Oshënar Piamun Virgjëresha e Egjiptit

Një virgjëreshë e re në Egjipt ndaloi me lutjen e saj një ushtri të tërë fshatarësh që marshonin me shkopinj dhe shtiza për të vrarë bashkëfshatarët e saj. Një engjëll i Zotit i paratha sulmin, dhe ajo u ngjit në çatinë e shtëpisë së saj dhe u lut gjithë natën. Oshënar Piyamun erdhi nga Egjipti dhe jetoi në shekullin e katërt pas Krishtit, në vite të vështira për popullsinë rurale të Nilit. Jeta e saj është dhënë nga Palladius në Historinë Lausaian, përmes dëshmive besnike të kohës. Në një moshë shumë të re ajo humbi babanë e saj dhe mbeti jetime nën kujdesin e nënës së saj. Nëna e devotshme e krishterë e rriti atë me edukimin dhe këshillën e Zotit, siç e nxit apostulli Pal. Kur Piyamun u rrit, ajo iu përkushtua së bashku me nënën e saj veprave të bamirësisë dhe mëshirës ndaj atyre përreth tyre. Ato nuk ishin gra të pasura, por nga të ardhurat e tyre të pakta gjithmonë gjenin një mënyrë për të ndihmuar vëllezërit e varfër dhe të sëmurë. Dashuria e tyre për të afërmit e tyre i tejkaloi shumë aftësitë materiale dhe qëndrueshmërinë e kufizuar. Ajo vetë jetoi me ushtrime të rrepta dhe heshtje të thellë të brendshme në shtëpinë e saj modeste. Ai hante pak ushqim vetëm në mbrëmje dhe mbajti një vigjilencë të pandërprerë përpara Zotit gjatë gjithë natës. Ajo mundohej me duart e veta në thurjen e lirit, për të fituar një jetesë të ndershme. Zoti, duke parë pastërtinë e zemrës së saj, e bekoi atë me dhuratën e largpamësisë dhe profecisë. Një ditë, një fshat në Egjiptin e Sipërm u përplas ashpër me një fshat fqinj për ndarjen e ujërave të Nilit. Konflikti mori përmasa të përgjakshme dhe në përleshjet e ashpra mes dy palëve u vranë shumë burra. Më pas, fitimtarët lëvizën fshehurazi kundër fshatit Oshinares, me qëllim shfarosjen e banorëve. Burra të armatosur me shkopinj dhe shtiza përparuan të vendosur për të masakruar njerëzit e pafajshëm atje. Pastaj një engjëll i Zotit iu shfaq Pijamunit dhe e paralajmëroi atë për kërcënimin e tmerrshëm të afërt. Ajo thirri menjëherë priftërinjtë e kishës së saj, për të përballuar së bashku rrezikun e madh që po i afrohej. Ai u kërkoi atyre të dilnin për të takuar armiqtë dhe t'u luteshin atyre që të shpëtonin fshatin nga shkatërrimi i sigurt. Por priftërinjtë u trembën dhe i rrëfyen asaj se nuk guxonin të përballeshin me egërsinë dhe arrogancën e atyre njerëzve. Asaj iu tha të dilte vetë nëse donte vërtet të shpëtonte fshatin dhe shtëpinë e saj. Virgjëresha e shenjtë nuk doli fare jashtë, por u ngjit në çatinë e shtëpisë së saj. Ai qëndroi aty gjithë natën në këmbë në lutje, duke bërë shumë pendime me lot dhe pendim të thellë. Ajo iu lut me zjarr Zotit që t'i ndalte armiqtë ku kishin mbërritur, tre milje larg fshatit të saj. Menjëherë sulmuesit u paralizuan dhe nuk mund të lëviznin më asnjë hap nga pozicioni i tyre. Atyre iu zbulua mrekullisht se lutjet e Piyamunit i frenuan ata nga çdo lëvizje. Kështu ata u dërguan një mesazh fshatarëve, duke kërkuar me përulësi paqe dhe falje për sulmin e tyre të paprovokuar. Ata gjithashtu u nxitën të falënderojnë Zotin, sepse lutjet e Oshënares penguan masakrën e afërt të të pafajshmëve. Kur nëna e saj ra në gjumë në Zotin, Oshënare vazhdoi e vetme veprën teofile të shërbimit ndaj vëllezërve. Ai vizitoi shtëpitë e të vuajturve, i ngushëlloi me fjalë dashurie dhe mbështeti me vendosmëri besimin e tyre të tronditur. Me lutjen dhe durimin e saj, ajo u bë për të gjithë një nënë, motër e vërtetë dhe ngushëllim shpirtëror në pikëllime. Fama e saj u përhap shpejt në të gjithë rajonin dhe shumë veta u dyndën për të kërkuar ndërmjetësimin e saj te Zoti. Me gjithë këtë njohje të madhe, ajo mbeti e përulur dhe e përkushtuar ndaj lutjes dhe lëmoshës në thjeshtësi. Jeta e saj ishte një dëshmi e vazhdueshme se besimi mund të transformojë edhe ekzistencën më të dobët njerëzore. Më në fund e zuri gjumi në vitin treqind e tridhjetë e shtatë, duke lënë pas vetes një shembull të ndritshëm të virgjërisë dhe dashurisë. Gjumi i saj shkaktoi zi të përgjithshme në të gjithë fshatin e saj, i cili humbi mbrojtësen dhe nënën shpirtërore. Banorët e varrosën me nderime, duke vajtuar për humbjen e saj, e cila me lutjen e saj i kishte shpëtuar nga shkatërrimi i sigurt. Kujtimi i saj nderohet nga Kisha jonë në datën e tretë të marsit të çdo viti me përkushtim dhe nderim të thellë.