Όσιος Βησσαρίων ο Θαυματουργός

Με ένα μόνο Ευαγγέλιο στα χέρια του και χωρίς ποτέ να αποκτήσει στέγη ή δεύτερο ένδυμα, ο όσιος Βησσαρίων διέσχισε την έρημο σαν πουλί που το παρασύρει ο άνεμος της θείας Πρόνοιας. Κάποτε πούλησε ακόμη και το ίδιο του το Ευαγγέλιο, για να δώσει ελεημοσύνη σε έναν φτωχό που συνάντησε στον δρόμο. Καταγόταν από την Αίγυπτο και η πορεία του στη μοναχική ζωή ξεκίνησε κοντά στον μέγα Αντώνιο, τον θεμελιωτή του ερημητικού βίου.

Αργότερα έγινε μαθητής του αγίου Μακαρίου, που ίδρυσε τη Σκήτη και τιμάται στις δεκαεννέα Ιανουαρίου. Από εκείνη τη στιγμή αποφάσισε να ζήσει βίο περιπλανώμενο, χωρίς τόπο σταθερό και χωρίς καμία γήινη μέριμνα. Όλη η περιουσία του ήταν ένα Ευαγγέλιο, που το κρατούσε διαρκώς στα χέρια του σαν πολύτιμο θησαυρό.

Κοιμόταν κάτω από τον ανοιχτό ουρανό και υπέμενε με χαρά κάθε δυσκολία του καιρού. Δεν σκεφτόταν ούτε καταφύγιο ούτε ρούχα ούτε τροφή για την επόμενη ημέρα. Στηριγμένος στη δύναμη της πίστης, στεκόταν αμετακίνητος μπροστά σε κάθε πειρασμό της σάρκας.

Τα πάθη του κόσμου δεν τον τάραζαν, γιατί η καρδιά του ήταν στραμμένη ολόκληρη προς τον Θεό και τη βασιλεία του. Κάποτε έφτασε σε ένα κοινοβιακό μοναστήρι και κάθισε δίπλα στην πόρτα κλαίγοντας με βαθιά συντριβή. Ένας αδελφός βγήκε να τον φιλοξενήσει και τον ρώτησε με ενδιαφέρον για την αιτία της θλίψης του.

Εκείνος αποκρίθηκε ότι δεν μπορούσε να ζήσει κάτω από στέγη, αν δεν κέρδιζε πρώτα την αληθινή πατρική του κληρονομιά. Με τα λόγια αυτά εννοούσε τη θεϊκή κληρονομιά που χάθηκε από την εποχή του Αδάμ. Πρόσθεσε ότι ο θάνατος τον απειλούσε καθημερινά και ότι οι μεγάλες δοκιμασίες τον ανάγκαζαν να βαδίζει συνεχώς.

Η περιπλάνηση ήταν για εκείνον ο μόνος τρόπος να ολοκληρώσει τον δρόμο της σωτηρίας του. Σαράντα ολόκληρα χρόνια έζησε άυπνος και αφιέρωσε τις ημέρες και τις νύχτες του στην προσευχή. Σε ένα ταξίδι του μέσα σε χωριό, μια κρύα χειμωνιάτικη ημέρα, συνάντησε στον δρόμο το σώμα ενός νεκρού.

Χωρίς δισταγμό, έβγαλε το πανωφόρι του και σκέπασε με αυτό τον αγνοούμενο νεκρό. Λίγο πιο πέρα, έδωσε και τον χιτώνα του σε έναν φτωχό που έτρεμε από το κρύο. Ένας αξιωματικός που πέρασε εκείνη τη στιγμή θέλησε να μάθει ποιος τού είχε πάρει τα ρούχα.

Ο όσιος έδειξε ήρεμα το Ευαγγέλιο που κρατούσε και απάντησε ότι αυτό ήταν ο αληθινός υπεύθυνος. Σε άλλη περίσταση συνάντησε έναν φτωχό και, καθώς δεν είχε τίποτε άλλο να του προσφέρει, έτρεξε στην αγορά και πούλησε το ίδιο του το Ευαγγέλιο. Όταν ένας μαθητής του τον ρώτησε με απορία πού βρισκόταν το ιερό βιβλίο, εκείνος αποκρίθηκε με συγκινητική απλότητα.

