Shfaqja e Krishtit në Shën Martinin e Tureve

Në moshën vetëm njëzet e dy vjeç, dhe ndërsa ende nuk ishte pagëzuar, Martini ua dha të varfërve gjithë pasurinë e tij. Atij i mbeti vetëm një rrobë dhe një thikë, në një kohë kur shumica e të rinjve kërkonin lavdinë dhe pasurinë. Që në fëmijëri, Shën Martinos shquhej për zemrën e tij të butë dhe mëshirën e madhe ndaj të vuajturve. Prindërit dhe shokët e tij vunë re tek ai një butësi të pazakontë, e cila nuk përputhej me lodrat e zakonshme të fëmijëve të moshës së tij. Kur arriti në adoleshencë, dashuria e tij për të varfrit bëhej gjithnjë e më e dukshme në veprimet e tij të përditshme. U jepte ushqime, veshmbathje dhe para kujtdo që kishte nevojë për to, pa menduar nëse ai vetë do të privohej më vonë. Kisha Orthodhokse Ruse feston më 13 shkurt shfaqjen e madhe të Krishtit në Shën Martinin e Tureve. Edhe vetë Shënimi festohet në dymbëdhjetë tetor dhe njëmbëdhjetë nëntor, pasi kujtimi i tij është veçanërisht i dashur për shumë popuj. Kështu, qysh herët, jeta e tij bazohej në besimin absolut te Zoti dhe në kujdesin e pandërprerë për të afërmin. Si shumë të rinj të kohës së tij, Shën Martinos ishte i detyruar të shërbente disa vite në ushtrinë e perandorisë. Një ditë moti ishte i ashpër dhe i ftohti jashtëzakonisht i hidhur, pothuajse i padurueshëm për kalimtarët. Në portat e qytetit të Amiens takoi një burrë pothuajse të zhveshur, i cili po kërkonte lëmoshë nga kalimtarët. Martinos pa me dhimbje sesi të gjithë kaluan pranë tij pa i kushtuar as më të voglin vëmendje. Meqenëse tashmë kishte shpërndarë të gjitha pasuritë e tij, i mbeti vetëm uniforma dhe manteli ushtarak. Askush tjetër nuk dukej i gatshëm ta ndihmonte lypësin fatkeq dhe kështu Shën-i e ndjeu thellë se ky borxh i ra mbi të. Atij iu kujtuan menjëherë fjalët e Shpëtimtarit drejtuar dishepujve, i cili foli për tunikën dhe mantelin e njeriut të mëshirshëm. Me një lëvizje vendimtare nxori shpatën dhe e preu mantelin në dy pjesë të barabarta. Një gjysmë ia dha menjëherë të varfërit të ngrirë për t'u mbuluar, ndërsa me gjysmën e mbështillej për t'i bërë ballë acarit të asaj dite. Të pranishmit në ngjarje filluan të qeshin, duke parë ushtarin e ri me mantelin e grisur dhe të çuditshëm. Por të tjerët, të cilët kishin më shumë sens dhe ndjeshmëri, u penduan me hidhërim për indiferencën e tyre. Ata e kuptuan se mund të vishnin të varfërit pa u zhveshur, siç kishte bërë Shën Martinos. Po atë natë, ndërsa ushtari i ri flinte, ai pa një vegim që shënoi jetën e tij përgjithmonë. Ai e pa Krishtin të veshur me gjysmën e mantelit të tij, pikërisht atë që ia kishte dhënë lypësit të Amiensit. Zoti i kërkoi që ta shikonte me kujdes dhe të kuptonte se ishte e njëjta veshje. Pastaj iu drejtua engjëjve që e rrethonin dhe tha me gëzim të admirueshëm. Ai u tha atyre se Martinus ishte ende një katekist i thjeshtë, por megjithatë ai e kishte veshur me këtë rrobë. Hyjlindëse zbuloi para qiejve veprën e përulur të ushtarit të ri dhe Krishti e pranoi atë si veshjen e tij personale. Kështu vizioni u bë për Martinos një vulë jete dhe një konfirmim i rrugës që ai kishte zgjedhur tashmë. Shën Martini nuk u mburr me këtë pamje qiellore dhe nuk e la zemrën të fryhej nga lavdia e kotë. Në vend të kësaj, ai e pa vizionin si një shenjë të mirësisë së Zotit dhe si një përgjigje për pyetjet më të thella të shpirtit të tij. Fjalët e Shpëtimtarit u vërtetuan në të, i cili thoshte se çdo gjë që dikush i bën vëllezërve të Tij më të vegjël, ia bën Vetë Krishtit. Që nga ai moment ai vazhdoi me zell edhe më të madh në rrugën e besimit dhe bamirësisë. Ai u pagëzua shpejt dhe iu përkushtua me gjithë zemër shërbimit të Kishës dhe vëllezërve të tij të varfër. Për shkak se bëri lëmoshë gjatë gjithë jetës së tij, Zoti e shpërbleu me dhuratën e rrallë të mrekullibërjes. Shumë të sëmurë u shëruan nga lutjet e tij dhe shumë të sëmurë gjetën ngushëllim pranë formës së tij të shenjtë. Pra, le të ndjekim shembullin e këtij shenjtori të madh të Perëndimit, i cili u nderua njëlloj nga Lindja dhe Perëndimi. Ndaj ndoshta edhe ne meritojmë një cep të vogël në Qiell, ku prehen ata që treguan dashuri për vëllezërit më të vegjël të Krishtit.