Ένας γέροντας αγιογράφος στο Ιάσιο μπήκε ένα πρωί στο εργαστήρι του και είδε με δέος τα πρόσωπα της Παναγίας και του Χριστού να έχουν ζωγραφιστεί από αόρατο χέρι. Λίγα χρόνια αργότερα, η ίδια εικόνα έφτασε στο Άγιον Όρος, όπου ένας ετοιμοθάνατος μοναχός σηκώθηκε από το κρεβάτι του για να την προσκυνήσει. Η ιερή αυτή εικόνα φυλάσσεται σήμερα στη Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, τη γνωστή Προδρόμου, σε απόσταση μιας ώρας με τα πόδια από τη Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Αθανασίου.

Το χίλια οκτακόσια εξήντα τρία, ο ηγούμενος Νήφων με συνοδεία μοναχών ταξίδεψε στη Μολδαβία για υποθέσεις του μοναστηριού τους. Όταν έφτασαν στο Ιάσιο, την πρωτεύουσα της χώρας, οι αγιορείτες αποφάσισαν να παραγγείλουν μια εικόνα της Θεοτόκου για τη σκήτη τους. Αναζητούσαν τεχνίτη που θα γνώριζε καλά την τέχνη του, θα είχε φόβο Θεού και θα στολιζόταν με χριστιανική ευλάβεια.

Σύντομα βρήκαν τον ηλικιωμένο αγιογράφο Γεώργιο Νικολάεφ, τον γνωστό ως Γιορντάκε Νικολάου. Συμφώνησαν μαζί του να ζωγραφίζει την εικόνα μόνο ενώ θα νήστευε, πριν γευτεί καθόλου φαγητό, και πάντοτε μόνος, χωρίς τη συμμετοχή ή τη βοήθεια άλλων. Ο γέροντας τεχνίτης δέχθηκε με προθυμία τους όρους αυτούς και επιδόθηκε με ζήλο στο έργο του.

Η εργασία προχωρούσε γρήγορα προς το τέλος της και απέμενε μόνο η αποτύπωση των προσώπων της Παναγίας και του Θείου Βρέφους. Όταν όμως ο αγιογράφος άρχισε το τελευταίο αυτό κομμάτι, βρήκε μπροστά του ένα ανεξήγητο εμπόδιο. Παρά τις προσπάθειες, δεν κατάφερνε με κανέναν τρόπο να αποδώσει σωστά τα δύο πρόσωπα.

Στενοχωρήθηκε βαθιά και εξομολογήθηκε την αποτυχία του στους μοναχούς, ενώ άρχισε να αμφιβάλλει αν είχε χάσει στα γεράματά του την τέχνη. Ο τεχνίτης αύξησε τη νηστεία του και προσευχόταν με δάκρυα στην Παναγία για βοήθεια. Ένα πρωί, ύστερα από εντατική νηστεία και θερμή προσευχή, μπήκε στο εργαστήρι του για να ολοκληρώσει το έργο.

Πλησίασε την εικόνα και έμεινε άναυδος μπροστά στο θέαμα που αντίκρισε εκείνη τη στιγμή. Από το πανί τον κοιτούσαν τα πρόσωπα της Θεοτόκου και του Παιδιού, ζωγραφισμένα από αόρατο χέρι και λαμπερά με ουράνια ομορφιά. Ο γέρων δεν τόλμησε να ακουμπήσει το πινέλο του στην εικόνα και απλώς την κάλυψε με βερνίκι.

Η φήμη του θαύματος απλώθηκε γρήγορα σε όλη την πόλη και πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στο σπίτι του αγιογράφου. Οι αγιορείτες πατέρες δυσκολεύτηκαν πολύ να μεταφέρουν την εικόνα από το εργαστήρι στο κατάλυμά τους. Το γεγονός έγινε γνωστό και στον τοπικό μητροπολίτη, τον Καλλίνικο Μικλέσκου, που υπηρετούσε τότε ως ποιμενάρχης της περιοχής.

Εκείνος εξέτασε με προσοχή την εικόνα και αναγνώρισε την αλήθεια του θαύματος που είχε γίνει. Τελέστηκε στη συνέχεια παράκληση μπροστά της και μόνο τότε επετράπη στους πιστούς να ασπαστούν την ιερή μορφή. Από εκείνη τη στιγμή η εικόνα δοξάστηκε με πλήθος θαυματουργικών σημείων προς τους πιστούς.

Ένας άνθρωπος είχε ένα μεγάλο αγκάθι στα μάτια του και δεν έβλεπε τίποτε γύρω του. Τον έφεραν να προσκυνήσει την εικόνα και του έδωσαν αγιασμό να πιει και να νιφτεί. Πήρε λίγο μαζί του στο σπίτι και ύστερα από τρεις ημέρες ξαναβρήκε εντελώς την όρασή του.

Χωρίς τη βοήθεια κανενός ήρθε πάλι στην εικόνα για να ευχαριστήσει την Παναγία για τη θεραπεία του. Ένας άρχοντας είχε το παιδί του αναίσθητο τρεις μέρες, χωρίς καμία κίνηση και μόλις που φαινόταν να αναπνέει. Μόνο από την αμυδρή αναπνοή μπορούσε να καταλάβει κανείς πως υπήρχε ακόμη μια σπίθα ζωής μέσα του.

Απογοητευμένος από τα συνηθισμένα ιατρικά μέσα, ο πατέρας στράφηκε στη Θεοτόκο και προσευχήθηκε με θέρμη μπροστά στην εικόνα. Πήρε αγιασμό στο σπίτι, ράντισε το παιδί και έσταξε λίγες σταγόνες στο στόμα του. Έγινε τότε το θαύμα και το παιδί, που είχε ήδη ξεψυχήσει, συνήλθε ξανά στη ζωή.

