Όσιος Παύλος ο Κομέλσκι, ο ερημίτης της φλαμουριάς

Για τρία ολόκληρα χρόνια ο όσιος Παύλος έζησε μέσα στην κουφάλα μιας γέρικης φλαμουριάς, στις όχθες του ποταμού Γκριαζοβίτσα, προσευχόμενος μέρα και νύχτα. Έφτασε να ζήσει εκατόν δώδεκα χρόνια, εκ των οποίων τα δεκαπέντε τα πέρασε ως ερημίτης κοντά στον άγιο Σέργιο του Ραντονέζ. Γεννήθηκε στην ένδοξη Μόσχα κατά το έτος χίλια τριακόσια δεκαεπτά μετά Χριστόν, από γονείς πλούσιους και ευσεβείς που τον ανέθρεψαν με μεγάλη φροντίδα.

Από τα παιδικά του χρόνια ξεχώριζε για την ευλάβειά του και για τη συμπόνια του προς τους φτωχούς και τους πάσχοντες ανθρώπους. Οι γονείς του ετοίμαζαν για τον νεαρό Παύλο έναν λαμπρό κοσμικό βίο και επιθυμούσαν να τον παντρέψουν με κάποια αρχοντοπούλα. Εκείνος όμως αρνήθηκε με σταθερότητα και αποφάσισε να αφιερωθεί ολόκληρος στον Χριστό, χωρίς να κοιτάξει πίσω.

Σε ηλικία είκοσι δύο ετών εγκατέλειψε κρυφά το πατρικό του σπίτι, χωρίς να πάρει τίποτε μαζί του. Έφθασε στην περιοχή που ονομαζόταν Πριλούκι και ανήκε στη μονή της Ζωαρχικής Τριάδος του οσίου Σεργίου. Εκεί, στη μονή της Γεννήσεως του Κυρίου, έλαβε το μοναχικό σχήμα και άρχισε με ζήλο τη νέα του πορεία.

Έπειτα από σύντομο διάστημα ο νεαρός μοναχός πέρασε στη μονή της Αγίας Τριάδος, όπου ηγούμενος ήταν ο μέγας όσιος Σέργιος του Ραντονέζ. Κοντά στον σπουδαίο εκείνον Γέροντα έμεινε ο Παύλος για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, ασκούμενος σε ένα ερημικό κελί. Υπάκουε με προθυμία στον πνευματικό του πατέρα και ακολουθούσε με ακρίβεια κάθε λόγο και κάθε εντολή του.

Με τον καιρό η ψυχή του διψούσε για ακόμη μεγαλύτερη ησυχία και για βαθύτερη μοναξιά κοντά στον Θεό. Ζήτησε λοιπόν την ευλογία του οσίου Σεργίου να φύγει στην έρημο και να ζήσει εκεί απομονωμένος. Ο Γέροντας τον ευλόγησε με αγάπη και ο όσιος Παύλος ξεκίνησε μια μακρόχρονη πορεία αναζητώντας τόπο κατάλληλο για την άσκησή του.

Επισκέφθηκε αρχικά τον όσιο Κύριλλο στη μονή της Κοιμήσεως κοντά στη Λευκή Λίμνη και έμεινε για λίγο σε κελί ερημικό. Στη συνέχεια έφυγε προς τον ποταμό Όδρολ και ύστερα στη μεγάλη έρημο της Παναγίας στην περιοχή Γκάλιτς. Από εκεί πέρασε στο Γκόροντετς και έμεινε στη μονή του αγίου Θεοδώρου, συνεχίζοντας τους αγώνες του σε διάφορες ερημιές.

Μετά από αυτές τις μακρές περιπλανήσεις ο όσιος Παύλος έφθασε τελικά στο πυκνό δάσος του Κομέλσκι. Εκεί, στις όχθες του μικρού ποταμού Γκριαζοβίτσα, βρήκε μια γέρικη φλαμουριά με μεγάλη κουφάλα στον κορμό της. Μέσα σε εκείνη την κουφάλα έστησε το ταπεινό του κελί και έμεινε για τρία χρόνια σε απόλυτη σιωπή.

