Oshënar Laurentius i Salaminës së Manifestuar

Tri herë Hyjlindëse iu paraqit bujkut të përulur nga Megara, duke i kërkuar që të ndërtonte manastirin e saj në Salaminë. Kur më në fund u bind, kaloi detin i ulur në pelerinën e tij, sikur të ishte një anije e dërguar nga parajsa. Oshënar Lavrentios lindi në Megara të Atikës, në gjysmën e parë të shekullit të shtatëmbëdhjetë, nga prindër të devotshëm të përkushtuar ndaj besimit ortodoks. Babai i tij quhej Dhimitri dhe nëna e tij Kyriaki, njerëz të thjeshtë që e rritën fëmijën e tyre me frikën e Zotit. Në botë ai quhej Lampros Kanellos dhe, kur u rrit, u martua me Vasilon. Nga martesa e tyre ata patën dy djem, Janin dhe Dhimitrin, dhe jetuan me devotshmëri në vitet e vështira të sundimit turk. Ai i kultivonte arat dhe njihte edhe artin e ndërtimit, me të cilin mbante familjen. Përditshmëria e tij ishte plot lutje, devotshmëri tradicionale dhe vepra dashurie ndaj fqinjit. Kjo jetë shumë e virtytshme e bëri atë mik të ngushtë të Zotit dhe të Shenjtorëve të tij, për të merituar shpalljet qiellore. Një natë, ndërsa ishte me bashkëqytetarët e tij në një zonë rurale duke punuar në ara, ai pa në një vegim Virgjëreshën e Bekuar. Hyjlindëse e ftoi të shkonte në një vend të caktuar dhe të rindërtonte kishën e saj atje. Vendi ndodhej në pjesën veriore të Salamis, drejtpërdrejt përballë plazhit të Megaridos që quhej Megalo Pefko. Zona sot njihet si Nea Peramos dhe ruan ende kujtimin e ngjarjes së mrekullueshme. Por plaku i përulur hezitoi të zbatonte urdhrin, pasi ndihej i padenjë për një detyrë kaq të madhe. Natën tjetër Hyjlindëse u shfaq sërish, duke e nxitur në mënyrë shumë më të fortë dhe më të qartë. Por për shkak se ai këmbëngulte në dyshimet e tij, Hyjlindëse e vizitoi për herë të tretë dhe e urdhëroi ashpër. Ajo i tha që të nxitonte në ishull dhe të përmbushte dëshirën e saj pa vonesë të mëtejshme. I tmerruar, ai u kthye më pas në Megara dhe ua tregoi vegimin të njohurve dhe miqve të tij. Disa i besuan fjalëve të tij dhe të tjerë dyshuan, por ai mbeti në shtëpinë e tij pa guxuar të vendoste. Një natë tjetër Hyjlindëse u shfaq ashpër, duke kërkuar që ai të nisej menjëherë për në Salaminë. Pastaj mori vendimin e madh dhe zbriti në plazh, për të shkuar matanë ishullit. Megjithatë, deti i trazuar ishte aq i madh dhe nuk kishte askund anije, sa kalimi dukej krejtësisht i pamundur. Ndërsa u ul i zhytur në breg dhe i dëshpëruar në breg, papritmas dëgjoi një zë të botës tjetër që i fliste. Ajo po i kërkonte të hidhte pelerinën e tij në det dhe të ulej mbi të me besim të plotë. Duke larguar çdo frikë dhe dyshime, ai kaloi valët në pelerin dhe mbërriti i sigurt në Salamis. Menjëherë vrapoi drejt vendit që i kishte treguar Hyjlindëse, mes rrënojave të një manastiri të lashtë. Duke gërmuar me dhimbje të mëdha, ai gjeti ikonën e mrekullueshme të Theodhori, të nxirë nga lagështia, por plot hir. Imazhi u quajt i Manifestuar, pikërisht sepse iu shfaq për mrekulli plakut të nderuar. I njëjti emër iu dha më pas Manastirit të Shenjtë, i cili u bë një thesar i vërtetë për të gjithë Kishën Orthodhokse. Me shumë mund e rindërtoi manastirin në vitin njëmijë e gjashtëqind e tetëdhjetë e dy, duke ia kushtuar tani gjithë jetën Zotit. Ai u bë murg dhe mori emrin Lavrentios, ndërsa mori edhe detyrën e abatit në vëllazërinë e re. Ai mblodhi rreth vetes priftërinj dhe murgj, i mësoi me fjalën dhe i frymëzoi me shembullin e tij. Fillimisht ndërtoi një kishë të vogël, e cila sot nderohet në emër të Shën Nikollës së manastirit. Më vonë ai ngriti katolikun e madh, por pa pasur kohë ta shohë të zbukuruar me afresket e mrekullueshme që janë ruajtur deri më sot. Zoti e pajisi këtë njeri të thjeshtë me dhunti të rralla shpirtërore, ndër të cilat veçohej mrekullibërja. Ai bëri mrekulli edhe sa ishte gjallë, duke ndihmuar njerëz të çdo prejardhjeje dhe besimi. Karakteristikë është trajtimi i gruas së një zyrtari osman, të cilin mjekët e kishin braktisur si të pashërueshme. Fama e Osios kishte arritur në veshët e saj, pavarësisht kundërshtimeve të forta të të shoqit. Ai u thirr në shtëpinë e tyre në Athinë, ku me lutjen e tij e shpëtoi atë nga vdekja e sigurt. Burri osman mbeti pa fjalë dhe tregoi respekt të thellë për murgun e përulur që shpëtoi gruan e tij. Në shenjë mirënjohjeje, ai i dha manastirit një pasuri me ullinj, në zonën përballë Megaridos. Kjo zonë quhet ende Vlychada dhe më parë i përkiste manastirit të rrënuar, të cilin e kishte sekuestruar ilegalisht. Kështu, me anë të mrekullisë, padrejtësia u rikthye dhe vendi i Hyjlindës u nderua edhe një herë. Oshënar vazhdoi të praktikonte dhe të lutej për disa vite të tjera në paqen e manastirit të tij. Ai e zuri gjumi në Zotin më nëntë mars të vitit njëmijë e shtatëqind e shtatë, ditën e kujtimit të dyzet dëshmorëve të shenjtë. Ky informacion ruhet në një shënim dorëshkrimi të shkruar gabimisht, i cili ruhet që në ato vite në Manastirin e Shenjtë. Ai u pasua në abat nga djali i tij Joanii, i cili ishte bërë murg me emrin Joakim. Kalimi i kujtimit të tij në datën e shtatë mars u bë më vonë nga murgjit, që të mos përkonte me festën e madhe të Dyzet Dëshmorëve. Karaja e tij e çmuar ruhet në një kuti argjendi në najdriumin e Agios Nikolaos, ndërsa gruaja e tij, Vassiani, gjithashtu u bë murgeshë më vonë.