Με σιδερένια σανδάλια καρφωμένα στα πόδια του, ο Καλλίνικος βάδιζε ογδόντα μίλια προς τη φωτιά, ψάλλοντας ψαλμούς αντί να κραυγάζει από τον πόνο. Στη μέση της ερήμου, όταν οι στρατιώτες που τον οδηγούσαν στον θάνατο πέθαιναν από τη δίψα, εκείνος έβγαλε με την προσευχή του νερό μέσα από έναν ξερό βράχο. Καταγόταν από την Κιλικία και ανατράφηκε από μικρός μέσα στην ευσέβεια της χριστιανικής πίστης.

Όταν ωρίμασε, λυπήθηκε βαθιά για τους ανθρώπους που λάτρευαν άψυχα είδωλα και ζούσαν μακριά από τον Χριστό. Αποφάσισε λοιπόν να περιοδεύει πόλεις και χωριά, διδάσκοντας ανοιχτά τον λόγο του Ευαγγελίου σαν άλλος απόστολος. Πέρασε από πολλούς τόπους και έφτασε τελικά στην Άγκυρα της Γαλατίας, όπου παρέμεινε αρκετό διάστημα.

Με τη φλογερή διδασκαλία του οδήγησε πλήθος ειδωλολατρών στην πίστη του Χριστού και στη σωτηρία της ψυχής. Αυτό όμως εξόργισε τους ντόπιους ιερείς των ειδώλων, οι οποίοι τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν δεμένο στον σκληρό άρχοντα Σακερδώνα. Εκείνος ήταν ένθερμος υπηρέτης των δαιμόνων και άσπονδος εχθρός κάθε πιστού χριστιανού της επαρχίας του.

Ο Σακερδώνας τον αντιμετώπισε με βλέμμα γεμάτο μανία και τον ρώτησε πώς τόλμησε ξένος να ταράζει τον λαό του. Τον κατηγόρησε ότι αποτρέπει τους ανθρώπους από τις θυσίες στους θεούς που τιμούν ο αυτοκράτορας και ολόκληρη η οικουμένη. Ο μάρτυρας απάντησε ήρεμα ότι είναι δούλος του Χριστού και πονά για τους χαμένους αδελφούς του.

Πρόσθεσε ότι θα ήθελε να οδηγήσει και τον ίδιο τον δικαστή από το σκοτάδι των δαιμόνων προς το αληθινό φως. Ο άρχοντας έγινε έξαλλος και απείλησε με φρικτά βασανιστήρια, αν δεν αρνηθεί την πίστη του στον Χριστό. Ο Καλλίνικος του απάντησε ότι κάθε μαρτύριο για τον Κύριό του γίνεται γλυκό σαν τροφή στον πεινασμένο.

Δεν φοβόταν ούτε φωτιά ούτε σπαθί ούτε θάνατο, γιατί περίμενε από τον Θεό την αιώνια ζωή. Τότε ο δικαστής διέταξε να τον γυμνώσουν και να τον δείρουν αλύπητα με βόεια νεύρα. Ο κήρυκας φώναζε να επικαλεστεί τους θεούς για να γλυτώσει.

Όμως ο μάρτυρας γελούσε με τα μέτρια βασανιστήρια και ζητούσε ακόμη πιο σκληρά κτυπήματα. Έπειτα ο Σακερδώνας πρόσταξε να κρεμάσουν τον μάρτυρα σε ξύλο και να ξεσκίσουν τις σάρκες του με σιδερένια νύχια. Τόσο βαθιά τον σπάραξαν, ώστε φάνηκαν τα κόκαλά του μέσα από τις πληγές.

Ο Καλλίνικος όμως γελούσε σαν να βασάνιζαν κάποιο ξένο σώμα και όχι το δικό του. Έλεγε στον δικαστή να τον σπαράξει ακόμη πιο σκληρά, γιατί κάθε πληγή χόρταινε την ψυχή του από την παρουσία του Χριστού. Βλέποντας ο τύραννος ότι δεν λυγίζει με τίποτε, σκέφτηκε ένα πιο φρικτό σχέδιο.