Μέρα και νύχτα ο όσιος ασκητής εργαζόταν για τον Θεό με δάκρυα, νηστεία και αδιάλειπτη προσευχή. Δεν έδινε στο σώμα του καμία ανάπαυση, για να βρει ανάπαυση αιώνια στη βασιλεία των ουρανών. Έπειτα μετακινήθηκε λίγο μακρύτερα, σε τόπο όπου αργότερα θα υψωνόταν η ιερά του μονή.

Εκεί έμεινε ο Παύλος μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής του, μέσα σε αυστηρότατη νηστεία και άσκηση. Τροφή του ήταν μονάχα λίγο ψωμί και νερό, και μάλιστα σε ελάχιστη ποσότητα. Έπαιρνε αυτή την πενιχρή τροφή μόνο τα Σάββατα και τις Κυριακές, μετά τη θεία λειτουργία.

Τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδος δεν δεχόταν τίποτε απολύτως, παραμένοντας στο κελί του με δοξολογία και προσευχή. Πολλές δυσκολίες υπέμεινε ο μακάριος ερημίτης για το όνομα του Χριστού, καθώς και μεγάλους πειρασμούς από τους δαίμονες. Κάποτε οι δαίμονες όρμησαν εναντίον του κελιού του και ήθελαν να το γκρεμίσουν με μανία.

Όμως ο όσιος Παύλος δεν φοβήθηκε καθόλου τις δαιμονικές μεθοδείες και κατατρόπωσε τον διάβολο με τη δύναμη του τιμίου Σταυρού. Άλλη φορά έπεσαν επάνω του ληστές που τον χτύπησαν άγρια και του πήραν όσα λιγοστά είχε μέσα στο κελί. Έφυγαν αφήνοντάς τον δεμένο χειροπόδαρα και αναίσθητο, χωρίς καμία ελπίδα ανθρώπινης βοήθειας.

Για αρκετές ημέρες ο όσιος έμεινε ξαπλωμένος μέσα στους πόνους, ώσπου ο Θεός φώτισε μερικούς καλούς ανθρώπους να φθάσουν στην έρημο. Εκείνοι έλυσαν τον γέροντα και τον περιποιήθηκαν με σεβασμό και συγκίνηση. Όλα αυτά ο όσιος Παύλος τα υπέμεινε αγόγγυστα, μόνο για την αγάπη του γλυκύτατου Ιησού.

Γύρω από το κελί του μαζεύονταν με ευλάβεια πουλιά του δάσους και άγρια θηρία. Με τις προσευχές του γίνονταν εκείνα ήμερα και υπάκουα, εκπληρώνοντας κάθε εντολή του μακαρίου πατρός. Πολλές φορές άκουσε ο όσιος Παύλος ουράνιο εκκλησιαστικό κώδωνα να ηχεί στον τόπο της ασκήσεώς του.

Έβλεπε επίσης ένα ανέσπερο φως να λάμπει σε συγκεκριμένο σημείο του δάσους, εκεί όπου αργότερα θα οικοδομούνταν ναός της Αγίας Τριάδος. Συνοδευόμενος από τον υποτακτικό του Αλέξιο ξεκίνησε για τη Μόσχα, ώστε να αναφέρει το θαυμαστό αυτό γεγονός. Συνάντησε τον άγιο Φώτιο, τον μητροπολίτη πάσης Ρωσίας, και του διηγήθηκε με ταπείνωση όλη την ουράνια αποκάλυψη.

Ο σεβάσμιος ιεράρχης ευλόγησε τον όσιο να ανεγείρει ναό στην έρημό του και χειροτόνησε τον Αλέξιο πρεσβύτερο. Έδωσε επίσης πλούσια χρηματική βοήθεια για την ανέγερση του ιερού οικοδομήματος και τους απέστειλε με ειρήνη. Όταν ο όσιος επέστρεψε στην έρημο του Κομέλσκι, ξεκίνησε αμέσως το έργο της ανοικοδομήσεως του ναού.

