζίρη της Κωνσταντινουπόλεως και ποδοπατούσε το τουρκικό φέσι ομολογώντας τον Χριστό.

Το όνομά του στον κόσμο ήταν Ελευθέριος και καταγόταν από πλούσια οικογένεια της Δημητσάνας στην Πελοπόννησο. Οι γονείς του, ο Παναγιώτης και η Μαρία, τον ανέθρεψαν με φόβο Θεού μαζί με τα άλλα τέσσερα παιδιά τους. Σπούδασε στη σχολή της πόλεώς του και έπειτα μαζί με τον αδελφό του Ιωάννη συνέχισε τις σπουδές του στην Πατριαρχική Ακαδημία της Κωνσταντινουπόλεως.

Από εκεί ταξίδεψε στο Ιάσιο της Ρουμανίας, όπου ο πατέρας του με τους μεγαλύτερους αδελφούς διατηρούσαν εμπορικές υποθέσεις. Μέσα στην καρδιά του όμως είχε ριζώσει ο πόθος του μοναχικού βίου και αποφάσισε να πάει στο Άγιον Όρος. Ο πόλεμος ανάμεσα στη Ρωσία και την Τουρκία δεν τον άφησε να φθάσει στον προορισμό του και έμεινε στο Βουκουρέστι.

Εκεί φιλοξενήθηκε πρώτα στο γαλλικό προξενείο και κατόπιν κοντά σε άνθρωπο του ρωσικού προξενείου. Σιγά σιγά ο Ελευθέριος ξέχασε τον πόθο για τη μοναχική ζωή και παραδόθηκε στις απολαύσεις του κόσμου. Όταν σταμάτησαν οι εχθροπραξίες, ξεκίνησε για την Κωνσταντινούπολη μαζί με κάποιους Οθωμανούς συνοδοιπόρους.

Στον δρόμο λύγισε από τις πιέσεις και τις υποσχέσεις τους, αρνήθηκε την Ορθοδοξία και δέχθηκε τον μουσουλμανισμό. Οι Τούρκοι τον περιέτεμαν και του έδωσαν το όνομα Ρεσίτης για να σβήσουν κάθε ίχνος της προηγούμενης πίστεώς του. Πολύ γρήγορα όμως η συνείδησή του άρχισε να τον ελέγχει σκληρά για την άρνηση του Χριστού.

Οι σύντροφοί του παρατήρησαν τη μεταστροφή στη συμπεριφορά του και άρχισαν να τον φυλάνε με μεγάλη προσοχή. Μια μέρα κάποιος τον είδε να φοράει σταυρό και τον κατήγγειλε στον αφέντη του σπιτιού, τον Ραΐς Εφέντη. Ο Ραΐς Εφέντης συμπαθούσε ιδιαίτερα τον νέο και προκαλούσε με αυτό τη ζήλεια των υπολοίπων μέσα στο σπίτι.

Τους είπε πως ήταν ακόμη πολύ νωρίς για να εγκαταλείψει τελείως ο Ελευθέριος τις χριστιανικές του συνήθειες. Η ψυχή του νέου όμως φλεγόταν από μετάνοια και αναζητούσε δρόμο επιστροφής στην αγκαλιά του Χριστού. Όταν ο Ραΐς Εφέντης μετέβη με τη συνοδεία του στην Αδριανούπολη, έφθασαν εκεί ένα Σάββατο και βρήκαν τον μητροπολίτη Κύριλλο να τελεί τον εσπερινό.

Ο μητροπολίτης αυτός έγινε αργότερα Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και είχε φήμη ανθρώπου του Θεού. Ο Ελευθέριος προσποιήθηκε ότι κρατούσε επιστολές για τον μητροπολίτη και ζήτησε να τον συναντήσει για να βρει βοήθεια. Ο Κύριλλος όμως έστειλε άλλον για να παραλάβει τα γράμματα και ο απεσταλμένος υποψιάστηκε τον νέο όταν εκείνος ζήτησε χριστιανικά ρούχα.

Στην Κωνσταντινούπολη ο Ραΐς Εφέντης τού χάριζε ακριβά δώρα ελπίζοντας ότι θα τον κρατήσει στη νέα του πίστη. Ο Ελευθέριος όμως προσευχόταν ολονυχτίς στον Θεό να του ανοίξει δρόμο φυγής από τα δεσμά της άρνησης. Με την πρώτη ευκαιρία δραπέτευσε και κατέφυγε σε έναν ιερέα από την Πελοπόννησο που ζούσε κοντά στο Πατριαρχείο.