Είπε ότι το πούλησε για να υπακούσει στη φωνή που τα αυτιά του δεν σταματούσαν ποτέ να ακούν, το λόγο του Κυρίου να πουλήσει τα υπάρχοντά του και να τα δώσει στους φτωχούς. Μέσα από αυτή την ευαγγελική ζωή έγινε σκεύος εκλεκτό της θείας χάριτος και ο Θεός επιτέλεσε δι’ αυτού πολλά και μεγάλα θαύματα. Κάποτε γλύκανε το αλμυρό νερό της θάλασσας με το σημείο του σταυρού, για να σβήσει τη δίψα του μαθητή του.

Όταν εκείνος ζήτησε να πάρουν λίγο μαζί τους, ο όσιος του απάντησε με βεβαιότητα ότι ο Θεός είναι παρών παντού και σε κάθε τόπο. Άλλη φορά παρέμεινε στην προσευχή δύο ολόκληρες εβδομάδες με τα χέρια υψωμένα προς τον ουρανό. Με αυτόν τον τρόπο κατέβασε άφθονη βροχή, για να ξεδιψάσει έναν αδελφό που υπέφερε από τη μεγάλη ζέστη της ερήμου.

Σε άλλη περίπτωση σταμάτησε την πορεία του ηλίου, ώσπου να φτάσει στο κελί ενός γέροντα που επιθυμούσε να συναντήσει. Ακόμη και πάνω στα νερά περπάτησε με τη δύναμη της πίστης, χωρίς να βυθιστεί στα κύματα. Με τα θαυμαστά αυτά σημεία ο Θεός φανέρωσε, όπως είχε κάνει με τον Μωυσή, τον Ιησού του Ναυή και τον προφήτη Ηλία, ότι χαρίζει στους δούλους του εξουσία πάνω στα στοιχεία της φύσης.

Με τη χάρη του Χριστού ο όσιος σήκωσε όρθιο έναν παράλυτο και έδιωξε δαίμονες από πολλούς ταλαιπωρημένους ανθρώπους. Έδειξε αληθινά τον εαυτό του σαν έναν επίγειο θεό κατά χάριν, μέσα στη ζωή της ερήμου. Η ταπείνωσή του όμως παρέμεινε πάντοτε βαθιά και η καρδιά του δεν δέχτηκε ποτέ κανέναν επαίνου λογισμό.

Έβλεπε τα πάντα ως δώρο του φιλάνθρωπου Θεού και ευχαριστούσε αδιάλειπτα τον δωρεοδότη Κύριο. Όταν έφτασε στο τέλος του επίγειου δρόμου του, ο όσιος ήταν έτοιμος να μεταβεί στις ουράνιες κατοικίες που τόσο είχε ποθήσει. Στις τελευταίες του στιγμές άφησε στους αδελφούς που τον περιστοίχιζαν ένα πολύτιμο πνευματικό δίδαγμα.

Τους είπε ότι ο μοναχός οφείλει να είναι σαν τα χερουβίμ, ολόκληρος μάτια προς τον Θεό και την αιωνιότητα. Όταν ένας αδελφός τον ρώτησε τι πρέπει να κάνει ο μοναχός που ζει μέσα σε κοινόβια αδελφότητα, η απάντησή του ήταν σαφής και βαθιά. Του είπε να φυλάει τη σιωπή και να μην συγκρίνει ποτέ τον εαυτό του με τους άλλους αδελφούς της κοινότητας.

Αυτός ακριβώς είναι ο τρόπος με τον οποίο, μέσα στον κόσμο των ανθρώπων, κερδίζει κανείς τη χάρη των μεγάλων ερημιτών. Σαράντα ολόκληρες ημέρες και νύχτες είχε σταθεί κάποτε ακλόνητος επάνω σε αγκαθωτούς θάμνους, σαν στύλος ζωντανός. Νικούσε με αυτόν τον τρόπο τον ύπνο, κρατώντας τα χέρια και το βλέμμα στραμμένα προς τον ουρανό.

Η ψυχή του παρέμενε ενωμένη με τον Θεό και έγινε δοχείο ευλογίας και θεϊκής χάριτος. Έτσι, αφού έφτασε σε βαθύ γήρας, κοιμήθηκε με ειρήνη και αναπαύθηκε στις αιώνιες σκηνές των δικαίων.