Αγία Γοργονία, η αδελφή του Γρηγορίου του Θεολόγου

Η Γοργονία σύρθηκε στο χώμα κάτω από την αναποδογυρισμένη άμαξα, όμως αρνήθηκε να δείξει το πληγωμένο σώμα της σε γιατρό από σεμνότητα. Όταν αργότερα μια ανίατη αρρώστια τη χτύπησε, ξάπλωσε μπροστά στο άγιο θυσιαστήριο και πότισε με δάκρυα τις πλάκες του ναού. Ήταν η μεγαλύτερη αδελφή του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και κόρη του Γρηγορίου Ναζιανζηνού του πρεσβύτερου και της Αγίας Νόννας.

Από αυτό το υποδειγματικό ζευγάρι κληρονόμησε όχι μόνο την ύπαρξη αλλά και τον ζήλο για την πίστη του Χριστού. Μεγάλωσε στη Ναζιανζό, όμως θεωρούσε πάντοτε την επουράνια Ιερουσαλήμ ως την αληθινή πατρίδα της. Πίστευε ότι η μόνη πραγματική ευγένεια ήταν εκείνη της εικόνας του Θεού μέσα στον άνθρωπο.

Από τα νεανικά της χρόνια αγωνιζόταν να στολιστεί με τον λαμπρό στέφανο των αρετών και ιδιαίτερα με την αγνότητα της ψυχής. Παντρεύτηκε έναν κάτοικο του Ικονίου, τον Αλύπιο, και απέκτησε μαζί του πέντε παιδιά. Δύο γιοι έγιναν επίσκοποι και τρεις κόρες, η Αλυπιανή, η Ευγενία και η Νόννα.

Διατήρησε μέσα στον γάμο τον ίδιο ζήλο για τον Θεό που έχουν οι παρθένες της Εκκλησίας. Παρέσυρε και τον σύζυγό της στον πνευματικό αγώνα για να καλλιεργήσουν μαζί τις αρετές της χριστιανικής ζωής. Φύλαγε τα μάτια της από κάθε άπρεπη εικόνα και έκλεινε τα αυτιά της σε κάθε μάταιη συζήτηση.

Τα άνοιγε μόνο για τα θεϊκά λόγια, εκείνα που οδηγούν την ψυχή στη σωτηρία και στη γνώση του Θεού. Κυριαρχούσε στον εαυτό της και δεν γελούσε με τρόπο ανάρμοστο, παρά μόνο με ένα ήρεμο χαμόγελο. Αυτό το χαμόγελο φώτιζε γαλήνια το πρόσωπό της και έδειχνε την εσωτερική της ειρήνη και ταπείνωση.

Ήξερε όσο κανείς άλλος να φυλάει τη γλώσσα της και να μιλά με λόγο νόστιμο και προσεγμένο. Με το στόμα της πρόφερε μόνο δοξολογίες και αίνους για τον Θεό και τα θαυμάσιά του. Δεν έχανε τον χρόνο της σε μικροπράγματα και δεν φρόντιζε με ματαιοδοξία τη γυναικεία εμφάνισή της.

Δεν παραμόρφωνε με ψιμύθια την εικόνα του Θεού που έφερε στο πρόσωπό της από τη γέννησή της. Γνώριζε μόνο έναν στολισμό, εκείνον της ψυχής με τις άγιες αρετές του Χριστού. Το μόνο κόκκινο πάνω στο πρόσωπό της, χλωμό από την άσκηση, ήταν το κοκκίνισμα της σεμνής ντροπής.

Στάθηκε υπόδειγμα χριστιανής γυναίκας για τη γνώση και τη μεγάλη πνευματική σοφία που είχε αποκτήσει με τους αγώνες της. Ήταν για τους γονείς της, τους συμπολίτες και τους ξένους μια σοφή σύμβουλος με βαθιά γνώση των ανθρώπινων ζητημάτων. Καθοδηγούσε με διάκριση όσους τη ρωτούσαν για τη σωστή συμπεριφορά των χριστιανών μέσα στον κόσμο.

Καμιά άλλη δεν φρόντιζε τόσο πολύ για τις εκκλησίες του Θεού όσο φρόντιζε εκείνη με τα αφιερώματά της. Κανείς δεν έδειχνε μεγαλύτερο σεβασμό για τους ιερείς και άνοιγε σε κάθε ώρα τις πόρτες του σπιτιού της για τους ανθρώπους του Θεού. Δεν υπήρχε άλλος άνθρωπος όμοιος με αυτήν στην ελεημοσύνη προς τους φτωχούς και τους θλιμμένους αδελφούς της.

