Η Αγία Παρθενομάρτυς Σεραφείμα της Αντιοχείας

Μια νεαρή κοπέλα από την Αντιόχεια στάθηκε άφοβα μπροστά στον σκληρό ηγεμόνα Βήριλο, αρνούμενη να θυσιάσει στα είδωλα της Ρώμης. Ένας άγγελος Κυρίου παρέλυσε δύο ασεβείς νέους που στάλθηκαν να την ατιμάσουν, ενώ ένα θραύσμα ραβδιού τύφλωσε τον ίδιο τον διώκτη της. Η αγία Σεραφείμα καταγόταν από την Αντιόχεια και έζησε στη Ρώμη την εποχή του αυτοκράτορα Αδριανού.

Έμενε στο σπίτι μιας ευγενούς γυναίκας, της Σαβίνας, η οποία προερχόταν από επιφανή συγκλητική οικογένεια. Με τα λόγια και το παράδειγμά της, η νεαρή παρθένος οδήγησε τη Σαβίνα στην πίστη του Χριστού, και έκτοτε οι δύο γυναίκες έζησαν μαζί σαν αδελφές. Όταν ξέσπασε ο διωγμός κατά των χριστιανών με διαταγή του αυτοκράτορα, ο ηγεμόνας Βήριλος έστειλε υπηρέτες του στο σπίτι της Σαβίνας.

Η Σαβίνα προσπάθησε με όλη της τη δύναμη να εμποδίσει τη σύλληψη της αγαπημένης της παρθένου. Η Σεραφείμα όμως της ζήτησε ήρεμα να την αφήσει να πορευθεί, στηριζόμενη στη βοήθεια του Κυρίου Ιησού Χριστού. Παρόλα αυτά, η ευγενής Σαβίνα συνόδευσε την αγία στο δικαστήριο, αρνούμενη να την παραδώσει μόνη στους ασεβείς.

Μόλις ο Βήριλος αντίκρισε τη Σαβίνα, ταράχτηκε από τη συγκλητική της καταγωγή και άφησε αμέσως τις δύο γυναίκες να επιστρέψουν στο σπίτι. Τρεις μέρες αργότερα όμως διέταξε να στήσουν δικαστήριο στον συνηθισμένο τόπο και πρόσταξε τους άρχοντες της πόλης να φέρουν ξανά τη Σεραφείμα. Η Σαβίνα ακολούθησε πάλι την αγαπημένη της παρθένο, και βλέποντας ότι δεν μπορούσε να την ελευθερώσει, φώναξε με παρρησία στον ηγεμόνα.

Τον ονόμασε άγριο σκύλο της Ασίας και του προφήτευσε αιώνια κόλαση για τα βάσανα που επινοούσε εναντίον των πιστών. Έπειτα γύρισε με δάκρυα στο σπίτι της. Ο ηγεμόνας στράφηκε τότε στην αγία και την πρόσταξε να θυσιάσει στους θεούς που λάτρευαν οι αυτοκράτορες.

Η Σεραφείμα του απάντησε με θάρρος ότι λατρεύει μόνο τον παντοδύναμο Θεό, τον δημιουργό του ουρανού και της γης. Τους ψεύτικους θεούς του διώκτη τους ονόμασε δαίμονες και αρνήθηκε κάθε προσκύνηση προς αυτούς. Ο Βήριλος ρώτησε πού βρίσκεται ο ναός του Χριστού της, και η αγία αποκρίθηκε ότι ο ίδιος της εαυτός είναι ναός του ζωντανού Θεού, καθώς διατηρεί άσπιλη την παρθενία της.

Οργισμένος από την παρρησία της παρθένου, ο ηγεμόνας την παρέδωσε σε δύο αναιδείς νέους αιγυπτιακής καταγωγής, για να μείνουν μαζί της όλη τη νύχτα. Η αγία κλείστηκε σε σκοτεινό οίκημα και ικέτευσε με δάκρυα τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον φύλακα της παρθενίας της. Παρακάλεσε τον Θεό να σκοτίσει τα μάτια των ασεβών, να μη μολυνθεί το σώμα της και να ενισχύσει επίσης τη Σαβίνα στον αγώνα της.

