Οι Μάρτυρες της Κορίνθου και ο Άγιος Κοδράτος

Ένα νεφέλιο κατέβαινε από τον ουρανό και έσταζε γλυκιά δροσιά στα χείλη ενός ορφανού βρέφους που μεγάλωνε μόνο του στην έρημο. Ο μικρός Κοδράτος επέζησε με αυτόν τον θαυμαστό τρόπο, αφού η μητέρα του Ρουφίνα πέθανε λίγο μετά τη γέννα. Είχε καταφύγει στα όρη της Κορίνθου, την εποχή των φοβερών διωγμών εναντίον των χριστιανών.

Το παιδί ανατράφηκε από την πρόνοια του Θεού, σαν άλλος Πρόδρομος, μέσα στην ησυχία της ερήμου και στη σιωπή των βουνών. Όταν έφτασε σε νεαρή ηλικία, τον συνάντησαν πιστοί άνθρωποι και τον οδήγησαν στην πόλη, όπου διδάχθηκε γράμματα και την ιατρική τέχνη. Όμως ο νέος αγαπούσε περισσότερο τη μοναξιά της ερήμου από τη δόξα και την κίνηση της πόλης.

Περνούσε τις μέρες του στα βουνά, με προσευχή και αδιάλειπτη μνήμη Θεού, κατεβαίνοντας στην Κόρινθο μόνο όταν το ζητούσε η ανάγκη των ασθενών. Θεράπευε τις σωματικές αρρώστιες με τη γνώση του και τις ψυχικές πληγές με τον λόγο του Χριστού. Σιγά σιγά μαζεύτηκαν γύρω του πιστοί νέοι, ο Κυπριανός, ο Διονύσιος, ο Άνεκτος, ο Παύλος και ο Κρήσκης, που αναζητούσαν τη συντροφιά του.

Όλοι αυτοί δέθηκαν μαζί του με δεσμό αγάπης βαθύς, και ζητούσαν να αφιερώσουν τη ζωή τους στον Χριστό. Έφταναν στο ερημητήριό του για να ακούσουν τις θεόπνευστες ομιλίες του και να αντλήσουν δύναμη από τη μορφή του. Με προσταγή του ασεβούς αυτοκράτορα Δεκίου, που βασίλεψε στα μέσα του τρίτου αιώνα, ο ηγεμόνας Ιάσων έφτασε στην Κόρινθο για να εξοντώσει τους χριστιανούς.

Συνέλαβε τον Κοδράτο μαζί με τους πέντε νεαρούς συντρόφους του και τους έριξε στη φυλακή. Έπειτα από λίγες μέρες ο ηγεμόνας τους κάλεσε σε δίκη μπροστά στο βήμα του. Ως μεγαλύτερος στην ηλικία, ο άγιος Κοδράτος προχώρησε πρώτος και απάντησε για όλους, σαν στρατηγός εκλεκτής στρατιάς.

Ο Ιάσων του είπε με ειρωνεία πως μάταια θυσιάζει τη ζωή του για έναν εσταυρωμένο. Ο Κοδράτος απάντησε με θάρρος ότι η αληθινή ζωή είναι δώρο του Θεού και πως ο πιστός οφείλει να αγαπά τον Δωρεοδότη περισσότερο από το δώρο. Δίδαξε με σαφήνεια το μυστήριο της δημιουργίας και της ενανθρωπήσεως του Λόγου του Θεού.

Ο ηγεμόνας θαύμασε τη σοφία του Κοδράτου, όμως δεν θέλησε να υποκύψει στην αλήθεια του Ευαγγελίου. Πρόσταξε αμέσως να γυμνώσουν τον μάρτυρα και να τον δείρουν ανελέητα με ραβδιά μπροστά στο πλήθος. Έπειτα τον κρέμασαν με το κεφάλι κάτω και ξέσχιζαν το σώμα του με σιδερένια νύχια, ενώ άναβαν φωτιά κάτω από αυτόν για να καεί.

