Πάνω στα κύματα της θάλασσας, ένας ταπεινός Γεωργιανός μοναχός περπάτησε με πίστη και υποδέχθηκε στην αγκαλιά του την ιερή εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας. Για μέρες ολόκληρες ένας φωτεινός στύλος έλαμπε πάνω από τα νερά κοντά στο Άγιον Όρος, καλώντας όλους τους πατέρες κοντά στην ακτή. Ο Όσιος Γαβριήλ ασκήτευε στην ιερή μονή των Ιβήρων, ζώντας με τρόπο που θύμιζε άγγελο της γης μέσα σε σώμα ανθρώπινο.

Τους ζεστούς μήνες αποτραβιόταν στους απάτητους βράχους του Άθω, αναζητώντας ησυχία και προσευχή μακριά από κάθε ανθρώπινη παρουσία. Τον χειμώνα κατέβαινε ξανά στη μονή και κρατούσε αυστηρή σιωπή, χωρίς να ταράζει την εσωτερική του συνομιλία με τον Θεό. Φορούσε ένα φτωχικό και σκληρό ράσο που σκέπαζε το λεπτό από τη νηστεία σώμα του.

Έτρωγε μόνο ρίζες και άγρια χόρτα που μάζευε στις βραχώδεις πλαγιές γύρω από το ασκητήριό του. Η ζωή του ήταν ένας αδιάκοπος αγώνας ταπείνωσης, εγκράτειας και αγάπης προς τον Χριστό και τη Μητέρα Του. Μέσα σε αυτή τη σιωπηλή και αφανή πορεία, ο Θεός ετοίμαζε τον δούλο Του για ένα μοναδικό θαύμα στην ιστορία.

Ένα δειλινό, οι μοναχοί της μονής των Ιβήρων αντίκρισαν έναν εκθαμβωτικό στύλο φωτός να υψώνεται πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το ουράνιο όραμα δεν χάθηκε σε λίγες στιγμές, αλλά παρέμεινε ορατό για αρκετές ημέρες, προκαλώντας δέος σε όσους το παρακολουθούσαν. Η φήμη του θαύματος ταξίδεψε γρήγορα και έφτασε σε όλα τα μοναστήρια και τα ασκητήρια του Αγίου Όρους.

Πατέρες από κάθε μονή ξεκίνησαν και κατέβηκαν μαζί προς τη θάλασσα, ψάλλοντας ύμνους με κατάνυξη και δάκρυα. Όταν έφτασαν στην ακτή, είδαν μια θαυμαστή εικόνα της Θεοτόκου να λάμπει ολόφωτη μέσα στο νερό. Η ιερή εικόνα στεκόταν όρθια πάνω στα κύματα, χωρίς να βυθίζεται και χωρίς να μετακινείται από τις θαλάσσιες δυνάμεις.

Οι πατέρες κατέβασαν αμέσως μια βάρκα, ελπίζοντας να φέρουν με ευλάβεια την εικόνα κοντά τους στη στεριά. Κάθε φορά όμως που η βάρκα τους πλησίαζε, η εικόνα απομακρυνόταν αθόρυβα προς το ανοιχτό πέλαγος. Οι μοναχοί κατάλαβαν πως η Παναγία ήθελε να αποκαλύψει με τον δικό της τρόπο τον εκλεκτό υπηρέτη της.

Μπροστά στο ανεξιχνίαστο μυστήριο, οι πατέρες έπεσαν στα γόνατα και προσευχήθηκαν θερμά για να φανερωθεί το θέλημα του Θεού. Τότε η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε σε θεία οπτασία και αποκάλυψε ότι μόνο ο μοναχός Γαβριήλ ήταν άξιος να βαστάξει την ιερή της εικόνα. Την ίδια ώρα παρουσιάστηκε και στον θεοφοβούμενο Γαβριήλ στην απομονωμένη του καλύβα ψηλά στους βράχους.

Του είπε με γλυκύτητα να μπει στη θάλασσα και να βαδίσει με πίστη πάνω στα κύματα χωρίς κανέναν δισταγμό. Του υποσχέθηκε ακόμη ότι θα έστελνε την αγάπη και το έλεός της σε όλους τους μοναχούς της ιεράς μονής. Οι γέροντες του Αγίου Όρους αναζήτησαν αμέσως την πετρώδη κατοικία του ερημίτη κοντά στη μονή των Ιβήρων.

Τον βρήκαν, τον παρακάλεσαν και κατέβηκαν όλοι μαζί στην ακρογιαλιά με ύμνους, λαμπάδες και θυμίαμα. Ο ταπεινός Γαβριήλ δεν αρνήθηκε την εντολή της Παναγίας, αλλά υπάκουσε με βαθιά κατάνυξη και απλότητα καρδιάς. Όλο το Άγιον Όρος κρατούσε την ανάσα του μπροστά σε αυτή τη μεγάλη στιγμή.

Ο Όσιος Γαβριήλ πάτησε με πίστη πάνω στα κύματα και άρχισε να προχωρά σαν να βάδιζε σε στεγνή και σταθερή γη. Η θάλασσα τον στήριζε και τον οδηγούσε ήρεμα προς την εικόνα, ενώ οι πατέρες παρακολουθούσαν με δάκρυα στα μάτια. Την ίδια στιγμή και η ιερή εικόνα της Θεοτόκου άρχισε να πλησιάζει μόνη της προς τον ασκητή.

Όταν συναντήθηκαν στη μέση του πελάγους, ο Γαβριήλ έσφιξε με ευλάβεια την εικόνα στην καρδιά του. Με ασφαλές βήμα γύρισε πίσω και παρέδωσε τη θαυματουργή εικόνα στα χέρια των μοναχών στην ακτή. Έτσι έφτασε στη μονή των Ιβήρων η περίφημη εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας, που έγινε φύλακας και προστάτιδα όλου του Αγίου Όρους.

Η λεπτομερής διήγηση αυτής της θαυμαστής εικόνας μνημονεύεται και στις δώδεκα Φεβρουαρίου από την Εκκλησία μας. Ο Όσιος Γαβριήλ συνέχισε την ασκητική του πορεία με την ίδια ταπείνωση, χωρίς να επιθυμήσει ποτέ δόξα από ανθρώπους. Στο τέλος της επίγειας ζωής του κοιμήθηκε ειρηνικά στο Άγιον Όρος, αφήνοντας πίσω του παρακαταθήκη πίστης, υπακοής και αγάπης προς την Παναγία.