Ο σιωπηλός ασκητής του Ευφράτη

Μια φορά τον χρόνο έβγαινε από το κελί του μέσα από ένα άνοιγμα κάτω από τον τοίχο για να πάρει λίγη τροφή. Όταν ο επίσκοπος ήρθε να τον χειροτονήσει ιερέα, εκείνος δεν άρθρωσε ούτε μία λέξη μέσα στην ίδια του την καλύβα. Ο Όσιος Σαλαμάνης καταγόταν από την Καπερσανά, μια μικρή κωμόπολη στη δυτική όχθη του ποταμού Ευφράτη στη Συρία.

Από νωρίς η ψυχή του ζητούσε την ερημία και την απόλυτη σιωπή κοντά στον Θεό. Πέρασε στην απέναντι όχθη, βρήκε μια μικρή καλύβα και κλείστηκε μέσα της για πάντα. Έφραξε καλά την πόρτα και το παράθυρο, χωρίς να αφήσει κανένα άνοιγμα προς τους ανθρώπους.

Όλη η ημέρα του κυλούσε μέσα στην ησυχία, στην προσευχή και στη μελέτη του θείου λόγου. Ο επίσκοπος της περιοχής έμαθε για την αρετή του και θέλησε να τον τιμήσει με τον βαθμό της ιεροσύνης. Ζήτησε να γκρεμίσουν ένα τμήμα του τοίχου, ώστε να μπει μέσα στο μικρό αυτό κελί.

Του μίλησε εκτενώς για τη χάρη και το βάρος του ιερατικού αξιώματος μέσα στην Εκκλησία. Όμως ο Όσιος δεν απάντησε τίποτα και διατήρησε τη σιωπή του μέχρι την αναχώρηση του επισκόπου. Οι κάτοικοι της κωμοπόλεως, όπου είχε γεννηθεί ο Όσιος, ποθούσαν να έχουν τον άνθρωπο του Θεού κοντά τους.

Μια νύχτα πέρασαν τον ποταμό από κάποιο ρηχό σημείο και έφτασαν αθόρυβα στο ταπεινό του κελί. Πήραν τον Όσιο στα χέρια τους, χωρίς εκείνος να φέρει την παραμικρή αντίσταση ή φωνή διαμαρτυρίας. Δεν συμφώνησε όμως ποτέ με τα λόγια του, ούτε έδωσε τη συγκατάθεσή του στην πράξη των ανθρώπων αυτών.

Τον μετέφεραν στη δική τους πλευρά και έχτισαν για χάρη του μια καλύβα παρόμοια με την προηγούμενη. Τον έκλεισαν μέσα και εκείνος συνέχισε την ίδια ζωή της ησυχίας και της αδιάλειπτης προσευχής. Καμία ανθρώπινη μετακίνηση δεν μπόρεσε να διακόψει την εσωτερική του ένωση με τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Μετά από λίγες ημέρες έφτασαν νύχτα άνθρωποι από την άλλη όχθη του Ευφράτη ποταμού. Πλησίασαν αθόρυβα και άκουσαν τον Όσιο να ψιθυρίζει την προσευχή του μέσα στο σκοτάδι. Έλεγε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησέ με και όλους τους δούλους του ονόματός Σου, όσους Σε προσκυνούν ως αληθινό Θεό μας».

Οι άνθρωποι αυτοί χάλασαν αμέσως το κελί και μετέφεραν τον Όσιο πίσω στη δική τους πλευρά του ποταμού. Ούτε αυτή τη φορά εκείνος έφερε αντίρρηση, ούτε ζήτησε να τον αφήσουν στον τόπο όπου τον είχαν κλείσει. Είχε νεκρώσει τελείως μέσα του τον παλαιό άνθρωπο και ζούσε μόνο για τον Κύριο της δόξης.

Πάνω του εκπληρωνόταν ολοκληρωτικά ο λόγος του αποστόλου Παύλου προς τους Γαλάτας. «Δεν ζω πια εγώ, αλλά ζει μέσα μου ο Χριστός. Όσα ζω τώρα μέσα στη σάρκα, τα ζω με την πίστη στον Υιό του Θεού, που με αγάπησε και παρέδωσε τον εαυτό Του για χάρη μου».

Έτσι ο μακάριος Σαλαμάνης παρέμεινε ξένος προς κάθε ανθρώπινη επιθυμία και προς κάθε γήινη φροντίδα. Η σιωπή του δεν ήταν ψυχρή απομόνωση, αλλά συνεχής συνομιλία με τον αγαπημένο του Νυμφίο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον τιμά ως τον πρώτο άγιο που αγκάλιασε την απόλυτη σιωπή ως τρόπο ζωής.

Συνέχισε τον αγώνα του μέχρι το τέλος και κοιμήθηκε εν ειρήνη γύρω στο τετρακόσια μετά Χριστόν, στα αγιασμένα χώματα της Συρίας.