Ζαχαρίας ο Νεομάρτυρας από την Άρτα

Στα παλιά εργαστήρια των Πατρών, ένας νέος γουναράς έκλαιγε κρυφά πάνω σε ένα βιβλίο, ζητώντας από τον Χριστό να τον δεχτεί ξανά κοντά Του. Είχε αρνηθεί την πίστη του και είχε γίνει μουσουλμάνος, όμως η συνείδησή του δεν τον άφηνε ούτε στιγμή να ησυχάσει. Ο Ζαχαρίας καταγόταν από την περιοχή της Άρτας και εργαζόταν ως γουναράς στις Παλαιές Πάτρες της Πελοποννήσου.

Για λόγους που παραμένουν άγνωστοι, σε νεαρή ηλικία είχε αλλαξοπιστήσει και είχε δεχτεί τη μουσουλμανική θρησκεία. Φύλαγε όμως στο σπίτι του ένα βιβλίο με τίτλο Σωτηρία των Αμαρτωλών, το οποίο διάβαζε συχνά και με βαθιά συγκίνηση. Κάθε φορά που άνοιγε εκείνες τις σελίδες, λύγιζε από τα δάκρυα και παρακαλούσε τον Χριστό να του φανερώσει τον δρόμο της μετανοίας.

Δεν άντεξε τελικά τον πόνο της συνειδήσεως και αποφάσισε να αναζητήσει πνευματική στήριξη. Πήγε σε έναν ιερέα που φημιζόταν για την αρετή του και του εξομολογήθηκε την άρνηση που είχε κάνει. Ταυτόχρονα του φανέρωσε τον σφοδρό πόθο του να ομολογήσει τον Χριστό μπροστά στους Τούρκους κατακτητές.

Ο πνευματικός τον άκουσε με προσοχή και τον συμβούλεψε να φερθεί με σύνεση και να μη βιαστεί. Του ζήτησε να νηστέψει και να προσευχηθεί για σαράντα ολόκληρες ημέρες, ώστε να δοκιμαστεί η σταθερότητα της αποφάσεώς του. Φοβόταν μήπως ο νέος δείλιαζε μέσα στα φρικτά βασανιστήρια και αρνιόταν τον Χριστό για δεύτερη φορά.

Ο Ζαχαρίας όμως δεν μπόρεσε να αντέξει ως το τέλος της προθεσμίας τη φλόγα που έκαιγε στην καρδιά του. Μετά από είκοσι ημέρες προσευχής και νηστείας, επέστρεψε στον γέροντα και του ζήτησε την ευλογία για το μαρτύριο. Ο πνευματικός διέκρινε τη δύναμη της πίστεως και της αγάπης του προς τον Χριστό.

Διάβασε τις ευχές της συγχωρήσεως, χρίσμα του έδωσε όπως ορίζει η τάξη για τους επιστρέφοντες αποστάτες, και τον κοινώνησε τα Άχραντα Μυστήρια. Πριν αναχωρήσει, ο Ζαχαρίας πούλησε όλα του τα υπάρχοντα και μοίρασε τα χρήματα ελεημοσύνη στους φτωχούς της πόλεως. Καθώς περπατούσε στους δρόμους, ζητούσε συγχώρηση από κάθε χριστιανό που συναντούσε.

Παρουσιάστηκε ήρεμος μπροστά στον Τούρκο κριτή και ομολόγησε με σταθερή φωνή πως ήταν χριστιανός. Έβγαλε από το κεφάλι του το τουρκικό σαρίκι και ζήτησε να του δώσουν τα χαρακτηριστικά ρούχα των χριστιανών. Είπε στον κριτή πως είχε εξαπατηθεί όταν δέχτηκε την άλλη θρησκεία, αλλά τώρα είχε συνέλθει και επέστρεφε στον Χριστό του.

Οι κολακείες των Τούρκων δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα, όπως άλλωστε και οι σκληρές απειλές τους. Έτσι τον έκλεισαν στη φυλακή και τον καταδίκασαν να δέχεται άγριο ξυλοδαρμό τρεις φορές την ημέρα. Ο Ζαχαρίας ένιωθε χαρά που υπέφερε για την αγάπη του Χριστού και θεωρούσε εαυτόν μακάριο.

Κάθε φορά που οι δήμιοι σήκωναν τα ραβδιά εναντίον του, επαναλάμβανε τα λόγια της προσευχής: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Όταν ο πόνος γινόταν αβάσταχτος και δεν μπορούσε πια να μιλήσει, σήκωνε σιωπηλά τα μάτια του προς τον ουρανό. Υπέμενε με πνευματική ανδρεία και αξιοθαύμαστη καρτερία τα φρικτά μαρτύρια που του επέβαλαν.

Έμοιαζε να αντλεί δύναμη από κάποια πηγή που οι βασανιστές του δεν μπορούσαν να αγγίξουν. Μια νύχτα ο δήμιος έσφιξε τα πόδια του μάρτυρα μέσα στο ξύλο του βασανισμού με τόση βία, ώστε τα έσπασε τελείως. Έπειτα τον άφησε εκεί παρατημένο και πήγε ήσυχα στο σπίτι του για να δειπνήσει.

Εκείνες τις ώρες ο άγιος Ζαχαρίας παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Θεό που τόσο αγάπησε. Ο τόπος γέμισε αμέσως από ουράνια ευωδία, η οποία μαρτυρούσε την αγιότητα του νέου μάρτυρα. Το επόμενο πρωί οι στρατιώτες πήραν το ιερό λείψανο για να εμποδίσουν τους χριστιανούς να το τιμήσουν με ευλάβεια.

Το έσυραν μέσα από τους δρόμους της πόλεως και το έριξαν σε ένα ξεροπήγαδο. Το σώμα του αγίου έπεσε στο βάθος και στάθηκε γονατιστό, σαν να βρισκόταν σε στάση προσευχής. Την επόμενη νύχτα οι χριστιανοί είδαν ένα ολόλαμπρο φως να ξεχύνεται πάνω από το πηγάδι.

Έσπευσαν με κατάνυξη να προσκυνήσουν τον νεομάρτυρα και να ζητήσουν τη χάρη του. Οι Τούρκοι τότε γέμισαν το πηγάδι με χώματα και πέτρες, για να μη συνεχίσουν οι πιστοί να συγκεντρώνονται. Ο Ζαχαρίας στεφανώθηκε με αμάραντο στέφανο δόξης το χίλια επτακόσια ογδόντα δύο.