Έκτισε λοιπόν εκκλησία προς τιμήν της Ζωαρχικής Τριάδος και μάζεψε γύρω του αδελφούς που ζητούσαν πνευματική καθοδήγηση. Όρισε ηγούμενο της νεοσύστατης μονής τον ιερομόναχο Αλέξιο, ενώ ο ίδιος συνέχισε να ζει στο ερημητήριό του. Ο μακάριος πατήρ Παύλος συνέγραψε αυστηρό μοναστικό κανόνα για την καθοδήγηση των αδελφών της κοινοβιακής συνάξεως.

Παρά την προτίμησή του για τη μοναξιά, δεν αρνήθηκε ποτέ πνευματική παρηγοριά σε όσους έτρεχαν να ζητήσουν τη βοήθειά του. Κατέβαινε στο μοναστήρι μόνο τα Σάββατα και τις Κυριακές, για να δίνει συμβουλές και διδαχές στους υποτακτικούς του. Ζούσε σύμφωνα με τις εντολές του Κυρίου και κατά τις παραδόσεις των αγίων πατέρων της Εκκλησίας.

Τον επισκέφθηκε επίσης ο όσιος Σέργιος της Νούρμα, που ζητούσε ησυχία με την ευλογία του οσίου Σεργίου του Ραντονέζ. Είχε προηγηθεί άλλωστε και η συνάντηση του Παύλου με τον όσιο Αβραάμ της Τσούχλομα, στους πρώτους χρόνους της περιπλανήσεώς του. Εκείνη την εποχή οι Τάταροι επιτέθηκαν στην πόλη Κοστρόμα και την παρέδωσαν στις φλόγες με μεγάλη αγριότητα.

Πλήθος ορθοδόξων χριστιανών σφαγιάστηκε από τους απίστους, ενώ άλλοι οδηγήθηκαν αιχμάλωτοι στη σκλαβιά μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Ο πιστός λαός θρηνούσε για τις απώλειες και έβρισκε παρηγοριά στις προσευχές των οσίων ασκητών της ρωσικής γης. Λίγο μετά από εκείνα τα τραγικά γεγονότα ο όσιος Παύλος αναχώρησε ειρηνικά προς τον αγαπημένο του Κύριο.

Άφησε στους μαθητές του φωτεινή ανάμνηση και τα τελευταία του λόγια ήταν γεμάτα πατρική στοργή και αγάπη. «Αδελφοί μου», είπε, «αγαπάτε αλλήλους και κρατήστε σταθερά τον κανόνα της κοινοβιακής σας αδελφότητος». Με αυτή την παρακαταθήκη παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Θεό, στις δέκα Ιανουαρίου του έτους χίλια τετρακόσια εικοσιεννέα μετά Χριστόν.

Είχε ζήσει εκατόν δώδεκα ολόκληρα χρόνια, από τα οποία τα περισσότερα τα πέρασε μέσα στην έρημο και στην άσκηση. Η ιερά του μονή, που ονομάστηκε αργότερα μονή του οσίου Παύλου της Ομπνόρα, έγινε φάρος πνευματικός για όλη τη βόρεια Ρωσία. Ο πλήρης βίος του συντάχθηκε περί το έτος χίλια πεντακόσια σαράντα έξι μετά Χριστόν, από ευλαβείς μοναχούς της μετανοίας του.

Η επίσημη αγιοκατάταξή του από την Εκκλησία πραγματοποιήθηκε ένα μόλις χρόνο αργότερα, με μεγάλη τιμή και ευλάβεια. Έκτοτε οι ορθόδοξοι πιστοί τιμούν τη μνήμη του στις δέκα Ιανουαρίου, ψάλλοντας με πόθο τα ιερά απολυτίκια και τους ύμνους του. Ταις αυτού αγίαις πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς.

txt` και θα παραδοθεί στον Optiko Text Validator 2 Auto Sections για τον πλήρη μηχανικό έλεγχο πριν την οριστική παράδοση.