Οσία Πιαμούν η Παρθένος της Αιγύπτου

Μια νεαρή παρθένος στην Αίγυπτο σταμάτησε με την προσευχή της έναν ολόκληρο στρατό χωρικών που βάδιζε με ρόπαλα και δόρατα για να σφάξει τους συγχωριανούς της. Άγγελος Κυρίου της φανέρωσε εκ των προτέρων την επίθεση, κι εκείνη ανέβηκε στη στέγη του σπιτιού της και προσευχήθηκε όλη τη νύχτα. Η Οσία Πιαμούν καταγόταν από την Αίγυπτο και έζησε τον τέταρτο μετά Χριστόν αιώνα, σε χρόνια δύσκολα για τους αγροτικούς πληθυσμούς του Νείλου.

Τον βίο της παραδίδει ο Παλλάδιος στη Λαυσαϊκή Ιστορία, μέσα από πιστές μαρτυρίες της εποχής. Σε πολύ μικρή ηλικία έχασε τον πατέρα της και έμεινε ορφανή κάτω από τη φροντίδα της μητέρας της. Η ευσεβής χριστιανή μητέρα την ανέθρεψε με παιδεία και νουθεσία Κυρίου, όπως προτρέπει ο απόστολος Παύλος.

Όταν η Πιαμούν μεγάλωσε, αφοσιώθηκε μαζί με τη μητέρα της σε έργα ελεημοσύνης και ευσπλαχνίας προς τους γύρω τους. Δεν ήταν πλούσιες γυναίκες, όμως από το πενιχρό τους εισόδημα έβρισκαν πάντα τρόπο να βοηθήσουν τους φτωχούς και ασθενείς αδελφούς. Η αγάπη τους για τον συνάνθρωπο ξεπερνούσε κατά πολύ τις υλικές τους δυνατότητες και τις περιορισμένες αντοχές τους.

Η ίδια ζούσε με αυστηρή άσκηση και βαθιά εσωτερική σιωπή μέσα στο ταπεινό σπίτι της. Έτρωγε ελάχιστη τροφή μόνο το βράδυ και κρατούσε ολονύκτια αδιάκοπη αγρυπνία ενώπιον του Θεού. Κοπίαζε με τα ίδια της τα χέρια στην ύφανση του λιναριού, για να εξοικονομεί τα προς το ζην με τιμιότητα.

Ο Κύριος, βλέποντας την καθαρότητα της καρδιάς της, την αξίωσε με το χάρισμα της προοράσεως και της προφητείας. Κάποια μέρα, ένα χωριό της Άνω Αιγύπτου συγκρούστηκε σφοδρά με ένα γειτονικό χωριό για τη μοιρασιά των νερών του Νείλου. Η διαμάχη πήρε αιματηρές διαστάσεις και πολλοί άνδρες σκοτώθηκαν στις άγριες συμπλοκές μεταξύ των δύο πλευρών.

Ύστερα, οι νικητές κινήθηκαν κρυφά εναντίον του χωριού της Οσίας, με σκοπό να εξοντώσουν τους κατοίκους. Άνδρες οπλισμένοι με ρόπαλα και δόρατα προχωρούσαν αποφασισμένοι να σφάξουν τους αθώους ανθρώπους εκεί. Τότε άγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε στην Πιαμούν και την προειδοποίησε για την επερχόμενη φοβερή απειλή.

Εκείνη κάλεσε αμέσως τους ιερείς της εκκλησίας της, για να αντιμετωπίσουν από κοινού τον μεγάλο κίνδυνο που πλησίαζε. Τους ζήτησε να βγουν προς συνάντηση των εχθρών και να τους παρακαλέσουν, ώστε να σώσουν το χωριό από βέβαιη καταστροφή. Οι ιερείς όμως φοβήθηκαν και της ομολόγησαν πως δεν τολμούσαν να αντικρίσουν την αγριότητα και την αλαζονεία εκείνων των ανθρώπων.

Της είπαν να βγει η ίδια, εάν ήθελε πραγματικά να σώσει το χωριό και τον δικό της οίκο. Η αγία παρθένος δεν προχώρησε καθόλου προς τα έξω, αλλά ανέβηκε στη στέγη του σπιτιού της. Στάθηκε εκεί όλη τη νύχτα όρθια σε προσευχή, κάνοντας πολλές μετάνοιες με δάκρυα και βαθιά συντριβή.

Παρακάλεσε θερμά τον Θεό να ακινητοποιήσει τους εχθρούς εκεί όπου είχαν φτάσει, τρία μίλια μακριά από το χωριό της. Αμέσως οι επιτιθέμενοι παρέλυσαν και δεν μπορούσαν πια να μετακινηθούν ούτε ένα βήμα από τη θέση τους. Τους αποκαλύφθηκε με θαυμαστό τρόπο πως οι προσευχές της Πιαμούν τους εμπόδιζαν από κάθε κίνηση.

Έστειλαν λοιπόν μήνυμα στους κατοίκους του χωριού, ζητώντας ταπεινά ειρήνη και συγχώρηση για την απρόκλητη επίθεσή τους. Τους προέτρεψαν επίσης να ευχαριστήσουν τον Θεό, διότι οι προσευχές της Οσίας απέτρεψαν την επικείμενη σφαγή των αθώων. Όταν η μητέρα της εκοιμήθη εν Κυρίω, η Οσία συνέχισε ολομόναχη το θεοφιλές έργο της διακονίας προς τους αδελφούς.

Επισκέπτονταν τα σπίτια των πασχόντων, τους παρηγορούσε με λόγια αγάπης και στήριζε σταθερά την κλονισμένη πίστη τους. Με την προσευχή και την υπομονή της έγινε για όλους πραγματική μητέρα, αδελφή και πνευματική παρηγοριά στις θλίψεις. Η φήμη της απλώθηκε γρήγορα σε όλη την περιοχή και πολλοί προσέτρεχαν για να ζητήσουν τη μεσιτεία της στον Κύριο.

Παρά τη μεγάλη αυτή αναγνώριση, εκείνη παρέμενε ταπεινή και αφοσιωμένη στην προσευχή και την ελεημοσύνη μέσα στην απλότητα. Η ζωή της υπήρξε αδιάκοπη μαρτυρία πως η πίστη μπορεί να μεταμορφώσει και την πιο αδύναμη ανθρώπινη ύπαρξη. Τελικά εκοιμήθη οσιακά το έτος τριακόσια τριάντα επτά, αφήνοντας πίσω της λαμπρό παράδειγμα παρθενίας και αγάπης.

Η κοίμησή της προκάλεσε γενικό πένθος σε ολόκληρο το χωριό της, που έχασε την προστάτιδα και την πνευματική του μητέρα. Οι κάτοικοι την έθαψαν με τιμές, θρηνώντας την απώλεια εκείνης που με την προσευχή της τους είχε γλιτώσει από βέβαιο όλεθρο. Η μνήμη της τιμάται από την Εκκλησία μας στις τρεις Μαρτίου κάθε έτους με βαθιά κατάνυξη και ευλάβεια.