Ο Όσιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης και το άφθαρτο σκήνωμα

Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια μετά τον ενταφιασμό του, οι μοναχοί άνοιξαν το φέρετρο και αντίκρισαν το σώμα του παππούλη άφθαρτο, να κρατά σφιχτά το Ιερό Ευαγγέλιο. Στα χρόνια της γερμανικής κατοχής ο ίδιος ταπεινός ιερέας είχε σώσει με προσωπικές παρεμβάσεις παιδιά που είχαν συλλάβει οι κατακτητές στην Καρδίτσα. Ο Όσιος Βησσαρίων γεννήθηκε στο Πεταλίδι της Μεσσηνίας το χίλια εννιακόσια οκτώ και έλαβε το κοσμικό όνομα Ανδρέας.

Στα δεκαοκτώ του χρόνια έφτασε στην Καλαμάτα, όπου συνδέθηκε με πνευματικούς ανθρώπους και αποφάσισε να αφιερωθεί στον ιερό κλήρο. Έγινε μοναχός με το όνομα Βησσαρίων, χειροτονήθηκε διάκονος και ιερέας, και αργότερα έλαβε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτου. Οι ανώτερες σπουδές του περιορίστηκαν στο Σχολαρχείο, όμως η συνεχής μελέτη των ιερών βιβλίων και των κειμένων της Εκκλησίας τον ανέδειξε άνθρωπο βαθύτατα μορφωμένο θεολογικά.

Το χίλια εννιακόσια τριάντα πέντε, ύστερα από πρόσκληση του Μεσσήνιου Μητροπολίτη Καρδίτσας Ιεζεκιήλ, ο Όσιος Βησσαρίων μετέβη στην Καρδίτσα και αφοσιώθηκε στο έργο της διακονίας του Κυρίου. Εκεί ασκήθηκε στη φιλανθρωπία και ανάλωσε ολόκληρη τη ζωή του για τους φτωχούς και τους πάσχοντες. Στην Καρδίτσα ανέλαβε πολλές και δύσκολες αποστολές, μα η μεγαλύτερη δοκιμασία ήρθε με τα χρόνια της γερμανικής κατοχής.

Βοήθησε αμέτρητους πατριώτες και χάρισε ελευθερία σε παιδιά που είχαν πέσει στα χέρια των κατακτητών. Από εκείνη την περίοδο κράτησε και ένα σοβαρό τραύμα, καθώς η φωνή του έμεινε για πάντα ασθενική και φθίνουσα. Μετά την Απελευθέρωση και τον Εμφύλιο έφυγε από την Καρδίτσα, με πλούσιο πνευματικό και κοινωνικό έργο στις αποσκευές του.

Έφτασε στην Ιερά Μονή Αγάθωνος μετά το χίλια εννιακόσια πενήντα πέντε, επηρεασμένος από τον Πελοποννήσιο πατέρα Γερμανό Δημάκο. Εκεί ανέλαβε τον πνευματικό τομέα του μοναστηριού και συνδύασε το εσωτερικό διακόνημα με την εξωτερική υπηρεσία στον κόσμο. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη κατέβαινε στα νοσοκομεία της Λαμίας, έβλεπε τους ασθενείς και τους εξομολογούσε με μεγάλη τρυφερότητα.

Με τη χαρισματική προσωπικότητα και τον γλυκύ τρόπο του ανακούφιζε τις πονεμένες ψυχές που τον πλησίαζαν. Τις υπόλοιπες ημέρες καθόταν μπροστά στην εκκλησία του μοναστηριού και υποδεχόταν με ένα ευπροσήγορο χαμόγελο τους ανθρώπους. Όσοι κατέφθαναν φορτωμένοι με βάσανα και άγχος, έφευγαν από τον Όσιο Γέροντα παρηγορημένοι και αναπτερωμένοι.

Όσα χρήματα και πράγματα του εμπιστεύονταν οι πιστοί, ο παππούλης τα μοίραζε αμέσως σε φτωχούς και ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Έλεγε συνέχεια ότι έξω οι άνθρωποι πεινάνε και ότι έχουμε χρέος να τους βοηθήσουμε. Κάθε Σαρακοστή έπαιρνε την ευχή του Γέροντα Γερμανού και έφευγε από το μοναστήρι, διασχίζοντας ολόκληρο τον Νομό Φθιώτιδος.

Επισκεπτόταν τα σπίτια, εξομολογούσε τους πιστούς και πολλές φορές διανυκτέρευε στα φιλόξενα χωριά της περιοχής. Σε όλα τα μέρη τον περίμεναν με αδημονία για το μυστήριο της ιεράς εξομολογήσεως. Ήταν επίσης πνευματικός των μαθητών στο Εκκλησιαστικό Λύκειο της Λαμίας και πάντα τους έβαζε διακριτικά κάτι στο χέρι για ενίσχυση.