Διηγήθηκε στον παπά όλη του την ιστορία και ζήτησε με δάκρυα τη βοήθειά του για να σωθεί. Εκείνος όμως φοβήθηκε τα αντίποινα των Τούρκων, του έδωσε μερικές συμβουλές και τον έδιωξε από το σπίτι του. Με τη βοήθεια της ρωσικής πρεσβείας, ο Ελευθέριος επιβιβάστηκε σε καράβι και έφθασε επιτέλους στο Άγιον Όρος ύστερα από πολλά παθήματα.

Στη Μεγίστη Λαύρα χρίστηκε και επανήλθε στην αγκαλιά της Ορθόδοξης Εκκλησίας μέσα σε ποταμούς δακρύων και αληθινής μετάνοιας. Εκεί κουρεύτηκε μοναχός με το όνομα Ευθύμιος και άρχισε αυστηρή πνευματική ζωή με προσευχή, νηστεία και αδιάκοπη άσκηση. Διάβασε το Νέο Μαρτυρολόγιο του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη και άναψε μέσα του ο πόθος του μαρτυρίου.

Ήθελε με το αίμα του να σβήσει την αποστασία και την άρνηση του Χριστού που είχε διαπράξει στα νεανικά του χρόνια. Ξεκίνησε λοιπόν για την Κωνσταντινούπολη μαζί με έναν μοναχό που λεγόταν Γρηγόριος και έφθασε στις δεκαεννέα Μαρτίου του χίλια οκτακόσια δεκατέσσερα. Λίγες μέρες αργότερα, κατά την Κυριακή των Βαΐων, κοινώνησε τα Άχραντα Μυστήρια και προετοιμάστηκε για το μαρτύριο.

Έβγαλε το μοναχικό του ένδυμα, ντύθηκε με τουρκικά ρούχα και κατευθύνθηκε προς το παλάτι του μεγάλου βεζίρη Ρουσούτ πασά. Κρατώντας βάγια στα χέρια του ομολόγησε με δύναμη ότι είναι Ορθόδοξος Χριστιανός και ποθεί να πεθάνει για τον Χριστό του. Ο γενναίος στρατιώτης του Χριστού κατήγγειλε με παρρησία τον Μωάμεθ και την τουρκική θρησκεία ως ψέμα και πλάνη.

Ποδοπάτησε μπροστά στον βεζίρη το τουρκικό φέσι που φορούσε στο κεφάλι του και ο πασάς νόμισε ότι ήταν μεθυσμένος ή τρελός. Ο μάρτυρας τον διαβεβαίωσε ότι είχε σώας τας φρένας και ξεκάθαρη συνείδηση για την απόφασή του. Ρίχτηκε σε σκοτεινό κελί και τον έδεσαν με βαριές αλυσίδες για να κάμψουν το φρόνημά του.

Όταν τον ξανάφεραν στον βεζίρη, εκείνος προσπάθησε με κολακείες και υποσχέσεις πλούτου να τον επαναφέρει στο Ισλάμ. Ο Ευθύμιος όμως δήλωσε με τόλμη ότι η μόνη αληθινή πίστη είναι αυτή των Ορθοδόξων Χριστιανών. Ο βεζίρης κατάλαβε πως ο μάρτυρας δεν επρόκειτο ποτέ να αλλάξει γνώμη και διέταξε τον αποκεφαλισμό του.

Βάδισε προς τον τόπο της εκτελέσεως χαρούμενος και άφοβος, κρατώντας σταυρό στο δεξί του χέρι και βάγια στο αριστερό. Στράφηκε προς την ανατολή, ευχαρίστησε τον Θεό για το μαρτύριο και προσευχήθηκε για τους δικούς του. Ο δήμιος χτύπησε τρεις φορές και τελικά απέκοψε τον λαιμό του γύρω στο μεσημέρι της εικοστής δευτέρας Μαρτίου του χίλια οκτακόσια δεκατέσσερα.

