Ο Άγιος Σαδώκ και η ουράνια σκάλα του μαρτυρίου

Μια νύχτα ο επίσκοπος Σαδώκ είδε στον ύπνο του μια σκάλα που έφτανε ως τους ουρανούς, και στην κορυφή της στεκόταν δοξασμένος ο προκάτοχός του Συμεών. Εκείνος του φώναξε καθαρά πως χθες ανέβηκε ο ίδιος, και σήμερα έφτασε η σειρά του νέου επισκόπου να ανέβει μαζί του. Ο Άγιος ξύπνησε ταραγμένος και κάλεσε αμέσως κοντά του τους πρεσβυτέρους και τους διακόνους της Εκκλησίας.

Όλοι τους ζούσαν κρυμμένοι εκείνες τις ημέρες, καθώς ο Πέρσης βασιλιάς Σαπώρ είχε εξαπολύσει σκληρό διωγμό κατά των χριστιανών. Ο επίσκοπος τους διηγήθηκε με ηρεμία το όραμα και ερμήνευσε ο ίδιος το νόημά του. Τα λόγια του αγίου Συμεών, εξήγησε, φανέρωναν πως ο προκάτοχός του μαρτύρησε τον περασμένο χρόνο, ενώ τώρα έρχεται η δική του ώρα του μαρτυρίου.

Δεν φοβήθηκε καθόλου την προφητική αυτή αποκάλυψη, μάλιστα χάρηκε βαθιά μέσα στην ψυχή του. Ένιωθε πως ο Χριστός τον αξίωνε να ακολουθήσει τα ίδια βήματα του αγαπημένου του προκατόχου. Από εκείνη τη στιγμή ετοίμαζε σιωπηλά τον εαυτό του και το ποίμνιό του για όσα έμελλε σύντομα να συμβούν.

Έπειτα στράφηκε στους κληρικούς του και άρχισε να μιλάει με λόγια γεμάτα πίστη και πατρική στοργή. Τους παρακάλεσε να αγαπήσουν τον Θεό με όλη τους την ψυχή και τη δύναμη, χωρίς κανέναν συμβιβασμό. Τους ζήτησε να ντυθούν τη θωρακισμένη πίστη και να μη δειλιάσουν μπροστά σε κανέναν πειρασμό.

Αν τους ζητηθεί να πεθάνουν, ας πεθάνουν ως τέλειοι μαθητές του Κυρίου, χωρίς δισταγμό. Αν πάλι τους χαριστεί η ζωή, ας τη ζήσουν με την καθαρότητα και την ευθύτητα των δικαίων ανθρώπων. Τους θύμισε πως ο θάνατος για τον Χριστό δεν είναι τέλος, αλλά πέρασμα προς την αιώνια ζωή.

Όσο διαρκεί ακόμη η ημέρα της ζωής, είπε, οφείλουν να εργάζονται με ζήλο για τη σωτηρία της ψυχής τους. Όποιος αγαπάει αληθινά τον Θεό τρέχει με χαρά να μαρτυρήσει για το άγιο όνομά Του. Όποιος όμως ζει σαρκικά, τρέμει την ώρα του θανάτου και κρύβεται από κάθε δοκιμασία.

Οι φιλόθεοι ανεβαίνουν στον ουρανό, ενώ οι φιλόκοσμοι παραμένουν δεμένοι στα στενάχωρα του κόσμου τούτου. Τα λόγια αυτά στέριωσαν τις καρδιές των μαθητών του. Λίγο μετά ο βασιλιάς Σαπώρ έφτασε ο ίδιος στις περσικές πόλεις Σαλίκ και Κτησιφών για να επιτηρήσει τον διωγμό.

Συκοφάντες παρουσιάστηκαν αμέσως μπροστά του και κατηγόρησαν με βαρύτατα λόγια τον επίσκοπο Σαδώκ. Το όνομά του σήμαινε φίλος του βασιλιά, και πραγματικά υπήρξε γνήσιος φίλος του ουράνιου Βασιλιά Χριστού. Διακρινόταν για τη μεγάλη του εγκράτεια, την αληθινή δικαιοσύνη και τη βαθιά του πίστη στην Εκκλησία.