Διέταξε να του φορέσουν σιδερένια σανδάλια με μυτερά καρφιά στραμμένα προς τα μέσα. Στη συνέχεια όρισε να τον οδηγήσουν με κτυπήματα στην πόλη Γάγγρα, ογδόντα περίπου μίλια μακριά. Εκεί σχεδίαζε να τον κάψει μπροστά στους πιστούς που είχε προσελκύσει στον Χριστό.

Έλπιζε ότι ο φοβερός θάνατος του διδασκάλου θα τρόμαζε τους νεοφώτιστους και θα τους γύριζε στην ειδωλολατρία. Παρέδωσε λοιπόν τον αθλητή του Χριστού σε σκληρούς στρατιώτες, οι οποίοι καβάλησαν τα άλογά τους. Ο μάρτυρας προχωρούσε μπροστά τους δεμένος, ενώ τον κτυπούσαν συνεχώς για να βαδίζει γρηγορότερα στον δρόμο.

Παρότι τα καρφιά τρυπούσαν τα πόδια του, ο Καλλίνικος βάδιζε σαν να μην ένιωθε κανέναν πόνο. Έψαλλε με δυνατή φωνή τον ψαλμό του Δαβίδ για τον Κύριο που ακούει την κραυγή των πιστών του. Οι στρατιώτες απορούσαν με την αντοχή του και έτρεχαν με δυσκολία πίσω από εκείνον τον πληγωμένο οδοιπόρο.

Όταν έφτασαν στον τόπο που λεγόταν Μάτρικα, ο ήλιος του Ιουλίου έκαιγε αβάσταχτα τα κεφάλια τους. Νερό δεν υπήρχε πουθενά και οι στρατιώτες άρχισαν να λιποθυμούν από τη δίψα μαζί με τα άλογά τους. Με δάκρυα στα μάτια ικέτευσαν τον μάρτυρα να παρακαλέσει τον Θεό του για βοήθεια.

Του ζήτησαν συγγνώμη και του εξήγησαν ότι τον βασάνιζαν χωρίς τη θέλησή τους. Ο Καλλίνικος λυπήθηκε τους εχθρούς του και θέλησε να ανταποδώσει καλό αντί κακού. Στάθηκε κοντά σε έναν βράχο που βρισκόταν στον δρόμο και ύψωσε τα μάτια του στον ουρανό.

Παρακάλεσε τον Δεσπότη της κτίσης που πότισε κάποτε τον Μωυσή και τον λαό μέσα στην έρημο. Ζήτησε να αναβλύσει και τώρα νερό από την πέτρα, για να δοξαστεί το άγιο όνομά Του στους απίστους. Μόλις τελείωσε την προσευχή, ξεπήδησε αμέσως μέσα από τον σκληρό βράχο πηγή δροσερού ύδατος.

Όλοι ήπιαν με βουλιμία και αναφώνησαν ότι μέγας είναι ο Θεός των χριστιανών μέσα στην οικουμένη. Εκείνη η πηγή έμεινε ζωντανή και συνέχισε να αναβρύζει νερό σε αιώνια μνήμη του θαύματος. Δροσισμένοι στρατιώτες και άλογα συνέχισαν τον δρόμο τους και έφτασαν σύντομα στα τείχη της Γάγγρας.

Δεν ήθελαν με κανέναν τρόπο να σκοτώσουν τον ευεργέτη που τους έσωσε από βέβαιο θάνατο. Φοβόντουσαν όμως την οργή του Σακερδώνα, ο οποίος θα τους θανάτωνε σκληρά αν δεν τηρούσαν την εντολή. Άναψαν λοιπόν τεράστιο καμίνι και έστησαν τον μάρτυρα κοντά στις φλόγες.

Εκείνος γεμάτος χαρά σφράγισε το σώμα του με τον τύπο του Σταυρού και άρχισε να προσεύχεται. Ευχαρίστησε τον ουράνιο Πατέρα που τον αξίωσε να πεθάνει για το άγιο όνομά Του. Ζήτησε να δεχθεί το πνεύμα του ειρηνικά και να καταισχύνει τους εχθρούς της αλήθειας.

Με αυτά τα λόγια μπήκε στη μέση της φωτιάς και παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο. Όταν έσβησε το καμίνι, το τίμιο σώμα βρέθηκε εντελώς ανέπαφο από τις φλόγες. Οι πιστοί το παρέλαβαν με ευλάβεια και το έθαψαν δοξάζοντας τον Τριαδικό Θεό.