Ο άγιος υπέμενε με γενναιότητα, ψέλνοντας στον Χριστό και ενθαρρύνοντας τους συντρόφους του να μην λυγίσουν. Στράφηκε προς τον Κυπριανό, τον Διονύσιο, τον Άνεκτο, τον Παύλο και τον Κρήσκη και τους θύμισε ότι η νεότητα τους χαρίζει σωματική δύναμη για να αντέξουν τα βασανιστήρια. Τους είπε πως η στιγμή του αγώνα έφτασε και πρέπει να ομολογήσουν την ίδια πίστη χωρίς διχογνωμία.

Οι νέοι μάρτυρες αποδύθηκαν με προθυμία στα δεινά, μιμούμενοι τον γέροντα διδάσκαλό τους με χαρά και ανδρεία. Ο Ιάσων διέταξε να τους ρίξουν στα άγρια θηρία του σταδίου για να τους κατασπαράξουν. Όμως τα θηρία δεν άγγιξαν τους αγίους, σεβόμενα τη χάρη που τους περιέβαλλε ολοφάνερα.

Βλέποντας την ήττα του, ο ηγεμόνας πρόσταξε να τους αποκεφαλίσουν με μαχαίρι έξω από την πόλη. Τους έδεσαν από τα πόδια στα άρματα και τους έσυραν μέσα από τους δρόμους της Κορίνθου, ενώ ο όχλος τους χτυπούσε με πέτρες και ραβδιά. Μέχρι και παιδιά συμμετείχαν στον εξευτελισμό τους, λιθοβολώντας τους χωρίς οίκτο μέχρι τον τόπο της εκτελέσεως.

Εκεί οι έξι μάρτυρες ζήτησαν λίγο χρόνο για να προσευχηθούν με θέρμη στον Κύριο τους. Κατόπιν έγειραν το ένα μετά το άλλο τα τίμια κεφάλια τους κάτω από το ξίφος του δημίου, στις δέκα του μηνός Μαρτίου. Στο σημείο όπου χύθηκε το άγιο αίμα τους ανέβλυσε πηγή με ζωντανό νερό, σε αιώνια ανάμνηση του μαρτυρίου τους.

Αργότερα οι πιστοί έχτισαν εκεί ναό για να εναποθέσουν τα σεβάσμια λείψανά τους. Μαζί με αυτούς τους έξι μάρτυρες, πολλοί άλλοι χριστιανοί της Κορίνθου τελειώθηκαν με ποικίλους τρόπους για την αγάπη του Χριστού. Ο Διονύσιος ο άλλος σφάχτηκε μέσα στη νύχτα, ενώ ο Βικτωρίνος, ο Βίκτωρ και ο Νικηφόρος συντρίφτηκαν μέσα σε μεγάλη πέτρινη γουδί.

Ο Κλαύδιος παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, αφού του έκοψαν τα χέρια και τα πόδια με φοβερή ωμότητα. Ο Διόδωρος έπεσε μόνος του μέσα στην πυρά που είχαν ετοιμάσει γι' αυτόν, σαν να έμπαινε σε φωτεινό νυμφικό θάλαμο. Στον Σεραπίωνα έκοψαν την κεφαλή με μαχαίρι, ενώ τον Παπία τον έπνιξαν στα νερά της θάλασσας με σκληρότητα.

Ο Λεωνίδης, που μαρτύρησε αργότερα από τον ηγεμόνα Βένουστο, υπέμεινε πολλά και φρικτά βασανιστήρια πριν τον ρίξουν στη θάλασσα. Μαζί με τους άντρες έδωσαν την καλή ομολογία και πολλές γενναίες χριστιανές, μιμούμενες τον άγιο Κοδράτο και κρατώντας στις καρδιές τους τις διδαχές του. Η Χαρίεσσα, η Νουνεχία, η Βασίλισσα, η Νίκη, η Γαλή, η Γαλήνη, η Θεοδώρα και άλλες πολλές γυναίκες έσπευσαν με χαρά στο μαρτύριο.

Άλλες τελειώθηκαν με την κοπή του ξίφους και άλλες πνίγηκαν στα κύματα της θάλασσας με μεγάλη γενναιότητα. Όλες μαζί στεφανώθηκαν από τον Κύριο Ιησού Χριστό και συγκαταριθμήθηκαν με τη χορεία των αγίων μαρτύρων. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη όλων αυτών των αθλητών της πίστεως την δεκάτη του μηνός Μαρτίου, δοξάζοντας τον Θεό για την ανδρεία τους.