Όπως ειπώθηκε για τον δίκαιο Ιώβ, έτσι και για εκείνη μπορούσε να ειπωθεί ότι ήταν μάτι των τυφλών και πόδι των αδυνάμων. Ήταν ακόμη μάνα των ορφανών και προστασία όσων δεν είχαν στον κόσμο κανέναν δικό τους. Μοίραζε σαν ελεημοσύνη όλα τα υλικά αγαθά που είχε στα χέρια της και ζούσε με μεγάλη απλότητα.

Όταν έφυγε από αυτή τη ζωή, άφησε ως μοναδική περιουσία το ίδιο της το σώμα. Πάντοτε φρόντιζε να κάνει κρυφά τις ελεημοσύνες της, για να μη χάσει τον μισθό της από τον Θεό. Μία μέρα έπαθε ένα τρομερό ατύχημα κάτω από την άμαξά της που αναποδογύρισε στον δρόμο.

Σύρθηκε για πολλή ώρα στο χώμα και το σώμα της γέμισε πληγές και πρηξίματα από τα δυνατά χτυπήματα. Από σεμνότητα όμως αρνήθηκε να δείξει το πληγωμένο σώμα της σε γιατρό και απέθεσε όλη την ελπίδα της στον Θεό. Ο Κύριος τη θεράπευσε με θαυμαστό τρόπο και όλοι δόξασαν τον Θεό για το ξαφνικό θαύμα της υγείας της.

Μια άλλη φορά υπέφερε από μια αρρώστια που οι γιατροί την είχαν χαρακτηρίσει ανίατη και χωρίς καμιά ανθρώπινη ελπίδα. Σηκώθηκε νωρίς το πρωί και πήγε να ξαπλώσει κάτω, μπροστά στο άγιο θυσιαστήριο της εκκλησίας. Θύμιζε στον Θεό όλα τα θαυμάσιά του, όσα είχε κάνει για να βοηθήσει τους πιστούς δούλους του.

Όπως η γυναίκα του Ευαγγελίου που έβρεξε με δάκρυα τα πόδια του Χριστού, έτσι κι εκείνη πότισε με τα δάκρυά της τις πλάκες του ναού. Έτσι βρήκε τη θεραπεία από την αρρώστια που την ταλαιπωρούσε σκληρά. Όταν δέχτηκε το άγιο Βάπτισμα σε μεγάλη ηλικία, όπως συνηθιζόταν τότε, τίποτα πια δεν την κρατούσε σε αυτή τη ζωή.

Παρακαλούσε ολόκληρες νύχτες τον Χριστό να την πάρει το γρηγορότερο κοντά του στην αιώνια βασιλεία. Σε μια από τις αγρυπνίες αυτές δέχτηκε αποκάλυψη από τον Θεό για την ακριβή ημέρα της εκδημίας της. Της απέμενε ακόμη να φέρει στη χριστιανική πίστη και τον σύζυγό της, για να ολοκληρώσει το έργο της μαθήτριας του Χριστού.

Έτσι θα γινόταν αληθινή μιμήτρια των αγίων αποστόλων και θα παρέδιδε ολόκληρη την οικογένειά της στον Κύριο. Όταν ήρθε η προαναγγελμένη ημέρα, η αγία αρρώστησε και μάζεψε κοντά στο κρεβάτι της όλους τους δικούς της ανθρώπους. Έδωσε στα παιδιά της και στους συγγενείς της το τελευταίο μάθημα για την αιώνια ζωή κοντά στον Χριστό.

Με γαλήνια ψυχή ξεκίνησε για να ενωθεί με τον χορό των αγίων μέσα στη βασιλεία του Θεού. Ψιθύριζε τα λόγια του ψαλμού πως θα κοιμηθεί ειρηνικά και θα αναπαυθεί, γιατί μόνο ο Κύριος τη γεμίζει με ελπίδα. Κοιμήθηκε ειρηνικά το έτος τριακόσια εβδομήντα μετά Χριστόν, σε ηλικία τριάντα οκτώ ετών.

Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη της κάθε χρόνο στις είκοσι τρεις Φεβρουαρίου ως υπόδειγμα οσίας μητέρας.