Οι Μάρτυρες της Έμεσας και τα θηρία που δεν τους άγγιξαν

Τρεις ομολογητές της Έμεσας στάθηκαν μπροστά στα πεινασμένα λιοντάρια του αμφιθεάτρου και προσευχήθηκαν να δεχθεί ο Κύριος τις ψυχές τους. Τα άγρια θηρία πλησίασαν τα σώματά τους, μα δεν τα άγγιξαν, σαν να ντρέπονταν μπροστά στην αγιότητα των μαρτύρων. Η ιστορία τους ξεκινά στα χρόνια του Ρωμαίου αυτοκράτορα Νουμεριανού, όταν ο διωγμός κατά των χριστιανών είχε φουντώσει σε όλη την αυτοκρατορία.

Στην πόλη των Εμεσηνών της Κοίλης Συρίας ζούσε ο επίσκοπος Σιλουανός, μαζί με τον διάκονο Λουκά και τον αναγνώστη Μώκιο. Κάποιος έκανε καταγγελία στον τοπικό άρχοντα για τον επίσκοπο και τους συνεργάτες του στην εκκλησιαστική διακονία. Οι στρατιώτες τους έπιασαν, τους έδεσαν με σχοινιά και τους οδήγησαν δεμένους μπροστά στο δικαστήριο της πόλης.

Ο δικαστής τους ρώτησε αν πιστεύουν στον Χριστό και αν είναι έτοιμοι να θυσιάσουν στα είδωλα. Οι τρεις άγιοι ομολόγησαν με δυνατή φωνή ότι ο Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός. Ταυτόχρονα ήλεγξαν τα είδωλα και τα ονόμασαν ψεύτικα και ανίσχυρα μπροστά στη δύναμη του Κυρίου.

Η θαρραλέα στάση τους εξόργισε τον άρχοντα, που περίμενε φόβο και υποταγή από τους κρατουμένους. Ο δικαστής δοκίμασε πρώτα κολακείες και υποσχέσεις, για να κάμψει το φρόνημα των τριών ομολογητών της Έμεσας. Όταν είδε ότι τα λόγια του δεν τους άγγιζαν καθόλου, διέταξε σκληρό μαστίγωμα μπροστά στα μάτια του πλήθους.

Μετά τα φοβερά κτυπήματα, τους έριξαν εξαντλημένους σε σκοτεινή φυλακή, για να σπάσει η αντοχή τους. Οι άγιοι έμειναν εκεί πολλές ημέρες, υπομένοντας τους πόνους και τις πληγές με προσευχή και ψαλμωδία. Όταν ο άρχοντας τους ζήτησε ξανά, νόμιζε ότι η ταλαιπωρία θα είχε αλλάξει τη γνώμη τους.

Ο επίσκοπος, ο διάκονος και ο αναγνώστης παρουσιάστηκαν ακλόνητοι, με την ίδια ομολογία στα χείλη τους. Τότε ο δικαστής διέταξε να τους βασανίσουν με πείνα και δίψα μέσα στο κελί τους. Τους στέρησαν για μέρες ψωμί και νερό, ελπίζοντας ότι η σωματική εξάντληση θα τους λύγιζε επιτέλους.

Τα μαρτύρια όμως επαναλήφθηκαν χωρίς κανένα αποτέλεσμα, γιατί η πίστη τους αντλούσε δύναμη από τη χάρη του Θεού. Ο άρχοντας, νικημένος από την επιμονή τους, αποφάσισε τελικά να τους παραδώσει σε φρικτό θάνατο. Έδωσε εντολή να τους ρίξουν στο αμφιθέατρο, για να τους κατασπαράξουν τα άγρια θηρία της αρένας.

Την ημέρα της θηριομαχίας, οι τρεις άγιοι οδηγήθηκαν δεμένοι στο αμφιθέατρο της Έμεσας, μπροστά σε μεγάλο πλήθος θεατών. Άνοιξαν τα κλουβιά και άφησαν ελεύθερα διάφορα πεινασμένα θηρία, για να ορμήσουν εναντίον των κρατουμένων. Οι μάρτυρες του Χριστού δεν ταράχτηκαν καθόλου από τη θέα των αγρίων ζώων και των ανοιγμένων στομάτων τους.

Στάθηκαν όρθιοι, ύψωσαν τα χέρια τους προς τον ουρανό και προσευχήθηκαν με μία φωνή στον Κύριο. Παρακάλεσαν τον Χριστό να δεχθεί τις ψυχές τους εκείνη την ώρα, μέσα στο ίδιο το στάδιο του μαρτυρίου τους. Η προσευχή τους ανέβηκε αμέσως στον θρόνο του Θεού και ο Κύριος εισάκουσε την παράκλησή τους.

Παρέδωσαν τις ψυχές τους ειρηνικά, πριν τα θηρία προλάβουν να αγγίξουν τα τίμια σώματά τους. Όταν τα ζώα πλησίασαν τα λείψανα, στάθηκαν γύρω τους με σεβασμό και δεν τόλμησαν να τα σπαράξουν. Το πλήθος έμεινε άναυδο μπροστά στο θαύμα και πολλοί δόξασαν κρυφά τον αληθινό Θεό των μαρτύρων.

Τη νύχτα, οι χριστιανοί της Έμεσας πλησίασαν με προσοχή και σήκωσαν τα ιερά λείψανα από την αρένα. Τα έθαψαν με πολλή ευλάβεια και αγάπη, ευχαριστώντας τον Θεό για το ένδοξο τέλος των αγίων του.