Την πρώτη ώρα της νύχτας, μόλις οι νέοι ετοιμάστηκαν να επιτελέσουν την αισχρή τους πράξη, ακούστηκε μεγάλος θόρυβος και έγινε φοβερός σεισμός σε όλη την περιοχή. Οι δύο νέοι έπεσαν στη γη παράλυτοι και άφωνοι, μόνο τα ανοιχτά τους μάτια έδειχναν ότι ζούσαν ακόμη. Η παρθένος σήκωσε τα χέρια της προς τον ουρανό και ευχαρίστησε με δάκρυα τον Κύριο.

Πέρασε όλη τη νύχτα προσευχόμενη και δοξάζοντας τον προστάτη της. Νωρίς το πρωί, οι απεσταλμένοι του ηγεμόνα μπήκαν στο οίκημα και αντίκρισαν το θαύμα ολοφάνερο. Πλήθος λαού συγκεντρώθηκε αμέσως για να δει την παρθένο που στεκόταν προσευχόμενη.

Όταν ο Βήριλος έφερε ξανά τη Σεραφείμα στο δικαστήριο, τη ρώτησε με χλευασμό αν ικανοποιήθηκε η σαρκική της επιθυμία. Η αγία αποκρίθηκε ότι μαζί της βρισκόταν εκείνη τη νύχτα ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο φύλακας και προστάτης της παρθενίας της. Ο ηγεμόνας την κατηγόρησε για μαγεία και απαίτησε να επαναφέρει τους νέους στην υγεία τους, ώστε να αποκαλύψουν τα γεγονότα.

Η αγία ζήτησε να φέρουν τους παράλυτους νέους στον τόπο του δικαστηρίου, για να δουν όλοι το θαύμα. Σήκωσε τα χέρια της προς τον ουρανό και προσευχήθηκε στον παντοδύναμο Θεό να φανερώσει τη δύναμή του. Έπειτα άγγιξε τους νέους και τους πρόσταξε στο όνομα του Ιησού Χριστού να σηκωθούν.

Εκείνοι αμέσως στάθηκαν στα πόδια τους και διηγήθηκαν ότι ένας λαμπρός νέος, ολόφωτος σαν τον ήλιο, στάθηκε ανάμεσά τους και τους έριξε φόβο και παράλυση. Ο σκληρός ηγεμόνας όμως δεν πίστεψε ούτε αυτή τη μαρτυρία και επέμενε στην ειδωλολατρική θυσία. Διέταξε λοιπόν να καίνε το σώμα της αγίας με αναμμένα κεριά.

Τα κεριά όμως έσβησαν αμέσως και οι δήμιοι έπεσαν στη γη παράλυτοι από αόρατη δύναμη. Η αγία ύψωσε τα μάτια της προς τον ουρανό και παρακάλεσε τον Κύριο Ιησού Χριστό να καταισχυνθούν όλοι οι εχθροί της πίστεως. Ο ηγεμόνας, βλέποντας πως τίποτε δεν λύγιζε τη γενναία παρθένο, διέταξε να τη χτυπούν με ραβδιά μέχρι αναισθησίας.

Καθώς εκτελούνταν η σκληρή αυτή τιμωρία, ξέσπασε ξαφνικά μεγάλος σεισμός που τάραξε ολόκληρο τον τόπο της εκτέλεσης. Από ένα ραβδί απέσπασε ένα κομμάτι ξύλου, το οποίο τινάχτηκε με ορμή και χτύπησε τον Βήριλο στο δεξί του μάτι. Μετά από τρεις μέρες ο σκληρός διώκτης έχασε τελείως την όρασή του και έμεινε τυφλός.

Νικημένος από την υπομονή και την πίστη της αγίας, εξέδωσε διαταγή να αποκεφαλιστεί η Σεραφείμα ως ένοχη μεγάλων κακουργημάτων. Έτσι η μακαρία παρθένος δέχτηκε με χαρά τον στέφανο του μαρτυρίου από τον αγαπημένο της νυμφίο, τον Χριστό. Η ευγενής Σαβίνα παρέλαβε με μεγάλη ευλάβεια το άγιο σώμα της πνευματικής της μητέρας και διδασκάλισσας.