Η Εμφάνιση του Χριστού στον Άγιο Μαρτίνο της Τουρ

Σε ηλικία μόλις είκοσι δύο ετών, και ενώ ακόμη δεν είχε βαπτιστεί, ο Μαρτίνος μοίρασε όλα τα υπάρχοντά του στους φτωχούς. Έμεινε με ένα μόνο ρούχο και ένα μαχαίρι, σε μια εποχή που οι περισσότεροι νέοι κυνηγούσαν δόξα και πλούτο. Από την παιδική του ηλικία ο Άγιος Μαρτίνος ξεχώριζε για την σπλαχνική του καρδιά και την μεγάλη του ευσπλαχνία προς τους πάσχοντες.

Οι γονείς του και οι σύντροφοί του παρατηρούσαν σε αυτόν μια ασυνήθιστη τρυφερότητα, που δεν ταίριαζε με τα συνηθισμένα παιδικά παιχνίδια της ηλικίας του. Όταν έφτασε στην εφηβεία, η αγάπη του προς τους φτωχούς γινόταν όλο και πιο εμφανής μέσα στις καθημερινές του πράξεις. Έδινε τροφή, ρούχα και χρήματα σε όποιον τα είχε ανάγκη, χωρίς να υπολογίζει αν ο ίδιος θα στερούνταν αργότερα.

Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά στις δεκατρείς Φεβρουαρίου την μεγάλη εμφάνιση του Χριστού στον Άγιο Μαρτίνο της Τουρ. Ο ίδιος ο Άγιος εορτάζεται επίσης στις δώδεκα Οκτωβρίου και στις ένδεκα Νοεμβρίου, καθώς η μνήμη του είναι ιδιαίτερα αγαπητή σε πολλούς λαούς. Έτσι από νωρίς η ζωή του στηρίχθηκε στην απόλυτη εμπιστοσύνη προς τον Θεό και στην αδιάκοπη φροντίδα για τον πλησίον.

Όπως πολλοί νέοι της εποχής του, ο Άγιος Μαρτίνος υποχρεώθηκε να υπηρετήσει αρκετά χρόνια στον στρατό της αυτοκρατορίας. Μια μέρα ο καιρός ήταν σκληρός και το κρύο ασυνήθιστα τσουχτερό, σχεδόν αβάσταχτο για τους περαστικούς. Στις πύλες της πόλης Αμιένης συνάντησε έναν άνθρωπο σχεδόν γυμνό, που ζητούσε ελεημοσύνη από τους διαβάτες.

Ο Μαρτίνος έβλεπε με πόνο πως όλοι περνούσαν δίπλα του χωρίς να του δώσουν την παραμικρή σημασία. Επειδή είχε ήδη μοιράσει όλα τα υπάρχοντά του, του είχαν απομείνει μόνο η στρατιωτική στολή και ο μανδύας του. Κανείς άλλος δεν φάνηκε πρόθυμος να βοηθήσει τον δύστυχο ζητιάνο, και έτσι ο Άγιος ένιωσε βαθιά μέσα του ότι το χρέος αυτό έπεφτε σε εκείνον.

Θυμήθηκε αμέσως τα λόγια του Σωτήρα προς τους μαθητές, που μιλούσαν για τον χιτώνα και τον μανδύα του ελεήμονα ανθρώπου. Με αποφασιστική κίνηση τράβηξε το σπαθί του και έκοψε τον μανδύα του στα δύο ίσα κομμάτια. Το ένα μισό το έδωσε αμέσως στον παγωμένο φτωχό για να σκεπαστεί, ενώ με το άλλο τυλίχθηκε ο ίδιος για να αντέξει την παγωνιά της ημέρας εκείνης.

Όσοι παραστάθηκαν στο γεγονός άρχισαν να γελούν, βλέποντας τον νεαρό στρατιώτη με τον σχισμένο και παράξενο μανδύα του. Άλλοι όμως, που είχαν περισσότερο μυαλό και ευαισθησία, μετάνιωσαν πικρά για την δική τους αδιαφορία. Καταλάβαιναν πως μπορούσαν να ντύσουν τον φτωχό χωρίς να ξεγυμνωθούν οι ίδιοι, όπως είχε κάνει ο Άγιος Μαρτίνος.

Την ίδια νύχτα, ενώ ο νεαρός στρατιώτης κοιμόταν, είδε ένα όραμα που σημάδεψε για πάντα την ζωή του. Είδε τον Χριστό να φορά το μισό κομμάτι του μανδύα του, εκείνο ακριβώς που είχε χαρίσει στον ζητιάνο της Αμιένης. Ο Κύριος του ζήτησε να τον κοιτάξει προσεκτικά και να αναγνωρίσει πως επρόκειτο για το ίδιο ένδυμα.

Έπειτα στράφηκε στους Αγγέλους που τον περιστοίχιζαν και είπε με χαρά αξιοθαύμαστη. Τους είπε πως ο Μαρτίνος ήταν ακόμη απλός κατηχούμενος, αλλά ωστόσο τον είχε ντύσει με αυτό το ένδυμα. Η Παναγία αποκάλυψε στους ουρανούς την ταπεινή πράξη του νεαρού στρατιώτη, και ο Χριστός την δέχθηκε ως προσωπική του ένδυση.

Έτσι το όραμα έγινε για τον Μαρτίνο σφραγίδα ζωής και επιβεβαίωση της οδού που είχε ήδη διαλέξει. Ο Άγιος Μαρτίνος δεν υπερηφανεύθηκε για την ουράνια αυτή εμφάνιση, ούτε άφησε την καρδιά του να φουσκώσει από μάταιη δόξα. Αντίθετα, είδε το όραμα ως σημάδι της αγαθότητας του Θεού και ως απάντηση στις βαθύτερες απορίες της ψυχής του.

Επιβεβαιώθηκαν μέσα του τα λόγια του Σωτήρα, που έλεγαν πως όσα έκανε κανείς στους ελάχιστους αδελφούς Του, τα έκανε στον ίδιο τον Χριστό. Από εκείνη την στιγμή προχώρησε με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο στον δρόμο της πίστης και της ελεημοσύνης. Βαπτίστηκε σύντομα και αφιερώθηκε ολόψυχα στην υπηρεσία της Εκκλησίας και των φτωχών αδελφών του.

Επειδή έκανε ελεημοσύνες σε όλη του την ζωή, ο Κύριος τον αντάμειψε με το σπάνιο χάρισμα της θαυματουργίας. Πολλοί άρρωστοι θεραπεύθηκαν με τις προσευχές του, και πολλοί πονεμένοι βρήκαν παρηγοριά κοντά στην αγία μορφή του. Ας ακολουθήσουμε λοιπόν το παράδειγμα του μεγάλου αυτού Αγίου της Δύσης, που τίμησαν εξίσου Ανατολή και Δύση.

Έτσι ίσως αξιωθούμε και εμείς μιας μικρής γωνιάς στον Παράδεισο, εκεί όπου αναπαύονται όσοι έδειξαν αγάπη στους ελαχίστους αδελφούς του Χριστού.