Ο Όσιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω

Πήδηξε από τον βράχο των Μετεώρων σαν από θαύμα, μόνο και μόνο για να βρει πιο ερημικό τόπο προσευχής. Αργότερα, η ξηρασία και το χαλάζι θα τιμωρούσαν όσους τόλμησαν να τον διώξουν από τον αγαπημένο του Όλυμπο. Γεννήθηκε λίγο πριν από τα χίλια πεντακόσια μετά Χριστόν, στο ορεινό χωριό Σκλάταινα της Καρδίτσας, τη σημερινή Δρακότρυπα.

Οι γονείς του ήταν απλοί και ευλαβείς χριστιανοί, που του μετέδωσαν από νωρίς τη φλόγα της πίστης. Στη βάπτιση τον ονόμασαν Δημήτριο και από παιδί έδειξε σπάνιο ζήλο για τον Χριστό και την ασκητική ζωή. Όταν πέθαναν οι γονείς του, ο νέος δούλεψε ως δάσκαλος και ως καλλιγράφος, χωρίς να σβήσει μέσα του ο πόθος για τη μοναχική πορεία.

Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών ανέβηκε στα Μετέωρα και εκάρη μοναχός με το όνομα Δανιήλ. Εκεί υποτάχθηκε σε διακριτικό γέροντα, τον Σάββα, και δοκιμάστηκε στην υπακοή και την προσευχή. Όμως η καρδιά του ζητούσε ακόμη πιο βαθιά ησυχία και πιο σκληρή άσκηση.

Έτσι ξεκίνησε κρυφά για το Άγιον Όρος, αναζητώντας τόπο τελείωσης κοντά στους αγγελικούς πατέρες του Άθω. Έφτασε στις Καρυές του Αγίου Όρους και ζήτησε να ενταχθεί στη συνοδεία ενός σοφού γέροντα, του Γαβριήλ. Στην αρχή τον έστειλαν στον επίσκοπο Κασσανδρείας, για να ωριμάσει και να αποκτήσει την κατάλληλη ηλικία.

Όταν επέστρεψε, ο γέροντας Γαβριήλ διέκρινε τα χαρίσματά του και του έδωσε το μέγα και αγγελικό σχήμα. Τον χειροτόνησε διάκονο και έπειτα πρεσβύτερο, ώστε να τον αντικαθιστά στις ιερές ακολουθίες του Πρωτάτου. Μετονομάστηκε σε Διονύσιο και γρήγορα ξεχώρισε για τη σιωπή, τη νηστεία και την αδιάλειπτη προσευχή του.

Με την ευλογία του πνευματικού του πατέρα αποσύρθηκε κοντά στη μονή Καρακάλλου, σε τόπο ψυχρό και έρημο από κάθε ανθρώπινη παρηγοριά. Έζησε εκεί σαν τους μεγάλους ασκητές των παλαιών χρόνων, με μόνη τροφή τα κάστανα της περιοχής και τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Η λιτότητα τον απάλλασσε από κάθε μέριμνα και τον κρατούσε ελεύθερο για τον Θεό.

Για τρία ολόκληρα χρόνια αγωνίστηκε στην ησυχία, βιώνοντας θαυμαστές επεμβάσεις της θείας χάριτος. Έπειτα προσκύνησε στους Αγίους Τόπους, όπου ο πατριάρχης Δωρόθεος θέλησε να τον κρατήσει κοντά του ως διάδοχο, εκείνος όμως επέστρεψε στον Άθω. Με τη βοήθεια αγγέλων, όπως μαρτυρεί η παράδοση, σήκωσε ένα ταπεινό εκκλησάκι κοντά στο ασκητήριό του.

Κάποια ημέρα ένας ληστής, βλέποντας τους πολλούς επισκέπτες του οσίου, πίστεψε ότι κρύβει θησαυρούς και πήγε να τον σκοτώσει. Μπήκε στο κελί νομίζοντας πως ο άγιος έλειπε, όταν όμως αντίκρισε το πρόσωπό του, έπεσε στα πόδια του με δάκρυα. Ομολόγησε τον φόνιο σκοπό του, μετανόησε ειλικρινά και έγινε στη συνέχεια μοναχός.

Έπειτα από επτά χρόνια ασκητικού αγώνα, οι πατέρες της μονής Φιλοθέου τον αναζήτησαν και τον εξέλεξαν ηγούμενό τους. Δέχθηκε με δισταγμό και αμέσως φρόντισε για την υλική και την πνευματική ανόρθωση της μονής. Σύντομα κατέφθασαν εκεί πολλοί νέοι, διψασμένοι για ζωή αληθινής μετάνοιας και προσευχής.

Μερικοί όμως βούλγαροι μοναχοί ζήλεψαν τη διοίκηση και μηχανεύτηκαν συνωμοσία εναντίον του. Όταν ο όσιος πληροφορήθηκε το σχέδιο, αναχώρησε μαζί με λίγους πιστούς αδελφούς από το Άγιον Όρος. Κατέφυγαν στη σκήτη της Βέροιας, όπου ζούσαν με μεγάλες κακουχίες ελάχιστοι μοναχοί.

