Ο Όσιος Αιμιλιανός και το ουράνιο φως της συγχώρεσης

Ένας γέροντας μοναχός στη Ρώμη άκουσε μέσα στη σπηλιά της προσευχής του φωνή από τον ουρανό που του χάριζε άφεση. Λίγο πριν, ως κοσμικός με το όνομα Βικτωρίνος, είχε ζήσει χρόνια ολόκληρα μέσα στην αμαρτία και στη σύγχυση. Όταν τα γηρατειά τον πρόλαβαν, θυμήθηκε ξανά τις πτώσεις του και τρόμαξε μπροστά στην ιδέα της θείας κρίσης.

Έτρεξε τότε σε ένα από τα ιερά μοναστήρια της Ρώμης και παρακάλεσε τον ηγούμενο να τον δεχτεί στην αδελφότητα. Άφησε κάθε δεσμό με τον κόσμο και ντύθηκε το μοναχικό σχήμα με το νέο του όνομα, Αιμιλιανός. Παρέδωσε ολόκληρο τον εαυτό του στην υπακοή και στη φτωχική ζωή του κοινοβίου χωρίς καμία αντίρρηση.

Φύλαγε με ακρίβεια όσα του όριζε ο ηγούμενος και ταλαιπωρούσε το σώμα του μέρα και νύχτα. Είχε πάντοτε μέσα του τη μνήμη του θανάτου και την προσμονή της φοβερής εκείνης ώρας της κρίσης. Ο φόβος της αιώνιας κόλασης τον συγκλόνιζε τόσο πολύ που είχε αδυνατίσει υπερβολικά.

Όλη η αδελφότητα έβλεπε αυτή τη νέκρωση και θαύμαζε τη σιωπηλή του μετάνοια. Πολλοί μοναχοί προσπαθούσαν να μιμηθούν τη δική του ταπείνωση και τη δική του υπομονή στους κόπους. Το μοναστήρι του Αιμιλιανού ήταν χτισμένο πάνω σε ένα ψηλό βουνό και στη μία του πλαγιά υπήρχε μια σπηλιά.

Εκεί ο μακάριος γέροντας είχε τη μυστική του συνήθεια κάθε αργά το βράδυ να φεύγει από το κελί του χωρίς να τον βλέπει κανείς. Έμενε όλη τη νύχτα μέσα στη σπηλιά και προσευχόταν με δάκρυα μέχρι την ώρα του όρθρου. Πέρασε αρκετός καιρός μέσα σε αυτή τη σιωπηλή και κρυφή άσκηση του Όσιου.

Κάποια νύχτα ο ηγούμενος της μονής συνάντησε τυχαία τον Αιμιλιανό την ώρα που έβγαινε από τις πύλες. Επειδή δεν γνώριζε για ποιον λόγο έφευγε ο αδελφός σε τόσο προχωρημένη ώρα, αποφάσισε να τον ακολουθήσει. Άφησε το κελί του και προχώρησε πίσω του προσεκτικά και αθόρυβα μέσα στο σκοτάδι του βουνού.

Είδε τον γέροντα να μπαίνει στη σπηλιά και στάθηκε λίγο πιο πέρα για να περιμένει. Ήθελε να καταλάβει με τα μάτια του τι ζητούσε εκείνος μέσα στη μοναξιά της πέτρας. Σκόπευε να τον ρωτήσει αργότερα και να μάθει τον λόγο αυτής της παράξενης νυχτερινής εξόδου.

Ξαφνικά ένα φως πιο λαμπρό από τις ακτίνες του ήλιου πλημμύρισε ολόκληρο το βουνό μέσα στη νύχτα. Ο ηγούμενος είδε τον Όσιο Αιμιλιανό όρθιο μέσα στη σπηλιά με υψωμένα τα χέρια του προς τον Θεό. Το ουράνιο φως κατέβαινε από ψηλά και αναπαυόταν πάνω στο κεφάλι του μακάριου εκείνου γέροντα.

Τρόμος και δέος κυρίεψαν τότε τον ηγούμενο που μετά βίας στεκόταν στα πόδια του. Στον δρόμο της επιστροφής έτρεχε προς το μοναστήρι σχεδόν χωρίς να ελέγχει τα βήματά του. Μόλις έφτασε στις πύλες, άκουσε καθαρά μια φωνή από τον ουρανό που έλεγε ότι του Αιμιλιανού συγχωρούνται οι αμαρτίες του.

Συγκλονισμένος μπήκε στο κελί του και περίμενε σιωπηλά μέχρι να ξημερώσει η ημέρα. Μετά τον όρθρο φανέρωσε όσα είδε σε όλη την αδελφότητα και είπε ότι ο Θεός μπορούσε να συγχωρήσει τον αδελφό κρυφά, όμως αποκάλυψε το έλεός Του με φως και φωνή για να μάθουν και οι ίδιοι την αγάπη του Δημιουργού. Ο Όσιος Αιμιλιανός πέρασε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του με χαρά πνευματική και αναπαύθηκε ειρηνικά στον Κύριο.

Έχω επαληθεύσει νοερά τους κανόνες· τώρα τρέχω τον μηχανικό επικυρωτή. Το αρχείο θα παραδοθεί ως: **03_07_Όσιος_Αιμιλιανός_ο_Ρωμαίος_Ελληνικά_Καθαρά.