Mrekullia e Pararendësit të Shenjtë në Kios

Një natë në 1747, shtatë Agadë të Kiosit po planifikonin përfundimisht të kapnin kishën e Agios Ioannou në Atsiki. Përpara se t'i dërgonin letrat Kapitan Pashës për firmanin e Sulltanit, kulla e tyre u shemb dhe i rrafshoi të gjithë. Ngjarja ka ndodhur në Kios, pak jashtë qytetit, në zonën e quajtur Atsiki, ku qëndronte tempulli i Pararendësit të Shenjtë. Rreth tempullit ishin shumë kulla të agave osmane, të cilët u detyruan të zbrisnin në vend për t'u falur në xhami. Largësia ua vështirësoi veçanërisht në shirat dhe të ftohtin e ashpër të dimrit, veçanërisht në ditët e Ramazanit dhe Bajramit. Kështu, në mendjet e fqinjëve të xha Baptistas, lindi një mendim i mbrapshtë plot mospërfillje dhe arrogancë. Ata menduan ta kapnin me dhunë atë tempull të shenjtë dhe ta kthenin në xhami të tyre. Nuk bëhej fjalë për njerëz të parëndësishëm të njerëzve të thjeshtë, por për krerët e qytetit, bejlerët, që ishin gjithsej shtatë. Duke qenë se e konsideronin të rrezikshme të vepronin vetëm nën pushtetin e tyre, ata vendosën të kërkonin një dekret formal mbretëror për sigurinë. Kështu ata i shkruan letrat e nevojshme kapedan Pashës dhe Kios të tjerë të rëndësishëm që ndodheshin brenda pallateve. Me bashkëpunimin e tyre ata shpresonin të siguronin firmanin e lakmuar për çështjen e tyre të pandershme të menduar. Por dy nga shtatë pleqtë nuk ishin dakord me këshillin e të tjerëve dhe madje u përpoqën t'i pengonin. Atyre iu tha të largoheshin nga një sipërmarrje e tillë, që të mos talleshin para të gjithëve. Prandaj letrat e dërguara nga të tjerët nuk ishin firmosur nga këta dy burra. Pavarësisht kundërshtimeve të tyre, letrat u lanë nga deti me një njeri të besuar. Gjithçka dukej se tregonte se të mallkuarit do të kishin sukses në kauzën e tyre të pabesë dhe do të kapnin tempullin. Por Zoti shikoi nga qielli si një ndihmës i fuqishëm i të padrejtëve dhe mbrojtës i besimit të shenjtë. Ai çuditërisht argëtoi asamblenë e pafe të të paperëndishmëve dhe pengoi të gjithë planin e tyre kriminal në një mënyrë krejtësisht të papritur. Erdhi mbrëmja dhe nata e muajit të gjashtë të janarit, prag të Sinagogës së Pararendësit të Shenjtë. Në të njëjtën kohë, edhe Ramazani i Agarinëve përkoi, kështu që agadet u përgatitën të zbrisnin në vend. Pasi hëngrën darkën, hipën në kuajt dhe u nisën me kalë për të kryer namazin e tyre në xhami. Por atë natë pati një tërmet të madh dhe një rrëmujë e madhe në tempullin e Hyjnor Prodromos. Prifti i tempullit dhe ata që ruanin enët dhe dekorimin e Kishës u pushtuan nga një frikë e madhe. Atyre iu duk sikur e gjithë çatia e Kishës ishte rrëzuar përtokë nga një përplasje e rëndë. Të gjitha ato shenja të frikshme zbuluan se Pararendësi i Madh po përpiqej të ruante tempullin e tij nga përdhosja e ardhshme. Me t'u kthyer nga vendi, gjashtë agaditë zbritën në kullën e urës, ku mbanin këshillat e tyre. Por i shtati, ai që nuk ishte dakord me këshillin e tyre, u drejtua drejt shtëpisë së tij. Ai u tha atyre se fillimisht do ta linte kalin e më pas do të kthehej tek ata. Kulla ishte tre