Η τίμια κάρα του φυλάσσεται σήμερα στην ιερά μονή του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος. "Ο γενναίος στρατιώτης του Χριστού κατήγγειλε με παρρησία τον Μωάμεθ και την τουρκική θρησκεία ως ψέμα και πλάνη "Ποδοπάτησε μπροστά στον βεζίρη το τουρκικό φέσι που φορούσε στο κεφάλι του και ο πασάς νόμισε ότι ήταν μεθυσμένος ή τρελός

"Ο μάρτυρας τον διαβεβαίωσε ότι είχε σώας τας φρένας και ξεκάθαρη συνείδηση για την απόφασή του "Ρίχτηκε σε σκοτεινό κελί και τον έδεσαν με βαριές αλυσίδες για να κάμψουν το φρόνημά του "Όταν τον ξανάφεραν στον βεζίρη, εκείνος προσπάθησε με κολακείες και υποσχέσεις πλούτου να τον επαναφέρει στο Ισλάμ

"Ο Ευθύμιος όμως δήλωσε με τόλμη ότι η μόνη αληθινή πίστη είναι αυτή των Ορθοδόξων Χριστιανών "Ο βεζίρης κατάλαβε πως ο μάρτυρας δεν επρόκειτο ποτέ να αλλάξει γνώμη και διέταξε τον αποκεφαλισμό του "Βάδισε προς τον τόπο της εκτελέσεως χαρούμενος και άφοβος, κρατώντας σταυρό στο δεξί του χέρι και βάγια στο αριστερό

" (19 words) – contains "κρατώντας" participle! Let me rewrite: "Βάδισε προς τον τόπο της εκτελέσεως χαρούμενος και άφοβος, καθώς κρατούσε σταυρό στο δεξί του χέρι και βάγια στο αριστερό "συνέχισε τις σπουδές του στην Πατριαρχική Ακαδημία" – no participle

"ομολογώντας" is a participle! Let me revise: "Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος στεκόταν μπροστά στον βεζίρη της Κωνσταντινουπόλεως και ποδοπατούσε το τουρκικό φέσι, ενώ ομολογούσε τον Χριστό με παρρησία Now section 1: "στεκόταν" – finite, "ποδοπατούσε" – finite, "ομολογούσε" – finite ✓

Section 4: "Κρατώντας βάγια στα χέρια του ομολόγησε. Fix: "Με τα βάγια στα χέρια του ομολόγησε με δύναμη ότι είναι Ορθόδοξος Χριστιανός και ποθεί να πεθάνει για τον Χριστό του Section 2: "παραδόθηκε" — that's passive aorist, fine (it's a finite verb, not a participle adjective).

Let me also check: "συνοδευόμενος" — I don't think I used it. "εξισλαμίσθηκε" — finite verb ✓ Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος στεκόταν μπροστά στον βεζίρη της Κωνσταντινουπόλεως και ποδοπατούσε το τουρκικό φέσι, ενώ ομολογούσε με παρρησία τον Χριστό.

Σπούδασε στη σχολή της πόλεώς του και έπειτα μαζί με τον αδελφό του Ιωάννη πήγε στην Πατριαρχική Ακαδημία της Κωνσταντινουπόλεως. Όταν ο Ραΐς Εφέντης μετέβη με τη συνοδεία του στην Αδριανούπολη, έφθασαν εκεί ένα Σάββατο και βρήκαν τον μητροπολίτη Κύριλλο στον εσπερινό. Στην Κωνσταντινούπολη ο Ραΐς Εφέντης τού χάριζε ακριβά δώρα και ήλπιζε ότι θα τον κρατήσει στη νέα του πίστη.

Με τα βάγια στα χέρια του ομολόγησε με δύναμη ότι είναι Ορθόδοξος Χριστιανός και ποθεί να πεθάνει για τον Χριστό του. Βάδισε προς τον τόπο της εκτελέσεως χαρούμενος και άφοβος, καθώς κρατούσε σταυρό στο δεξί του χέρι και βάγια στο αριστερό. Ο δήμιος χτύπησε τρεις φορές και απέκοψε τελικά τον λαιμό του γύρω στο μεσημέρι της εικοστής δευτέρας Μαρτίου του χίλια οκτακόσια δεκατέσσερα.

**Filename:** `03_22_Άγιος_Ευθύμιος_Προδρόμου_Ελληνικά_Καθαρά.