Ο Ιερομάρτυρας Θεοδώρητος της Αντιόχειας

Όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός διέταξε να σφραγιστούν όλες οι εκκλησίες της Αντιόχειας, ένας μόνο πρεσβύτερος αρνήθηκε να φύγει και έμεινε να κηρύττει μέσα στην πόλη. Ο θείος του αυτοκράτορα, που έφερε το ίδιο όνομα Ιουλιανός, κάθισε αργότερα πάνω στα ιερά σκεύη και πέθανε με τα σπλάχνα του να ξεχύνονται από το στόμα. Ο Θεοδώρητος ήταν εκείνος ο πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Αντιόχειας στα σκοτεινά χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη.

Ο αυτοκράτορας είχε αρνηθεί την πίστη του Χριστού και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να επαναφέρει τη λατρεία των ειδώλων στην αυτοκρατορία. Ο θείος του, που κυβερνούσε την Ανατολή, διέταξε να κλείσουν οι ναοί της Αντιόχειας και να μεταφερθούν τα ιερά σκεύη μέσα στο παλάτι του. Οι κληρικοί της πόλης σκορπίστηκαν σε διάφορες κατευθύνσεις για να γλιτώσουν από τον σκληρό διωγμό.

Μόνο ο πρεσβύτερος Θεοδώρητος έμεινε στη θέση του και συνέχιζε με θάρρος το έργο του ποιμένα. Στήριζε τους πιστούς και τους παρακινούσε να μείνουν σταθεροί στην υπεράσπιση της αλήθειας του Ευαγγελίου. Πολύ σύντομα όμως οι στρατιώτες τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν μπροστά στον σκληρό κυβερνήτη της Ανατολής.

Ο κυβερνήτης ζήτησε από τον Θεοδώρητο να παραδώσει κατάλογο με τα πολύτιμα αντικείμενα της λατρείας που φυλάσσονταν στην εκκλησία. Όταν ο πρεσβύτερος αρνήθηκε με σταθερότητα, ο δικαστής διέταξε να τον μαστιγώσουν με αγριότητα για τρεις ολόκληρες ώρες. Το αίμα του μάρτυρα έτρεχε ποτάμι, αλλά το πρόσωπό του έλαμπε από μια χαρά εντελώς υπερφυσική.

Ο Θεοδώρητος περιγέλασε τις μάταιες υποσχέσεις για προνόμια και τιμές που του πρόσφερε ο διωγμένος από το πάθος δικαστής. Τότε εκείνος έδωσε εντολή να καίνε τα πλευρά του με αναμμένους πυρσούς για να λυγίσει. Όταν οι δήμιοι πλησίασαν τον άγιο κρατώντας τους πυρσούς, παρέλυσαν ξαφνικά τα χέρια τους μπροστά σε όλους.

Με τις προσευχές του Θεοδωρήτου όμως θεραπεύτηκαν και έγιναν αμέσως χριστιανοί, εγκαταλείποντας την παλιά πλάνη. Ο άγιος στράφηκε τότε στον κυβερνήτη που έβραζε από οργή και του μίλησε με μεγάλη παρρησία. Του είπε ότι η απιστία του τυφλώνει τα μάτια της ψυχής του και δεν τον αφήνει να δει τους αγγέλους που τον περιφρουρούν.

Του προφήτεψε επίσης ότι σύντομα θα παρέδιδε την ψυχή του με τρόπο φρικτό και απαίσιο. Ο Θεοδώρητος προείπε ακόμη ότι τα σπλάχνα του ίδιου του κυβερνήτη θα έβγαιναν από το στόμα του την ώρα του τέλους. Το ίδιο μήνυμα έστελνε και προς τον ανεψιό του, τον αυτοκράτορα που είχε προδώσει την πίστη του Χριστού.

Και οι δύο θα δέχονταν τη δίκαιη τιμωρία της θείας δικαιοσύνης για την άρνηση του Σωτήρα. Στο τέλος ο δικαστής τον καταδίκασε σε αποκεφαλισμό, μη μπορώντας να λυγίσει το φρόνημα του γενναίου πρεσβυτέρου. Ο άγιος βάδιζε προς τον τόπο της εκτέλεσης με χαρά και βαθιά πίστη, σαν να πήγαινε σε γιορτή.

Παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό με δοξολογία και ευχαριστία για το μαρτυρικό τέλος που του χάρισε. Λίγες μέρες αργότερα ο κόμης Ιουλιανός πήρε τα ιερά σκεύη της εκκλησίας και τα συγκέντρωσε σε σωρό. Κάθισε επάνω τους θέλοντας να τα βεβηλώσει και να εκφράσει τη φοβερή του ασέβεια.

Αμέσως τον χτύπησε μια ανίατη ασθένεια και τα σκουλήκια άρχισαν να τρώνε τα σπλάχνα του. Πέθανε ακριβώς όπως είχε προφητεύσει ο μάρτυρας Θεοδώρητος μέσα στη δίκη του. Το ίδιο τέλος βρήκε τον αυτοκράτορα Ιουλιανό έναν χρόνο μετά, σε εκστρατεία εναντίον των Περσών.