Σε όλα μιμούνταν πιστά τον προκάτοχό του Συμεών, του οποίου είχε διαδεχθεί τον επισκοπικό θρόνο. Ο Σαπώρ έστειλε στρατιώτες να τον συλλάβουν μαζί με όλους τους κληρικούς και τους πιστούς. Πιάστηκαν συνολικά εκατόν εικοσιοκτώ χριστιανοί, ανάμεσά τους πολλοί μοναχοί και εννέα παρθένες αφιερωμένες στον Χριστό.

Τους έδεσαν με βαριές σιδερένιες αλυσίδες και τους έριξαν σε μια σκοτεινή φυλακή, γεμάτη δυσοσμία και τρόμο. Εκεί έμειναν πέντε ολόκληρους μήνες υποφέροντας αβάσταχτα μαρτύρια. Οι δήμιοι τους έδεναν με λεπτά λουριά σε όλο τους το σώμα και τους τέντωναν με ξύλα μέχρι να σπάσουν τα κόκαλα.

Το δέρμα τους σκιζόταν, όμως η πίστη τους έμενε ακέραιη και αδιαπραγμάτευτη μέσα στους πόνους. Οι βασανιστές τους πίεζαν επίμονα να προσκυνήσουν τον ήλιο και τη φωτιά, αρκούσε μόνο μια υποχώρηση για να σωθούν. Ο επίσκοπος Σαδώκ απάντησε με θάρρος για λογαριασμό όλων των αδελφών του.

Τους εξήγησε πως οι χριστιανοί προσκυνούν μόνο τον έναν αληθινό Θεό, τον δημιουργό του ουρανού και της γης. Ο ήλιος και η φωτιά είναι κτίσματα φτιαγμένα από τον Θεό για να υπηρετούν τους ανθρώπους. Δεν φοβούνταν καθόλου τον θάνατο, αφού τους ανοίγει την πόρτα της αιώνιας Βασιλείας του Χριστού.

Όταν ήρθε δεύτερη φορά η βασιλική προσταγή με απειλές για φοβερό τέλος, οι Άγιοι απάντησαν σαν να μιλούσαν με ένα στόμα. Είπαν πως δεν χάνονται όσοι πεθαίνουν για τον Χριστό, αλλά κερδίζουν την αληθινή και ατελείωτη ζωή. Ο βασιλιάς οργίστηκε από τη σταθερότητά τους και διέταξε να αποκεφαλιστούν όλοι μαζί έξω από την πόλη.

Οι μάρτυρες δέχτηκαν την απόφαση με αγαλλίαση και βάδιζαν προς τον τόπο της θυσίας ψάλλοντας στον Κύριο. Παρακαλούσαν τον Θεό να τους κρίνει δίκαια και να τους λυτρώσει από τους ανθρώπους του δόλου και του αίματος. Φτάνοντας στον τόπο της εκτέλεσης, ύψωσαν όλοι μαζί την τελευταία τους προσευχή με μία φωνή.

Ευχαρίστησαν τον Θεό που τους αξίωσε να φορέσουν τον πολυτιμότερο στέφανο, αυτόν του μαρτυρίου. Παρακάλεσαν τον Κύριο να τους πλύνει με το ίδιο τους το αίμα από κάθε αμαρτία της ζωής τους. Ζήτησαν να μη τους εγκαταλείψει στις θλίψεις του κόσμου, αλλά να τους στερεώσει αιώνια κοντά Του.

Καθώς οι Άγιοι δοξολογούσαν ακόμη τον Κύριο, οι δήμιοι άρχισαν να τους αποκεφαλίζουν έναν προς έναν. Οι μάρτυρες συνέχιζαν να υμνούν το άγιο όνομα του Χριστού μέχρι την τελευταία πνοή τους. Ο ύμνος δεν σταμάτησε προτού πέσει στη γη και το κεφάλι του τελευταίου αδελφού τους.

Τον σεβάσμιο επίσκοπο Σαδώκ τον χώρισαν από την υπόλοιπη συνοδεία του με ιδιαίτερη μέριμνα των στρατιωτών. Τον μετέφεραν αλυσοδεμένο σε άλλη πόλη, στην ονομαζόμενη Βηθλαπάτ της περσικής επικράτειας. Εκεί απέκοψαν με το ξίφος την τίμια και αγία κεφαλή του ιεράρχη.

Έτσι ολοκλήρωσαν εν ειρήνη τον δρόμο τους όλοι αυτοί οι ένδοξοι μάρτυρες του Χριστού. Άφησαν στην Εκκλησία παράδειγμα πίστης, αδελφικής αγάπης και ακλόνητης ομολογίας μέχρι το αίμα.