Ο Ιερέας Ανανίας και οι εννέα μάρτυρες της Φοινίκης

Με ένα μόνο φύσημα της προσευχής του, ένας νεαρός ιερέας γκρέμισε ολόκληρο ειδωλολατρικό ναό μαζί με τα είδωλά του. Λίγο αργότερα, ο ίδιος δεσμοφύλακας που τον φύλαγε στη φυλακή έγινε συμμάρτυράς του και βαπτίστηκε μέσα στη θάλασσα του μαρτυρίου τους. Ο Άγιος Ανανίας ξεχώρισε από την παιδική του ηλικία για τη βαθιά ευσέβεια και την αγάπη του προς τα ιερά γράμματα.

Από μικρός βυθιζόταν στη μελέτη των θείων βιβλίων και ωρίμαζε πνευματικά πολύ πιο γρήγορα από την ηλικία του. Ο λαός τον ξεχώρισε για την αρετή του και τον ανέδειξε διάκονο, παρόλο που εκείνος αρνιόταν από ταπείνωση. Λίγο αργότερα, αν και ακόμη νέος στα χρόνια, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και ανέλαβε την ποιμαντική φροντίδα της εκκλησίας.

Έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, όταν ο διωγμός κατά των χριστιανών μαινόταν σε όλη την αυτοκρατορία. Ηγεμόνας της Φοινίκης ήταν τότε ο Μάξιμος, άνθρωπος σκληρός και ζηλωτής της ειδωλολατρικής θρησκείας. Όταν συνελήφθη ο Ανανίας, οδηγήθηκε μπροστά στο δικαστήριο για να αρνηθεί την πίστη του.

Παρά τις απειλές και τις κολακείες, ο νεαρός ιερέας έμεινε ακλόνητος στην ομολογία του Χριστού. Μπροστά σε όλο τον λαό ομολόγησε με παρρησία την πίστη του και χλεύασε ανοιχτά τους ψεύτικους θεούς των εθνικών. Μπήκε μάλιστα μέσα στον ίδιο τον ειδωλολατρικό ναό και με ένα φύσημα της προσευχής γκρέμισε τα αγάλματα των ειδώλων.

Η δύναμη του Θεού συντάραξε ολόκληρο το οικοδόμημα, και ο ναός κατέρρευσε μπροστά στα έκπληκτα μάτια των ειδωλολατρών. Ύστερα από αυτό το γεγονός, ο Ανανίας ρίχτηκε στη φυλακή με βαριές αλυσίδες και σκληρές κακουχίες. Την έβδομη ημέρα της φυλάκισης αξιώθηκε να δει τον ίδιο τον Χριστό, που του χάρισε δύναμη και παρηγοριά.

Τη δωδέκατη ημέρα κατέβηκε επάνω του το Άγιο Πνεύμα με τη μορφή περιστεριού, και ολόκληρο το κελί φωτίστηκε. Ο δεσμοφύλακας Πέτρος, που παρακολούθησε όλα αυτά τα θαυμαστά γεγονότα, συγκλονίστηκε βαθιά μέσα στην ψυχή του. Πίστεψε αμέσως στον Χριστό και ομολόγησε φανερά την καινούργια του πίστη μπροστά σε όλους.

Τότε και οι δύο οδηγήθηκαν μπροστά σε νέο ηγεμόνα, που είχε αναλάβει τη διοίκηση της επαρχίας. Εκείνος, οργισμένος από την ομολογία τους, διέταξε φρικτά βασανιστήρια εναντίον των δύο μαρτύρων του Χριστού. Ο νέος ηγεμόνας πρόσταξε να ξαπλώσουν τον Ανανία επάνω σε πυρακτωμένο σιδερένιο τηγάνι, για να καεί ολόκληρο το σώμα του.

Ύστερα διέταξε να ξύσουν τη σάρκα του με αιχμηρά σιδερένια εργαλεία και να ρίξουν αλάτι μέσα στις ανοιχτές πληγές. Τον δεσμοφύλακα Πέτρο τον τοποθέτησαν πάνω σε αναμμένα κάρβουνα, για να βασανιστεί με τον ίδιο φρικτό τρόπο. Έπειτα έκλεισαν και τους δύο σε υπερβολικά πυρωμένο λουτρό, ώστε να πεθάνουν από τη ζέστη και τους ατμούς.

Όμως μετά από τρεις ολόκληρες ημέρες οι στρατιώτες τους βρήκαν εντελώς σώους και αβλαβείς. Το θαύμα αυτό συγκλόνισε επτά στρατιώτες που παρακολουθούσαν, και εκείνοι ομολόγησαν με τόλμη τον Χριστό. Για την πίστη τους τους χτύπησαν ανελέητα με μαστίγια και τους έκαναν να υποφέρουν φρικτούς πόνους.

Στη συνέχεια έριξαν και τους εννέα ομολογητές μέσα σε μεγάλη φωτιά, για να τους εξοντώσουν οριστικά. Τότε όμως κατέβηκε ξανά το Άγιο Πνεύμα με τη μορφή περιστεριού επάνω στους μάρτυρες. Οι φλόγες δεν τους άγγιξαν καθόλου, και έμειναν αβλαβείς μέσα στο καμίνι.

Έπειτα παρέδωσαν τον Ανανία στα άγρια θηρία του αμφιθεάτρου, αλλά και πάλι δεν έπαθε τίποτε. Βλέποντας ότι τα μαρτύρια δεν τους εξουθένωναν, ο ηγεμόνας αποφάσισε να τους θανατώσει μέσα στα νερά της θάλασσας. Διέταξε λοιπόν να φορτώσουν και τους εννέα σε πλοίο και να τους πνίξουν μακριά από τη στεριά.

Καθώς το πλοίο απομακρυνόταν από την ακτή, ο Ανανίας θυμήθηκε ότι οι επτά στρατιώτες ήταν ακόμη αβάπτιστοι. Πάνω στο σκαρί του πλοίου τέλεσε το μυστήριο του βαπτίσματος και τους ένωσε φανερά με τον Χριστό. Έτσι όλοι έγιναν τέλεια μέλη της Εκκλησίας πριν λάβουν το στεφάνι του μαρτυρίου.

Λίγο αργότερα τους έριξαν στα βαθιά νερά, και οι ψυχές τους ανέβηκαν θριαμβευτικά στον ουρανό. Τα τίμια λείψανά τους όμως δεν χάθηκαν μέσα στο πέλαγος, αλλά τα κύματα τα έβγαλαν με σεβασμό στην ακτή. Οι χριστιανοί της περιοχής τα παρέλαβαν με ευλάβεια και τα ενταφίασαν με μεγάλη τιμή και πνευματική αγαλλίαση.

Από εκείνη τη στιγμή τα λείψανα των μαρτύρων άρχισαν να αναβλύζουν θαυμαστές ιάσεις σε όσους τα προσκυνούσαν με πίστη. Το μαρτύριο τελέστηκε στη Φοινίκη γύρω στα διακόσια ενενήντα πέντε μετά Χριστόν, στα χρόνια του φοβερού διωγμού του Διοκλητιανού. Η μνήμη τους τιμάται με κατάνυξη στις είκοσι έξι Ιανουαρίου από όλη την Ορθόδοξη Εκκλησία.