kate dhe agadi u ul në pjesën e poshtme, e cila ishte më e ngrohtë për shkak të të ftohtit të ashpër të asaj nate. Bashkë me të gjashtë ishte edhe ai aga tjetër, i cili nuk ishte pajtuar me këshillin e pesë vetave për xhaminë. Teksa rrinin krenarë dhe krenarë, bisedonin për këtë çështje dhe bënin plane me gojë të mëdha. Në fakt, njëri prej tyre me paturpësi tha se ai vetë do të ngjitej në Kishë për të thirrur predikimin e pandershëm. Përpara se i shtati i pafajshëm të mund të kthehej, tre çatitë, të cilat në fakt ishin tre kupola, ranë papritur. Ata i mposhtën guximtarët dhe, siç thotë Shkrimi, zbritën të gjallë në ferr për paudhësinë e tyre. Askush tjetër në të gjithë shtëpinë nuk u lëndua sado pak, madje as gratë apo fëmijët e tyre. Sipas zakonit të osmanëve, gjinekonitët e tyre ndodheshin veçmas nga andronitët. Pra, vërtetohet se kremizmi ishte një vepër e zemërimit hyjnor vetëm kundër të paudhëve fajtorë. Asnjë gur nuk i ra gjinekonitit, ku kishte një mori grash e fëmijë të vegjël të pafajshëm. Një tjetër pikë paradoksale zbuloi fuqinë hyjnore në një mënyrë që është e pamohueshme dhe e dukshme për të gjithë. Dy pllaka të mëdha, sikur të fiksuara nga një forcë logjike, të bashkuara në majë duke formuar një kënd. E mbajtën të gjallë dhe të padëmtuar atë agë, që i rezistoi këshillave të pabesë të të tjerëve. Kur më vonë po gërmonin për të hequr trupat e të tjerëve, ai bërtiste nga poshtë se ishte ende gjallë. Kështu e nxorën jashtë krejtësisht të padëmtuar, pa as dëmtimin më të vogël të rrobave. Madje thonë se jetoi edhe tridhjetë vjet pas asaj ngjarjeje të mrekullueshme. Po kështu edhe i pafajshmi tjetër, që quhej Topzibasis, vdiq në pleqëri, ndërsa të gjithë kudo predikonin për shpëtimin e tij. Por duke qenë se ata kishin dërguar edhe një burrë me letra nga deti në qytet, Paraardhësi i Shenjtë e përfundoi punën e tij në mënyrë të përsosur. Ai e dërgoi të dërguarin në fund të detit me ato letra profane. Providenca Hyjnore e fundosi të gjithë anijen, në mënyrë që asnjë i krishterë të mos shpifej nga armiqtë e Besimit. Kur në mëngjes thashethemet e shkatërrimit katastrofik u përhapën në vend, dy pasione krejt të kundërta u përhapën mes banorëve. Për të paudhët kishte shumë vajtime dhe të qara, së bashku me turp të madh dhe turp të rëndë për dështimin e tyre. Mirëpo, tek të devotshmit u përhap krejt e kundërta, gëzimi, hareja dhe gëzimi i madh për mrekullinë e Pararendësit. Fjalët e psalmit u përmbushën me të vërtetë, se në mbrëmje do të ketë të qara dhe në mëngjes do të ketë gëzim. Lëvizjet e të pafeve ishin të qarta për të gjithë dhe kërcënoheshin me guxim se do të zbatonin planet e tyre të pamenda. Xha Prodromos, megjithatë, i përmbysi dhe i pengoi plotësisht, ku fuqia njerëzore nuk mundi t'i rezistonte. Aq i madh ishte zemërimi hyjnor, sa që nga ajo kohë ajo kullë mbeti e shkretë dhe e pabanuar përgjithmonë. Vetëm katër muret e larta kanë mbetur ende, që qëndrojnë në këmbë për të dëshmuar se Zoti pret kuvendet e kombeve. Pra, ne lavdërojmë Jisu Krishtin monstruoz dhe Pararendësin e tij të Madh përgjithmonë e përgjithmonë.