Εκεί ο Διονύσιος έχτισε τον ναό του Τιμίου Προδρόμου και μετέτρεψε τη σκήτη σε κοινοβιακή μονή. Επέτρεψε σε άλλους αδελφούς να ζουν τριγύρω, ώστε η περιοχή να γίνει φυτώριο πνευματικής ζωής. Όταν κοιμήθηκε ο επίσκοπος της Βέροιας, ο λαός θέλησε ομόφωνα να εκλέξει τον όσιο στη χηρεύουσα έδρα.

Εκείνος όμως έκρινε πως δεν ήταν αυτό το θέλημα του Θεού και έφυγε μυστικά για άλλο τόπο αγώνα. Κατέβηκε στους πρόποδες του Ολύμπου και άρχισε εκεί την ανέγερση της μονής της Αγίας Τριάδος. Όταν η τουρκική εξουσία πληροφορήθηκε την οικοδομή χωρίς άδεια, αποφάσισε να τιμωρήσει τον άγιο και τη συνοδεία του.

Ευτυχώς ο όσιος ειδοποιήθηκε εγκαίρως και αναχώρησε για το Πήλιο, όπου ίδρυσε τη μονή της Αγίας Τριάδος Σουρβιάς. Η θεία οργή όμως δεν άργησε να φανερωθεί στις περιοχές του Ολύμπου, καθώς ξέσπασαν ξηρασία και χαλάζι. Τα φοβερά αυτά σημεία κατέστρεψαν τις σοδειές και βύθισαν τους κατοίκους σε μεγάλη απορία και θλίψη.

Οι χωρικοί κατάλαβαν ότι η εκδίωξη του οσίου είχε φέρει αυτές τις συμφορές στον τόπο. Έτρεξαν τότε στους αξιωματούχους και ζήτησαν να επιτραπεί η επιστροφή του Διονυσίου μαζί με τους μοναχούς του. Ζήτησαν επίσης να του παραχωρηθούν όλες οι διευκολύνσεις, ώστε να ξαναχτίσει τον ναό και τη μονή ως ευλογία Θεού.

Ο όσιος επέστρεψε στον αγαπημένο του Όλυμπο και έζησε αποτραβηγμένος μέσα σε ένα σπήλαιο, που σώζεται μέχρι σήμερα. Με την αγγελική του πολιτεία προσέλκυσε γρήγορα πλήθος μοναχών, χωρίς να εγκαταλείπει ο ίδιος την προσευχή και την ησυχία. Χρησιμοποιούσε τα γύρω σπήλαια ως τόπους νοεράς προσευχής, βυθισμένος στον γνόφο της θεωρίας του Θεού.

Δεν παρέλειπε όμως να γυρίζει στα γύρω χωριά για να κηρύξει τον λόγο του Ευαγγελίου. Εξομολογούσε τους ταπεινούς, στήριζε τους σκλαβωμένους Έλληνες και άναβε μέσα τους την ελπίδα και την υπομονή. Η αγάπη του για τον λαό ήταν απέραντη και η παρουσία του στάθηκε στήριγμα στα δύσκολα χρόνια της σκλαβιάς.

Σε προχωρημένη ηλικία, ενώ βρισκόταν σε επίσκεψη στη μονή του όρους Δημητριάδος, ασθένησε και προαισθάνθηκε το τέλος του. Επέστρεψε στον Όλυμπο και παρέδωσε στους μαθητές του τον τρόπο της ζωής του και την παράδοση του Αγίου Όρους. Τους δίδαξε την υπακοή, τη νηστεία, την αδιάλειπτη προσευχή και την αγάπη προς τον πάσχοντα αδελφό.

Τους θύμισε ότι ο μοναχός καλείται να ζει σαν άσαρκος μέσα στη σάρκα, ενωμένος πάντοτε με τον Χριστό. Με προσευχή στα χείλη και ειρήνη στην ψυχή, εκοιμήθη οσιακά την εικοστή τρίτη Ιανουαρίου του χιλίου πεντακοσίου σαράντα ενός. Άφησε πίσω του ως ανεκτίμητο θησαυρό τα χαριτόβρυτα λείψανά του, που ευωδιάζουν μέχρι σήμερα.

Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο την εικοστή τρίτη Ιανουαρίου από όλη την Εκκλησία. Στη γενέτειρά του τη Δρακότρυπα πανηγυρίζει επιπλέον την τελευταία Κυριακή του Ιουλίου, με πλήθος προσκυνητών. Ο βίος του φανερώνει πόσο μεγάλη δύναμη έχει η ταπεινή υπακοή και η ησυχία της ερήμου.

Φανερώνει επίσης ότι ο αληθινός ασκητής δεν φεύγει από τους ανθρώπους, αλλά τους αγκαλιάζει μέσα από την προσευχή του. Ο όσιος Διονύσιος στάθηκε φωτεινός οδηγός για τους μοναχούς και παρηγοριά για τον σκλαβωμένο ελληνικό λαό. Η Εκκλησία τον τιμά ως νέο ασκητή των παλαιών αγγελικών μέτρων.