Oshënar Varadatos, asketi që luftoi me mishin e tij

Ai ndërtoi me duart e veta një qeli aq të ngushtë dhe të ulët sa nuk mund të qëndronte kurrë drejt në të. Më vonë ai u vesh tërësisht me një rrobë lëkure, duke lënë vetëm një të çarë të vogël për hundën dhe gojën dhe u lut në këmbë me duart e ngritura drejt qiellit. Vinte nga qyteti i Antiokisë dhe që në moshë të re zgjodhi rrugën e një jete të qetë dhe teorike në shkretëtirë. Në fillim u mbyll në një kasolle të thjeshtë dhe iu përkushtua tërësisht lutjes dhe studimit të gjërave hyjnore. Më pas ai u ngjit në një mal të lartë, ku ngriti vetes një qeli të vogël guri për luftën e tij asketike. Ai qëllimisht e bëri atë më të vogël se lartësia e trupit të tij. Kështu, Oshënar qëndronte gjithmonë i përkulur dhe shtrirë i palosur, duke mos mundur të pushonte kurrë normalisht. Qelia nuk kishte as dritare, as derë të përshtatshme, vetëm një hyrje të ngushtë. E mbante gjithmonë të mbyllur, për të qëndruar larg syve të vizitorëve dhe kureshtjes së botës. Në vend të dritareve, ai kishte hapur disa çarje të gjera në mure, që drita e ditës të hynte në banesën e tij të vetmuar. Por nga po këto të çara hynin lirisht shiu dhe era dhe dielli i nxehtë i verës. Kështu Oshënar Varadatos nuk kishte asnjë mbrojtje nga vështirësitë e natyrës në vetminë e tij të varfër. Në këtë akomodim mbytës dhe torturues ai u mbyll për shumë vite, duke duruar me guxim çdo vuajtje. Por fama e tij arriti shpejt në veshët e peshkopit të Antiokisë, Theodoritos, i cili shqetësohej për shëndetin e asketit. Peshkopi e vizitoi personalisht dhe iu lut me zell që të largohej nga ajo qeli e rrezikshme dhe e pashëndetshme. Më në fund Oshënar iu dorëzua përgjërimeve atërore të prelatit dhe doli nga burgu i tij i ngushtë në bindje. Por që nga ai moment ai veshi një rrobë të rëndë prej lëkure kafshësh të qepura. Kjo veshje mbulonte gjithë trupin e tij nga këmbët në kokë, duke mos lënë asgjë të zbuluar. Vetëm rreth hundës dhe gojës kishte dy të çara të vogla në mënyrë që ai të merrte frymë lirisht brenda kësaj këllëfi lëkure. Me një veshje të tillë ai nuk kishte mundësi të ecte ose të lëvizte nga vendi i praktikës së tij. Kështu asketi i bekuar qëndronte gjithmonë drejt në këmbë, me duart e ngritura drejt qiellit. Ai lavdëroi Zotin pandërprerë dhe me zemër të zjarrtë lutej për shpëtimin e gjithë botës. Oshënar Varadatos mbeti gjithmonë i mbyllur në këtë formë paradoksale dhe mizore të izolimit. Por ai nuk e ndërmori këtë luftë për të kënaqur mishin e tij në asnjë mënyrë ose për të kënaqur kotësinë e tij. E ngriti sepse donte ta detyronte trupin të duronte dhimbjet fizike dhe kështu të poshtëronte pasionet e tij. Me fjalë të tjera, ai luftoi me pasionet e forta që e konsumonin përbrenda dhe me dëshirat e zjarrta të natyrës rinore. Hiri i Perëndisë e forcoi mrekullisht në punën e tij dhe gradualisht e pastroi zemrën e tij nga çdo llogaritje e pasionuar. Ndërsa virtytet e shenjtorit u bënë të njohura, turma njerëzish të të gjitha klasave shoqërore dhe moshave filluan të dynden tek ai. Të gjithë kërkuan nga ai këshilla shpirtërore, ngushëllim në pikëllimet e tyre dhe dritë mbi problemet e tyre të jetës. Oshënar Varadatos i priti me përulësi të thellë dhe i udhëhoqi me urtësi e dashuri në rrugën e Krishtit. Me fjalët e tij ai frymëzoi respekt për Zotin krijues dhe bindje ndaj urdhrave hyjnore të Ungjillit. Njerëzve që u sprovuan nga rrethanat e vështira, ai u dha durim, shpresë dhe kurajo për të vazhduar luftën e tyre. Madje, ai mori nga Zoti dhunti të shumta dhe të rralla shpirtërore, të cilave u shërbeu gjithmonë me zemër të përulur. Kështu, kur asketi i bekuar e solli mishin e tij në rraskapitje të plotë përmes punës së tij të pandërprerë, koha e pushimit të tij kishte ardhur. Ai kishte luftuar me gjithë shpirt për të marrë shpërblimin e përjetshëm që Zoti u premton sportistëve të tij besnikë. Kështu ai u largua në paqe nga kjo jetë e përkohshme dhe eci drejt krahëve të Dhëndrit të Krishtit. Ai mori nga Zoti prehjen e përjetshme dhe lavdinë e shenjtorëve në mbretërinë e qiejve.