Oshënar Prokopi Dekapolitan, shtyllë e Ortodoksisë

Me kthetra hekuri ia grisën mishin, sepse guxoi të mbronte imazhet e shenjta kundër perandorit Leo Isaurus. Në birucën e errët ku e hodhën, mbeti i burgosur së bashku me konkurentin e tij Vasilios deri në vdekjen e persekutorit të tyre. Historia e këtij rrëfimtari të shenjtë fillon në zonën e Dekapolisit, në lindje të detit të Galilesë, ku kishte udhëtuar vetë Zoti. Që në moshë të re, Prokopi braktisi kotësinë e botës dhe u bë murg në një manastir në Kostandinopojë. Atje iu përkushtua lutjes së zemrës, agjërimit dhe ushtrimeve, duke pastruar shpirtin e tij nga çdo pasion dhe çdo ndotje e mishit. Pak nga pak u stolis me virtyt dhe pastërti, saqë ra në sy edhe nga asketët e tjerë të kohës së tij. Fama e tij u përhap midis shkretëtirës dhe baballarëve monastikë. I forcuar nga hiri i Frymës së Shenjtë, shenjtori po përgatitej pa e ditur për betejën e madhe që e priste. Pjekuria e tij shpirtërore do të bëhej shpejt një mburojë për të gjithë Kishën. Në ato vite shpërtheu herezia e tmerrshme e ikonoklazmës, e cila tronditi gjithë Lindjen dhe ndau krishterimin. Nxitësi i parë i saj ishte perandori i paligjshëm Leo Isaurus, i cili mbretëroi nga viti i shtatëqind e shtatëmbëdhjetë deri në vitin e shtatëqind e dyzet e një. Ky sundimtar mizor i quajti pa të drejtë imazhet e shenjta idhuj dhe besimtarët që i nderuan ato i quajtën paganë. Pa mëshirë ai vrau shumë ortodoksë të pafajshëm dhe shkishëroi të gjithë mbretërit dhe hierarkët e mëparshëm të devotshëm. Përballë këtij tërbimi, i shenjti Prokopi nuk mbeti i fshehur në qeli, por doli në luftë së bashku me të zelltarët e tjerë të Ortodoksisë. Vasilios, nxënësi dhe praktikuesi i tij, i cili ndante të njëjtat punë dhe të njëjtat virtyte, qëndroi i vendosur pranë tij. Dy baballarët u përballën në mënyrë sfiduese me heretikët, të cilët mohuan të vërtetën e mishërimit të Zotit tonë Jisu Krisht. Me fjalë të frymëzuara hyjnore, shenjtori Prokopi zhbëri argumentet artificiale të ikonoklastëve, sikur të ishte duke shkrirë një rrjetë të hollë merimange. Ai mësoi qartë se ortodoksët nuk i adhurojnë imazhet, por i nderojnë me respekt. Vlera e imazhit i kalon gjithmonë personit që ai përshkruan. Qëndrimi i guximshëm i shenjtorit provokoi zemërimin e tmerrshëm të perandorit të pabesë, i cili dukej si një luan i egër në kërkim të një viktime. Me urdhër mbretëror, Prokopi i shenjtë u arrestua dhe pësoi tortura të tmerrshme për hir të së vërtetës. E fshikulluan pa mëshirë, e rrahën me shkopinj dhe ia grisën mishin me kthetra hekuri, pa mëshirë. Pastaj e hodhën në një burg të errët dhe me erë të keqe, për t'u zhdukur në izolim dhe mjerim. Por atleti trim i duroi me gëzim të gjitha pasionet, si ari i provuar në furrën e argjendarit. Bashkë me të u burgos edhe Bazili i shenjtë, i cili së pari kishte luftuar përkrah tij në agjërim dhe në virtyte të tjera. Dy baballarët u burgosën për shumë vite, duke duruar së bashku vuajtjet e rrëfimit të tyre. Ata qëndruan në birucë deri në vdekjen e persekutorit të tyre të pabesë Leo. Kur tirani vdiq, duke humbur jo vetëm jetën e përkohshme, por edhe lumturinë e përjetshme të ardhshme, persekutimi pushoi menjëherë. Pastaj Prokopi besnik së bashku me mikun e tij Vasilin dhe rrëfimtarët e tjerë u liruan nga burgu. Kisha kremtoi fitoren e devotshmërisë mbi herezinë. Pas daljes nga burgu, Shën Prokopi u kthye në manastirin e tij të dashur, për të vazhduar rrugën e tij asketike. Ai e kaloi pjesën tjetër të jetës në paqe, punë asketike dhe lutje të pandërprerë. Ai udhëzoi me mençuri shumë besimtarë në rrugën e virtytit dhe të shpëtimit, si baba shpirtëror dhe mësues. Me fjalët dhe shembullin e tij ai mbështeti ata që ende ishin të tronditur nga sprovat e ikonoklazmës. Sipas disa biografëve, ai u dallua edhe në luftën e kishës kundër monofizitëve heretikë. Në pleqëri, rrfimtari i shenjtë u nis në paqe te Zoti, rreth vitit shtatëqind e pesëdhjetë. Ai u largua të përballet me Krishtin ballë për ballë dhe jo më vetëm në imazhet e shenjta. Si agjërues dhe atlet i Krishtit, i cili luftoi deri në gjak për nderin e ikonës së shenjtë, ai mori një shpërblim të denjë për mundin e tij. Kujtimi i tij përkujtohet çdo vit më 27 shkurt nga Kisha Orthodhokse. Sot Kisha e këndon atë si një yll të ndritshëm, që largon mjegullën e keqbesimit. Prokopi i shenjtë le të ndërmjetësojë për Krishtin për shpëtimin e shpirtrave tanë.