Η Οσία Ιουλιανή του Λαζάρεβο, η ελεήμων αρχόντισσα του Μουρόμ

Μέσα στη φρικτή πείνα που ρήμαξε τη ρωσική γη, η Ιουλιανή έδωσε την τελευταία της μπουκιά σε έναν ζητιάνο και έμεινε η ίδια νηστική. Όταν ξέσπασε ύστερα η θανατηφόρα επιδημία, αφιερώθηκε ολόκληρη στους αρρώστους, χωρίς να λογαριάσει ούτε τη ζωή της ούτε τον κόπο της. Καταγόταν από αρχοντική οικογένεια της Ρωσίας και ήταν θυγατέρα του ευγενούς Ιουστίνου Νεντιούρεφ, ανθρώπου ευσεβούς και φιλόθεου.

Από τα πιο τρυφερά της χρόνια ζούσε με ευλάβεια, τηρούσε με ακρίβεια τις νηστείες και αφιέρωνε πολλές ώρες στην προσευχή. Η ζωή όμως δεν της χάρισε γονική θαλπωρή, γιατί έμεινε ορφανή σε μικρή ηλικία και την παρέλαβαν συγγενείς της. Εκείνοι δεν την αγάπησαν και την περιγελούσαν συχνά, καθώς η ευσέβειά της τους ξένιζε και τους ενοχλούσε.

Η κόρη όμως τα υπέμενε όλα με σιωπή, υπομονή και χωρίς κανένα παράπονο μέσα της. Η αγάπη της για τους ανθρώπους φαινόταν παντού γύρω της, στους αρρώστους που φρόντιζε με στοργή και στα ρούχα που έραβε ταπεινά για τους φτωχούς. Έτσι, μέσα στη θλίψη και την εγκατάλειψη, η ψυχή της λαμπρυνόταν με τη χάρη και τη φιλανθρωπία.

Η ενάρετη ζωή της κόρης δεν άργησε να γίνει γνωστή στα γύρω χωριά και έφτασε ως τον άρχοντα του Λαζάρεβο, τον Γεώργιο Οσορίν. Εκείνος, γοητευμένος από την αρετή και την πραότητά της, τη ζήτησε σε γάμο και την οδήγησε στο σπιτικό του. Οι γονείς του συζύγου αγάπησαν αμέσως την πράη νύφη τους και της εμπιστεύθηκαν με χαρά τη διοίκηση όλου του σπιτιού.

Οι καθημερινές φροντίδες όμως δεν στάθηκαν εμπόδιο στον πνευματικό αγώνα και στη μυστική της σχέση με τον Κύριο. Πάντοτε εύρισκε χρόνο για προσευχή και ήταν έτοιμη να θρέψει τα ορφανά και να ντύσει τους φτωχούς της περιοχής. Όταν έπεσε εκείνη η μεγάλη πείνα, αρνήθηκε να κρατήσει για τον εαυτό της ακόμη και την πιο μικρή τροφή.

Έδωσε στον ζητιάνο το τελευταίο της κομμάτι ψωμί και υπέμεινε η ίδια την πείνα της. Όταν αμέσως μετά εξαπλώθηκε η θανατηφόρα αρρώστια, η Ιουλιανή έτρεξε στα σπίτια των πασχόντων και τους περιποιόταν νύχτα μέρα. Από τον ευλογημένο γάμο της απέκτησε έξι γιους και μία θυγατέρα, που τους ανέθρεψε με φόβο Θεού και αληθινή χριστιανική αγωγή.

Όταν δύο από τους γιους της κοιμήθηκαν, η μητρική της καρδιά πληγώθηκε βαθιά και αποφάσισε να εγκαταλείψει τον κόσμο για να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο. Ο σύζυγός της όμως την παρακάλεσε θερμά να μείνει κοντά τους και να συνεχίσει την ανατροφή των υπόλοιπων παιδιών τους. Εκείνη υπάκουσε με ταπείνωση, αλλά ζούσε μέσα στο σπιτικό της ως αληθινή μοναχή του Χριστού.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του γιου της, του Καλλίστρατου Οσορίν, που συνέγραψε αργότερα τον βίο της, έγινε από εκείνη την περίοδο πολύ αυστηρότερη με τον εαυτό της. Εντατικοποίησε τη νηστεία της και πύκνωσε τις ολονύκτιες προσευχές της προς τον φιλάνθρωπο Θεό. Δεν κοιμόταν περισσότερο από δύο ώρες κάθε νύχτα και ακουμπούσε το κεφάλι της πάνω σε σκληρή σανίδα.

Η σάρκα της ταλαιπωρείτο, αλλά η ψυχή της φωτιζόταν και ανέβαινε προς τα ουράνια σκηνώματα. Έδειχνε με τη ζωή της ότι η αγιότητα δεν χρειάζεται απαραίτητα έρημο, αλλά μπορεί να ανθίσει και μέσα στο σπίτι. Ο πόνος της απώλειας μεταμορφώθηκε σε προσευχή, σε ελεημοσύνη και σε αδιάκοπη ευχαριστία προς τον Δωρεοδότη Κύριο, που δοκιμάζει και στεφανώνει τους δικούς Του.

Μετά την κοίμηση του συζύγου της, η Οσία μοίρασε ολόκληρο το μερίδιο της κληρονομιάς της στους φτωχούς και τους ενδεείς της περιοχής. Έζησε στο εξής μέσα σε έσχατη φτώχεια, αλλά παρέμεινε χαρούμενη, πρόσχαρη και γεμάτη γλυκύτητα προς όλους. Για κάθε μικρό και μεγάλο γεγονός ευχαριστούσε τον Κύριο και δοξολογούσε ακατάπαυστα το πανάγιο όνομά Του.

Ο Θεός την αξίωσε ουρανίων χαρισμάτων και την επισκέφθηκε ο Άγιος Νικόλαος ο θαυματουργός σε ώρα ανάγκης. Μέσα στον ιερό ναό την καθοδηγούσε η ίδια η Υπεραγία Θεοτόκος, που τη στήριζε μυστικά στους τελευταίους της αγώνες. Όταν παρέδωσε τη μακαρία της ψυχή στον Κύριο, την έθαψαν με τιμές κοντά στον σύζυγό της, στον ναό του Αγίου Λαζάρου.

Εκεί αργότερα αναπαύθηκε και η θυγατέρα της, η σχημονόναχη Θεοδοσία, που ακολούθησε τα ίχνη της μητέρας. Το έτος χίλια εξακόσια δεκατέσσερα μετά Χριστόν αποκαλύφθηκαν τα τίμια λείψανά της και ανέβλυζαν ευωδιαστό μύρο. Από εκείνο το θαυματουργό μύρο πολλοί πιστοί έλαβαν ίαση των σωματικών και ψυχικών τους ασθενειών.

Έτσι η ταπεινή νοικοκυρά του Λαζάρεβο αναδείχθηκε λαμπρό δοχείο της θείας χάριτος και πρέσβειρα όλων μας.