Άγιος Ιορδάνης ο Νεομάρτυρας από την Τραπεζούντα

Ένα αθώο αστείο σε μια παρέα παικτών έγινε αφορμή να χυθεί το αίμα ενός χαλκουργού στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ιορδάνης, σαράντα χρονών άνδρας από την Τραπεζούντα, προτίμησε τον αποκεφαλισμό από την άρνηση του Χριστού. Είχε εγκατασταθεί στον Γαλατά μετά τον γάμο του και εκεί ασκούσε με επιμέλεια την τέχνη του χαλκουργού, ζώντας ήσυχη οικογενειακή ζωή.

Μια μέρα βρέθηκε να διασκεδάζει μαζί με κάποιους Οθωμανούς συμπατριώτες του, παίζοντας ένα συνηθισμένο παιχνίδι της εποχής. Κάποια στιγμή ένας συμπαίκτης του τον πείραξε στα ελληνικά με ένα κοροϊδευτικό λόγο εις βάρος του αγίου Νικολάου. Ο Ιορδάνης απάντησε με παρόμοιο αστείο, αυτή τη φορά όμως στρεφόμενο εναντίον του Μωάμεθ.

Η στιγμή πέρασε φαινομενικά χωρίς συνέπειες και η παρέα συνέχισε το παιχνίδι της σαν να μην είχε συμβεί τίποτα σοβαρό. Την επόμενη όμως μέρα ένας από εκείνη την παρέα τον κατήγγειλε ως υβριστή της θρησκείας του Μωάμεθ. Έτσι ένα στιγμιαίο πείραγμα μετατράπηκε ξαφνικά σε θανάσιμη κατηγορία, που θα τον οδηγούσε μπροστά στους ισχυρούς της Πόλης.

Η ζωή του χαλκουργού άλλαξε μέσα σε λίγες ώρες ολοκληρωτικά και ανεπιστρεπτί. Αμέσως οι αρχές τον οδήγησαν μπροστά στον Βεζίρη, που είχε στα χέρια του την εξουσία να αποφασίσει για τη ζωή του. Ο ανώτατος αξιωματούχος τον πίεσε με κάθε τρόπο να ασπαστεί τον μουσουλμανισμό, ώστε να γλιτώσει την ποινή του θανάτου.

Ο Ιορδάνης όμως έμεινε σταθερός στην αγάπη του προς τον γλυκύτατο Ιησού και δεν δέχτηκε καμία υπόσχεση ή απειλή. Στη συνέχεια ο έπαρχος τον μετέφερε στο Κουτζούκ Καραμάνι, τον γνωστό τόπο όπου εκτελούνταν οι καταδικασμένοι. Ο μάρτυρας βάδιζε με γαλήνη και εσωτερική χαρά, σαν να πορευόταν προς μεγάλη γιορτή και όχι προς το ικρίωμα.

Καθώς ο δήμιος ετοιμαζόταν να τον αποκεφαλίσει, έφθασε ξαφνικά απεσταλμένος του Βεζίρη με μια τελευταία πρόταση συμβιβασμού. Του ψιθύρισε κρυφά πως ο Βεζίρης τον συμβούλευε να λυπηθεί τη ζωή του και να ομολογήσει φανερά πως γίνεται μουσουλμάνος. Έπειτα μπορούσε να φύγει όπου ήθελε και να ζει κρυφά τη χριστιανική του πίστη, χωρίς κανέναν κίνδυνο.

Ο Ιορδάνης απάντησε με ευγένεια πως ευχαριστούσε τον Βεζίρη, αλλά τέτοιο πράγμα δεν επρόκειτο ποτέ να το κάνει. Έτσι το ξίφος έπεσε στον λαιμό του ένδοξου εκείνου μάρτυρα του Χριστού. Το μαρτύριο τελέστηκε στην Κωνσταντινούπολη στις δύο Φεβρουαρίου του χίλια εξακόσια πενήντα, σύμφωνα δε με άλλη παράδοση το επόμενο έτος.

Πριν από την εκτέλεση ο άγιος είχε ζητήσει άδεια να επιστρέψει στο εργαστήριό του, για να τακτοποιήσει όλες τις εκκρεμότητες της επίγειας ζωής του. Πλήρωσε με ακρίβεια όλα τα χρέη του, χωρίς να αφήσει καμιά υποχρέωση πίσω του προς κανέναν συνάνθρωπό του. Έπειτα μοίρασε ολόκληρη την περιουσία του σε εκκλησίες, σε μοναστήρια και σε ορφανά παιδιά της Πόλης.

Με ελαφριά καρδιά έσπευσε στον τόπο της εκτέλεσης, ζητώντας συγχώρεση από κάθε χριστιανό που συναντούσε στον δρόμο. Τη νύχτα μετά τον αποκεφαλισμό οι συγγενείς και οι φίλοι του πήγαν κρυφά στον έπαρχο της πόλης. Αφού του έδωσαν αρκετά χρήματα, πήραν στα χέρια τους το ιερό και μαρτυρικό λείψανο του αγίου.

Το έθαψαν με ευλάβεια και δάκρυα στην τοποθεσία Μπέγιογλου, όπου σύχναζαν οι χριστιανοί της περιοχής. Το μαρτύριό του κατέγραψαν αργότερα ο Ιωάννης Καρυοφύλλης, μέγας λογοθέτης της Μεγάλης Εκκλησίας, και ο σοφός Μελέτιος Συρίγος. Έτσι το όνομα του Ιορδάνη πέρασε στη μνήμη της Εκκλησίας ως φωτεινό παράδειγμα ομολογίας.