Πολλοί άλλοι άρρωστοι με διάφορα νοσήματα έλαβαν θεραπεία προσευχόμενοι μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Μπροστά σε τόσα θαύματα, δεν προσέρχονταν μόνο Ορθόδοξοι, αλλά και σχισματικοί, Αρμένιοι, ακόμη και Εβραίοι. Μάλιστα μια Εβραία γυναίκα έλαβε τη χάρη της Θεοτόκου και βαπτίστηκε αυτή μαζί με όλο το σπιτικό της.

Η επιστροφή των αγιορειτών με την εικόνα από το Ιάσιο προς το Άγιον Όρος συνοδεύτηκε επίσης από πολλά θαυμαστά γεγονότα μέσα στις πόλεις του δρόμου. Όταν οι μοναχοί έφτασαν στην πόλη Μπιρλάντ, ο τοπικός δάσκαλος θέλησε να υποδεχθεί την εικόνα στο σπίτι του και έστειλε ανθρώπους να τη φέρουν. Οι πατέρες τού πρότειναν να έρθει ο ίδιος για να την προσκυνήσει αντί να μεταφερθεί εκείνη εκεί.

Ο δάσκαλος όμως επέμεινε στο θέλημά του και οι μοναχοί τελικά υποχώρησαν στην επιθυμία του. Όταν δύο πατέρες προσπάθησαν να σηκώσουν την εικόνα, παρά τις προσπάθειες δεν τα κατάφεραν με κανέναν τρόπο. Χρειάστηκαν τέσσερις μοναχοί για να τη μετακινήσουν και μάλιστα με μεγάλο κόπο.

Όταν την έφεραν κοντά στην άμαξα για να την τοποθετήσουν, ακούστηκε δυνατός κρότος που τρόμαξε ανθρώπους και άλογα. Φάνηκε πως είχε ραγίσει το κιβώτιο που περιείχε την εικόνα της Παναγίας. Όλοι κατάλαβαν ότι η Θεοτόκος δεν επιθυμούσε να μεταφερθεί η εικόνα στο σπίτι του δασκάλου και αποφάσισαν να μην την πάνε.

Τότε συνέβη κάτι παράξενο, αφού δύο μόνο μοναχοί τη σήκωσαν χωρίς την παραμικρή δυσκολία. Μια ευλαβής γυναίκα από τα έξω της πόλης είδε όνειρο και αναγνώρισε αργότερα την εικόνα που της είχε φανερωθεί. Όταν οι μοναχοί έφτασαν στο Γκαλάτσι, υπήρχε ένας ζωγράφος που, βλέποντας το πλήθος να συρρέει στην εικόνα, άρχισε να την κοροϊδεύει.

Παρότρυνε τους ανθρώπους να μην πιστεύουν στο θαύμα ότι τα πρόσωπα δεν ζωγραφίστηκαν από κανένα επίγειο χέρι τεχνίτη. Όταν όμως ο ίδιος ατένισε την εικόνα της Θεοτόκου, η έκφραση του προσώπου της του φάνηκε τόσο αυστηρή που κυριεύτηκε από φόβο. Από εκείνη τη στιγμή έγινε θερμός θαυμαστής και υμνητής της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας.

Όταν οι μοναχοί έφτασαν στη σκήτη τους στο Άγιον Όρος, υπήρχε εκεί ένας άρρωστος μοναχός σε φοβερή κατάσταση αδυναμίας. Είχε τρεις εβδομάδες να φάει και να μιλήσει, ενώ ήταν τόσο εξαντλημένος που δεν κουνιόταν καθόλου. Μόνο από την αναπνοή του καταλάβαινε κανείς ότι ζούσε ακόμη μέσα στο κελί του.

Όταν έφτασε η εικόνα, ο ασθενής σαν να ξύπνησε από βαθύ ύπνο και ζήτησε να τον πάνε να την προσκυνήσει. Στάθηκε μπροστά της και απευθύνθηκε στην Παναγία με ταπεινή και συγκλονιστική φωνή. Είπε τότε στη Θεοτόκο πως γνωρίζει την καρδιά του και το πεπρωμένο του ως πιστός δούλος της.

Ζήτησε, αν του χάριζε την υγεία και δεν διόρθωνε τη ζωή του, να τον πάρει καλύτερα από αυτόν τον κόσμο. Προτιμούσε να τελειώσει εδώ ο βίος του, παρά να βασανιστεί αργότερα στον τάφο και στη μέλλουσα κρίση. Ύστερα από την προσευχή γύρισε στο κελί του, φόρεσε καθαρά ρούχα και ολόκληρη τη μοναχική του ενδυμασία.

Ζήτησε στη συνέχεια να μεταλάβει των Αχράντων Μυστηρίων του Χριστού πριν αναχωρήσει από τη ζωή αυτή. Φαινόταν πως είχε καθαρή προαίσθηση του επικείμενου θανάτου του και ετοιμαζόταν με ηρεμία. Πράγματι, λιγότερο από μία ώρα μετά τη θεία Κοινωνία, παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο.

Στην ίδια σκήτη ακολούθησαν και άλλες θεραπείες με τη χάρη της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας. Ο μοναχός Σέργιος γιατρεύτηκε από αδυναμία σε όλο του το σώμα και από βαριά κώφωση. Ένας τεχνίτης που εργαζόταν στη σκήτη ταλαιπωρούνταν από ακάθαρτο πνεύμα και ελευθερώθηκε αμέσως μόλις προσκύνησε την αγία αυτή εικόνα της Παναγίας.