Όταν τελούσε τη Θεία Λειτουργία, έλαμπε ολόκληρος από την ιεροπρέπεια και τον σεβασμό που απέπνεε. Παρά την αδύναμη φωνή του δεν παραιτήθηκε ποτέ από το Άγιο Θυσιαστήριο, αλλά πρόσφερε ό,τι του είχε απομείνει. Επαναλάμβανε με ταπείνωση τον λόγο του αποστόλου Πέτρου, ότι αυτό που έχει, αυτό δίνει στον Κύριο.

Με εμπνευσμένη κατήχηση και μυστική εξομολόγηση φιλοτεχνούσε καθημερινά το έργο του ως λειτουργός του Θεού. Ο Όσιος Βησσαρίων ήταν και ο φυσικός κουβαλητής του μοναστηριού του Αγάθωνος. Έβγαινε με την εικόνα της Παναγίας στα γύρω χωριά, όπου οι πιστοί τον περίμεναν στους δρόμους με λαχτάρα και κατάνυξη.

Τελούσε ακολουθίες, εξομολογούσε τους ανθρώπους και τους μιλούσε με λόγια πνευματικά και οικοδομητικά. Εκείνοι του πρόσφεραν ως ευλογία προϊόντα από τους κόπους και τα νοικοκυριά τους. Όσα μάζευε τα χώριζε σε δύο σακιά, με τάξη και διάκριση.

Το ένα σακί το έφερνε στο μοναστήρι για τις ανάγκες της αδελφότητας και για τα ογδόντα δύο άπορα παιδιά που φιλοξενούσε τότε η Γεωργοτεχνική Σχολή. Το άλλο σακί το μοίραζε κατευθείαν στους φτωχούς, γνωρίζοντας ξεχωριστά τις ανάγκες κάθε οικογένειας. Πέρασε τη ζωή του νουθετώντας και συμβουλεύοντας, διακονώντας με κάθε τρόπο το ποίμνιο του Θεού.

Υπήρξε ο καλός ποιμένας που θυσίασε τη ζωή του υπέρ των προβάτων του Κυρίου. Όλα τα κοσμικά τα θεωρούσε σκύβαλα, σύμφωνα με τον λόγο του αποστόλου Παύλου, για να κερδίσει τον Χριστό. Και πράγματι κέρδισε τον Χριστό, ο οποίος του επιφύλαξε εξαιρετική τιμή μετά την κοίμησή του.

Προς το τέλος της ζωής του ήρθαν φυσιολογικά η κόπωση και τα γεράματα στον γέροντα ιερομόναχο. Λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Σωτηρία στην Αθήνα, όπου νοσηλεύτηκε με πνευμονικό οίδημα. Ακόμη και από το κρεβάτι του πόνου ρωτούσε με ακαταπόνητη έγνοια για τα παιδιά και τους φτωχούς της Καρδίτσας.

Κοιμήθηκε εν Κυρίω την εικοστή δευτέρα Ιανουαρίου του χίλια εννιακόσια ενενήντα ένα, αφήνοντας πίσω βαθιά θλίψη. Η πρόσβαση στο μοναστήρι εκείνες τις ημέρες ήταν εξαιρετικά δύσκολη λόγω της έντονης χιονόπτωσης στην ορεινή Φθιώτιδα. Η νεκροφόρα ανέβηκε με πολύ μεγάλη δυσκολία στην Ιερά Μονή Αγάθωνος.

Για δύο ημέρες το σκήνωμα τοποθετήθηκε στην εκκλησία, όπου πλήθος κόσμου περνούσε για να χαιρετήσει τον Γέροντα και να κλάψει. Το πρόσωπό του έλαμπε μέσα στο φέρετρο και ολόκληρο το σώμα του ευωδίαζε με υπερκόσμια ευωδία. Λόγω των ακραίων καιρικών συνθηκών δεν κατέστη δυνατός ο ενταφιασμός στο κοιμητήριο της μονής.

Έτσι κηδεύτηκε προσωρινά στα Βαπτιστήρια, στα δωμάτια που χρησίμευαν για την εξομολόγηση των πιστών. Για πολλά χρόνια οι ευσεβείς πιστοί κατέβαιναν στα Βαπτιστήρια για να προσκυνήσουν το σκήνωμα του ταπεινού Γέροντα. Του έφερναν αφιερώματα σαν να ήταν ήδη αναγνωρισμένος άγιος, χωρίς να αναμένουν κάποιο εξωτερικό σημείο επιβεβαίωσης.

Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες για θαυμαστές εμπειρίες και βιώματα ανθρώπων που προσευχήθηκαν με πίστη στον τάφο του. Άλλοι ζούσαν ταραχή στο σπιτικό τους και έβρισκαν γαλήνη όταν τους εμφανιζόταν ο Όσιος στον ύπνο τους. Αρχικά αποφασίστηκε να μη γίνει εκταφή, αλλά μόνο αναβάθμιση του χώρου των Βαπτιστηρίων της μονής.

Η καθίζηση όμως που παρουσιάστηκε στην ανατολική πλευρά του μοναστηριού απαιτούσε γκρέμισμα και ανοικοδόμηση με νέα στηρίγματα. Έτσι η εκταφή κατέστη απολύτως αναγκαία για τη στερέωση των ιερών κτισμάτων. Αφού τελέστηκε Τρισάγιο, ξεκίνησε η προσεκτική αφαίρεση των τούβλων από το πρόχειρο μνήμα.

Φάνηκε το φέρετρο σε άριστη κατάσταση και μεταφέρθηκε με ευλάβεια στο κοιμητήριο της μονής. Οι μοναχοί άνοιξαν το φέρετρο για να αφαιρέσουν τα οστά κατά την συνήθη τάξη. Με έκπληξη όμως διαπίστωσαν ότι το σώμα του Γέροντα κάτω από το σάβανο παρέμενε άφθαρτο.

Αυτό το γεγονός αποτέλεσε φανερή θεία οικονομία και θαυμαστή επιβεβαίωση της αγιότητας του Γέροντα. Παρότι όλοι οι μοναχοί πίστευαν ήδη ακράδαντα στην αγιότητά του, η Εκκλησία όφειλε να επιληφθεί κανονικά της υποθέσεως. Ο Μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος συγκλονίστηκε όταν πληροφορήθηκε το γεγονός και έσπευσε αμέσως στη μονή.

Επισκέφθηκε τον χώρο και προσκύνησε συγκινημένος το ιερό και άφθαρτο σκήνωμα του Όσιου Γέροντα. Το σώμα μεταφέρθηκε με ευλάβεια στο παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδας, όπου παραμένει μέχρι σήμερα. Εκεί προσέρχονται χιλιάδες πιστοί από όλη την Ελλάδα για να ζητήσουν τη μεσιτεία του στον Κύριο.

Ο ήσυχος παππούλης με τη χάρη του Θεού τάραξε ολόκληρο το πανελλήνιο και έγινε γνωστός παντού. Το σκήνωμα βρέθηκε σε πλήρη συνοχή, απλώς συρρικνωμένο και αφυδατωμένο, κρατώντας σφιχτά το Ιερό Ευαγγέλιο. Καμία προσπάθεια δεν στάθηκε αρκετή για να αποσπάσει κανείς το ευαγγέλιο από τα χέρια του.

Σαν να θέλει να μας πει ότι ξεφύγαμε ως λαός από τον λόγο του ευαγγελίου. Με αυτή τη σιωπηλή κίνηση φαίνεται να προτρέπει κυρίως τους ιερείς να επιστρέψουν στις γάργαρες πηγές της πίστεως. Τους καλεί να εγκαταλείψουν τις κοσμικότητες και να ασχοληθούν με την Αγία Γραφή και την ιερά Παράδοση.

Το χρέος των κληρικών είναι να οδηγούν τις ψυχές στους σωτήριους λειμώνες της Βασιλείας. Πρέπει να ανυψώνουν τον άνθρωπο από τη γη στον ουρανό, αφήνοντας τα κοινωνικά σε άλλους αρμοδίους. Στις δεκατέσσερις Ιουνίου του δύο χιλιάδες είκοσι δύο το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατέταξε επίσημα τον Όσιο στο Αγιολόγιο.

Η Αγία και Ιερά Σύνοδος, υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη, αποφάσισε ομόφωνα αυτή την ιστορική πράξη. Κατόπιν σχετικών εκθέσεων της Κανονικής Επιτροπής, αναγνωρίστηκε η αγιότητα του μακαριστού ιερομονάχου Βησσαρίωνα Κορκολιάκου. Μαζί του κατατάχθηκε στο αγιολόγιο και ο νέος ιερομάρτυρας Ανανίας, Αρχιεπίσκοπος Λακεδαιμονίας.

Η μνήμη του Οσίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτη τιμάται σταθερά την εικοστή δευτέρα Ιανουαρίου κάθε έτους. Πλήθος πιστών συρρέει στην Ιερά Μονή Αγάθωνος της Φθιώτιδος για να προσκυνήσει το ιερό και άφθαρτο σκήνωμά του. Η παρουσία του παραμένει ζωντανή παρηγοριά και στήριγμα για κάθε ψυχή που τον επικαλείται με πίστη.